مشاركة

เริ่มงานตกแต่ง

last update تاريخ النشر: 2026-04-16 21:22:08

ฉันนอนสะอื้นอยู่ในอ้อมแขนของน้าสาวที่กำลังหลับปุ๋ยอย่างสบายใจ หลังจากที่เธอจับฉันกดลงบนเตียงทันทีที่รู้เรื่องระหว่างฉันกับหวาน น้าพรของฉันเองก็แรงดีไม่น้อย ดูท่าคงจะเก็บกดมานานถึงได้จัดเต็มทั้งคืนจนฉันแทบไม่ได้พักหายใจ

ฉันค่อยๆ พยายามพาตัวเองออกจากอ้อมกอดของน้าพรที่มีตัวโตกว่าฉันมาก เธอสูงถึง 185 เซนติเมตร หุ่นเพรียวกระชับไร้ไขมันส่วนเกิน จะมีก็เพียง ‘ก้อนเนื้อ’ คู่นั้นที่ดูเหมือนไขมันทั้งหมดในร่างกายจะไปรวมกันอยู่ที่นั่นจนอวบอัดไปหมด

“น้าคะ เหมยไปทำงานก่อนนะ” ฉันจูบเธอเบาๆ ก่อนจะเดินออกไป

เมื่อออกมาด้านนอก ฉันก็เจอกับทีมงานที่มารออยู่ก่อนแล้ว ทั้งหมดกำลังสำรวจพื้นที่ห้องทั้งสองในอาคารกลางและโถงหลักสำหรับต้อนรับผู้มาติดต่อ น้าพรบอกว่าอยากทำอะไรก็ทำได้เลย ฉันจึงเริ่มวางแผนจัดการพื้นที่ว่างเปล่าทั้งหมดทันที

พวกเราปรึกษากันเรื่องการตัดแต่งกำแพงบางส่วนและทำพื้นที่ตรงกลางใหม่ หลังจากดูแบบอยู่นาน ฉันก็เลือกสร้างแบบแยกสองร้านออกจากส่วนกลาง แล้วรีโนเวทส่วนกลางใหม่โดยให้พื้นที่ต้อนรับอยู่ติดกับร้านถ่ายเอกสารของฉัน เพื่อให้สะดวกเวลาทำงาน

ส่วนร้านอาหารเลือกสไตล์โมเดิร์น แยกห้องครัวเป็นสัดส่วนตามมาตรฐานโรงแรม บรรยากาศภายในได้เลขาของน้าพรเป็นคนเสนอไอเดีย พร้อมอาสาพาไปเลือกวัสดุก่อสร้างที่ร้านค้าส่งรายใหญ่

หลังทานมื้อเช้าเสร็จ ฉันให้หวานขับรถตู้พาพวกเราไปร้านวัสดุก่อสร้างชื่อดังสี่แห่งในระแวกใกล้เคียง เพื่อสั่งของที่จำเป็นทั้งหมดในคราวเดียว ฉันใช้ลานข้างหอพักที่ยังว่างเป็นที่เก็บวัสดุ น้าพรบอกว่าปกติพื้นที่นี้เอาไว้สำหรับตากข้าวที่เก็บเกี่ยวแล้ว แต่มองจากสายตาฉันแล้ว... พื้นที่กว้างขนาดจอดเฮลิคอปเตอร์ได้สามลำสบายๆ เลยล่ะ

วันต่อมา มีเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานราชการมาติดต่อขอใช้ห้องประชุมสำหรับจัดสัมมนาโรงเรียนสตรีจากต่างจังหวัด โดยมีนักเรียนมัธยมปลายเข้าร่วมกว่าสองร้อยคน ฉันจึงต้องโทรหาน้าพรที่ตอนนี้อยู่ที่บริษัท

“คุณครูจะมาช่วงวันไหนคะ” ฉันเอ่ยถามครูผู้หญิงที่ดูมีอายุ

“ครูว่าจะมาช่วงหลังปีใหม่ค่ะ”

ฉันพยักหน้ารับแล้วให้หวานช่วยเช็กตารางห้องพักของเดือนหน้า ฉันอธิบายเงื่อนไขของที่นี่ซึ่งต่างจากที่อื่น ตรงที่ห้องหนึ่งสามารถพักได้ถึงหกคน อาคารพักแรมมีทั้งหมดสามอาคาร คืออาคารปีกซ้าย 12 ห้อง ซึ่งเป็นห้องขนาดใหญ่ทั้งหมด ส่วนห้องขนาดกลางจะอยู่ที่อาคารหน้าและอาคารหลักอาคารละ 18 ห้อง ส่วนอาคารหอพักปีกซ้ายจะมีการเขียนระบุไว้ชัดเจน พื้นที่ด้านหลังเป็นเขตส่วนบุคคลห้ามเข้า ที่นี่มีบริการอาหารเช้า หรือจะใช้ห้องครัวทำทานเองก็ได้

“แล้วห้องประชุมอยู่ตรงไหนคะ” ครูอีกคนถามขึ้น

ฉันชี้ลงบนแผนที่บนโต๊ะ “ตรงนี้ค่ะ”

สุดท้ายฉันต้องพาพวกคุณครูเดินสำรวจสถานที่จริง ห้องประชุมต้องเดินผ่านทางเดินหินอ่อนไปสักพักก็จะเจออาคารทรงจีนที่ดูเหมือนในหมู่บ้านโบราณแถบเมืองหลวงเก่า แต่ผสมผสานกลิ่นอายไทยได้อย่างลงตัว

“ถ้าไม่บอกว่าเป็นหอพัก ครูคงคิดว่าเป็นตำหนักเทพเซียนจริงๆ นะคะเนี่ย”

ฉันได้แต่ยิ้มแห้งๆ เพราะมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ บางครั้งก็มีคนหลงเข้ามาเพราะนึกว่าเป็นแหล่งท่องเที่ยว แม้ฉันจะกลับมาอยู่ได้ไม่ถึงอาทิตย์ แต่ก็มีคนวนเวียนเข้ามาถามทุกวัน

“เรามาเซ็นสัญญากันเลยไหมคะ” ฉันสวมวิญญาณนักธุรกิจทันที ทำเอาบรรดาครูและข้าราชการถึงกับพูดไม่ออก ฉันเสนอราคาที่ถูกจนน่าตกใจ แต่มีเงื่อนไขเหล็กว่า ‘ห้ามผู้ชายเข้ามาในเขตหอพักเด็ดขาด’ ซึ่งสร้างความลำบากใจเล็กน้อย เพราะวิทยากรและครูบางคนเป็นผู้ชาย

“คุณเหมยพอจะผ่อนปรนได้บ้างไหมคะ”

“ปกติถ้าต้องเข้ามาถ่ายรูปหรือใช้โซนหอประชุม เราจะบังคับให้สวมกำไลติดตามตัวค่ะ และอยู่ได้ไม่เกินสองชั่วโมง” ฉันตอบเสียงนิ่ง พลางมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงข้อมูล “ถ้าอยู่ในขอบเขตที่กำหนดก็พอได้ค่ะ แต่เราต้องรับประกันความปลอดภัยของผู้เข้าพักที่เป็นสตรีทุกคน ขอให้โปรดเข้าใจเราด้วยนะคะ” ฉันมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าครูกลุ่มนี้ไม่ปฏิเสธแน่ เพราะข้อเสนอของฉันมันดีเกินกว่าจะหาจากที่ไหนได้

ฉันปล่อยให้พวกเขานั่งคุยกันไปก่อน โดยให้น้ำอิงคอยดูแล ส่วนตัวเองก็ย้ายไปดูงานก่อสร้างที่เริ่มขนย้ายของออกเพื่อกำหนดขอบเขตงาน แผ่นเก็บเสียงถูกติดตั้งปิดพื้นที่ทำงานทั้งหมด พร้อมเครื่องดูดอากาศ พอลองทดสอบกับเครื่องวัดเสียงแล้วถือว่าเงียบมากจนแทบไม่ได้ยิน

ฉันกลับมานั่งข้างหวานแล้วโทรไปขอบคุณเหล่าจ้าวที่ส่งทีมงานคุณภาพมาให้ การพูดภาษาจีนอย่างเป็นธรรมชาติของฉันทำเอาบรรดาครูพากันหันมอง ยิ่งเห็นฉันเขียนสรุปเป็นภาษาจีนสลับกับภาษาอังกฤษอย่างลื่นไหล ทุกคนยิ่งดูทึ่ง

“คุณเหมยเป็นคนจีนเหรอคะ ทำไมพูดคล่องจัง” ครูคนหนึ่งถามด้วยความสงสัย

“คนไทยค่ะ พอดีไปเรียนที่จีนแล้วไม่ได้กลับไทยนาน เพิ่งกลับมาได้ไม่ถึงอาทิตย์เลยค่ะ” ฉันยิ้มแล้วส่งเอกสารให้ทีมงาน “ว่ายังไงบ้างคะ สรุปตามนี้ไหม”

“ไม่มีปัญหาค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้น มีครูผู้ชายหรือวิทยากรชายกี่คนคะ”

“วิทยากรเราจะใช้ผ่านระบบออนไลน์ค่ะเพื่อประหยัดค่าเดินทาง จะมีแค่วิทยากรหญิงเท่านั้น ส่วนครูผู้ช่วยเราจะเปลี่ยนเป็นผู้หญิงแทนทั้งหมดค่ะ”

ฉันพยักหน้ารับอย่างพอใจ ยื่นใบเสนอราคาและรายการต่างๆ ให้ดู ก่อนจะโยนงานที่เหลือให้หวานรับผิดชอบต่อ เพราะฉันต้องออกไปรับของที่ส่งมาจากจีน

“ของมาถึงแล้ว พี่สวยมาช่วยยกของหน่อยนะคะ”

กล่องที่มาถึงเป็นของใช้ส่วนตัวตอนอยู่ที่สำนัก เป็นอุปกรณ์ศิลปะการต่อสู้ทั้งนั้น ทุกอย่างอยู่ในสภาพสมบูรณ์

“คุณเหมยสั่งอะไรมาเยอะแยะคะเนี่ย”

“ของสำคัญค่ะ รบกวนยกไปไว้ที่ลานหน้าตึกของเหมยเลยนะคะ”

“ค่ะ!”

ในที่สุดฉันก็ปิดดีลงานประชุมได้สำเร็จ พร้อมกับนัดหมายหน่วยงานท้องถิ่นให้เข้ามาตรวจสอบสถานที่ก่อสร้าง น้าพรส่งเลขาส่วนตัวพาสถาปนิกของบริษัทมาเซ็นรับรองแบบต่อเติม หลังตรวจสถานที่เสร็จ เราก็ได้ใบอนุญาตดัดแปลงอาคารมาแขวนไว้หน้าเขตก่อสร้าง พร้อมป้ายกำหนดเวลาทำงานอย่างชัดเจน แม้ทีมงานจะเป็นคนจีน แต่ฉันก็ให้น้าพรช่วยหาคนไทยในวงการมาดูแลร่วมด้วย

งานรุดหน้าเป็นรูปเป็นร่างอย่างรวดเร็วก่อนสิ้นปี เหลือเพียงการตกแต่งและจัดวางอุปกรณ์ก็จะสมบูรณ์

ช่วงปีใหม่ ฉันให้ทุกคนหยุดพักผ่อน ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปฉลอง บางคนก็กลับต่างจังหวัด ทีมงานคนจีนขอเข้าไปไหว้พระเที่ยวในกรุงเทพฯ สรุปแล้วที่หอพักตอนนี้เหลือเพียง... ฉันคนเดียว เป็นวันหยุดยาวที่เหงาไม่น้อย

“คนจองห้องพักก็ไม่มีสักคน” ฉันบ่นกับตัวเองก่อนจะปิดประตูใหญ่ ล็อกประตูทางเชื่อมเข้าบ้านอย่างแน่นหนา

“อาบน้ำดีกว่า...” ฉันหย่อนตัวลงแช่ในอ่างน้ำขนาดใหญ่อย่างสบายใจ

แกร็ก!

“เสียงอะไรน่ะ?”

ฉันรีบหันไปคว้าขวดแก้วหนาๆ มาถือไว้เป็นอาวุธ แล้วเดินออกจากห้องน้ำอย่างเงียบเชียบโดยที่ไม่ได้หยิบแม้แต่ผ้าเช็ดตัว ฉันพิงหลังอยู่หลังประตู สอดส่องสายตามองดูกลุ่มคนชุดดำหลายคนพร้อมอาวุธครบมือที่เพิ่งบุกเข้ามาในห้อง

“ใครวะนั่น...” ฉันรีบหลบกลับเข้าห้องน้ำ เปิดโทรศัพท์เช็กกล้องวงจรปิดทันที “ยี่สิบคน! พวกมันมาทำอะไรที่นี่กันแน่”

แกร็ก!

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • ชีวิตวุ่นวานของอาเหมย   ดินแดนสนธยา

    บรรยากาศรอบตัวเริ่มหนาวยะเยือกขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับละอองหิมะโปรยปรายลงมาบางเบา ผสมผสานกับความเงียบสงัดไร้สรรพเสียงของผืนป่าทึบเบื้องหน้า จนให้ความรู้สึกราวกับว่าฉันกำลังเดินทางมาท่องเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจมากกว่าจะมาทำภารกิจช่วยตัวประกันเสียอีก“ปราณค้นหา!”กระแสพลังลมปราณรับรู้แผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง ครอบคลุมพื้นที่ป่าเขาลำไพรทั่วทั้งเขตภูเขา แต่กลับไม่มีสัญญาณพลังชีวิตแปลกปลอมใดๆ ตอบกลับมาเลยแม้แต่น้อย ทว่า... บริเวณหุบเบื้องหน้ากลับปรากฏจุดแสงสีแดงเลือนรางส่องสว่างขึ้นมาจุดหนึ่ง“มันคืออะไรกันแน่...”ฉันบังคับม้าคู่ใจให้เดินย่างก้าวช้าๆ อย่างระมัดระวัง จนกระทั่งมาหยุดยืนหลบอยู่หลังโขดหินใหญ่ไม่ไกลจากปากถ้ำมืดทึบแห่งหนึ่ง มีกลุ่มควันไฟจางๆ ลอยคละคลุ้งออกมาจากด้านใน รอบบริเวณนั้นเต็มไปด้วยร่องรอยล้อรถยนต์และรอยเท้าคนจำนวนมากที่ขับลุยเข้ามา“ซาซ่า... ช่วยติดต่อหน่วยสนับสนุนให้ที ฉันเจอถ้ำที่มีลักษณะโครงสร้างแปลกประหลาดคล้ายกับที่เราเคยเจอในป่าลึกแล้วล่ะ” ฉันตัดสินใจต่อสายตรงหาพวกพ้อง‘คุณอยู่ไหนเนี่ย?’ ปลายสายถามด้วยความแปลกใจ“อยู่แถวเขตชายแดนฮังการี” ฉันส่งพิกัดดาวเทียมอัปเดตกลับไปให้ซา

  • ชีวิตวุ่นวานของอาเหมย   ทะยานข้ามทวีป

    พูดจบฉันก็ขี่กระบี่บินพุ่งตัวทะยานออกไปทันที แต่ก็ไม่ลืมส่งสัญญาณบอกให้จอร์ทช่วยประสานงานแจ้งเตือนทางเรดาร์ว่าเป็นเพียงการทดสอบอากาศยานลับของฝั่งอเมริกา จากนั้นฉันก็เร่งพลังปราณพุ่งทะลุชั้นเมฆขึ้นไปด้านบน บินด้วยความเร็วสูงลิ่วตามเส้นทางการบินสากลของฝั่งทหารระหว่างที่กำลังรักษาระดับความเร็วฝ่ากระแสลม จอร์ทก็ส่งข้อความเข้าเครื่องมือสื่อสารส่วนตัวว่า จะมีฝูงบินทหารผ่านเส้นทางที่ฉันกำลังมุ่งหน้าไปฮังการีพอดี ให้ระวังตัวและอย่าบินเฉี่ยวชนกับใคร ฉันเลยพิมพ์ตอบกลับไปทีเล่นทีจริงว่า ‘งั้นขอเกาะปีกเครื่องบินอาศัยไปด้วยหน่อยก็แล้วกัน’ ทำเอาปลายสายอย่างจอร์ทหลุดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นและไม่นานนัก... เครื่องบินขนส่งทหารขนาดใหญ่ยักษ์ที่มีสัญลักษณ์ ‘ดาวแดง’ เด่นหร่าอยู่ข้างลำตัวเครื่องก็ปรากฏโผล่เข้ามาอยู่ในระยะสายตา หรือว่าตะกี้นี้ฉันบินเอื่อยเฉื่อยช้าเกินไป ฝูงบินขนส่งยักษ์พวกนี้ถึงได้บินไล่ตามมาทันกันแน่นะเนี่ย?ฉันเลยผ่อนแรงลดความเร็วลงเล็กน้อย บินร่อนไปประกบตีคู่จนอยู่ในวิสัยทัศน์ของห้องนักบินพอดี“ขึ้นฟรี...” นักบินหนุ่มในชุดเครื่องแบบเขียนข้อความใส่กระดาษแผ่นใหญ่แล้วยกโชว์ขึ้นแปะกระจกฉั

  • ชีวิตวุ่นวานของอาเหมย   งานเข้า

    “หวานขอร้องเถอะค่ะ... หยุดแกล้งหนูเถอะนะ”หวานส่ายหน้าไปมาพร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอนเหมือนจะร้องไห้แต่คนอย่างฉันมีหรือจะยอมหยุดง่ายๆ ฉันจัดการตวัดและตอกลิ้นเข้ากับร่องโพรงอุ่นชื้นแฉะที่ขมิบตอดรัดเป็นจังหวะ จนเด็กสาวบิดเร่าส่ายสะโพกหนีด้วยความเสียวซ่านถึงขีดสุด มือเรียวเล็กเอื้อมมากดท้ายทอยของฉันไว้แน่นเพื่อระบายอารมณ์ ปากก็ต้องกัดนิ้วตัวเองเอาไว้จนห้อเลือดเพื่อไม่ให้หลุดเสียงครางหวานๆ ออกมาลั่นห้องและพอสายโทรศัพท์ถูกตัดวางลง หวานก็หันมาทุบตีไหล่ฉันชุดใหญ่ทั้งน้ำตาซึม “คุณเหมยคนนิสัยไม่ดี!”“โอ๋ๆ น่ารักจริงๆ เลย... มานี่มะ เดี๋ยวฉันปลอบ”“ว้าย!! คุณเหมยก็จะ...”หวานอุทานลั่นบ้านเมื่อจู่ๆ ฉันก็ช้อนอุ้มร่างบางของเธอลอยหวือกลับเข้าไปในห้องนอน เพื่อเริ่มต้นภารกิจออกกำลังกายยามเช้าต่อทันทีแบบไม่ปล่อยให้พักหายใจ“คุณเหมยค่ะ... เมื่อกี้ทางครูแพทโทรมาบอกว่า จะพาหมอนวดฝีมือดีมาใหม่อีกสองคนค่ะ บอกว่าฝากมาทำงานด้วย” หวานเอ่ยบอกเสียงกระเส่าขณะนอนซุกซบอยู่บนอกของฉันพลางส่งสายตาปริบๆ เหมือนลูกแมวอ้อน“หึ... ฝากงานที่ไหนกันล่ะ ทรงแบบนี้เอามาทำงานขัดดอกใช้หนี้ชัดๆ”“นี่คุณเหมยคิดจะเปิดร้านนวดแผนไทยจริง

  • ชีวิตวุ่นวานของอาเหมย   เรื่องราวยามค่ำคืน

    เช้าวันต่อมา... โอปอเดินหน้าตาตื่นเข้ามาเคาะห้องทำงานส่วนตัวของฉันเพื่อขอโทษขอโพยกับเรื่องเมื่อวาน เธอยยอมเปิดปากสารภาพความจริงทั้งหมดว่า ที่บ้านของเธอไปกู้เงินธนาคารมาสองล้านบาทเพื่อนำมาลงทุนปรับปรุงร้านอาหารเล็กๆ และเก็บไว้เป็นเงินทุนสำรองหมุนเวียน ส่วนตัวเธอก็กู้ยืมเงิน กยศ. เรียนหนังสือมาตลอดแต่ปัญหาคือพอใกล้จะถึงงวดชำระคืนงวดสุดท้าย จู่ๆ ผู้จัดการสาขาธนาคารเจ้าเดิมก็ส่งคนแปลกหน้ามาติดต่อพูดคุย อ้างว่าสำนักงานใหญ่มีคำสั่งให้เร่งรัดปิดหนี้ก้อนนี้ทั้งหมดทันทีโดยไม่มีข้อยกเว้น พวกมันเลยยื่นข้อเสนอทางเลือกนรกให้... คือบังคับเธอต้องไปทำงานส่งยาและบริการแขกในเครือข่ายของพวกมัน แลกกับการไม่ถูกฟ้องล้มละลายและการยึดบ้านยึดทรัพย์สินทั้งหมดของครอบครัว“เรื่องนี้ลุงว่ายังไงบ้างคะ?” ฉันหันไปปรึกษาชายวัยกลางคนที่เพิ่งเดินเข้ามาสมทบ“เฮ้อ... เรื่องมันใหญ่โตเกินกว่ากำลังของเด็กผู้หญิงตัวคนเดียวจะรับไหวแล้วล่ะนะ” ลุงถอนหายใจยาว“ถ้าไอ้พวกเวรตะไลนี่มันไม่รนหาที่วิ่งมาหาเรื่องถึงหน้าบ้านหนูเองนะ... หนูค่อนข้างมั่นใจว่าตัวเองไม่มีทางอยากจะไปยุ่งเกี่ยวอะไรกับพวกมันหรอก”“เธอนี่มันเกิดมาพร้อมกับตัวดูด

  • ชีวิตวุ่นวานของอาเหมย   สัจธรรม

    “คือว่า... หนูไปรับจ๊อบทำงานมาค่ะ” โอปออ้อมแอ้มตอบ หลบสายตาฉันฉันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของโอปอ... อ่านประกายชะตาชีวิตของเธอ หากเด็กคนนี้ยังดึงดันเอาตัวเองไปพัวพันกับอโคจรสถานหรือสิ่งที่กำลังทำลายชีวิตคนอื่น “จงหยุดซะเถอะนะโอปอ... อย่าปล่อยให้เงินก้อนนี้มันมาทำลายอนาคตหนูเลย”“หนูไม่ได้ทำอะไรไม่ดีจริงๆ นะคะเจ๊”“โอปอ... พี่ไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินทองอะไรเลยสักนิด ตั้งใจเรียนให้จบแล้วมาทำงานกับพี่ ค่อยหักทยอยใช้หนี้จากเงินเดือนก็ได้ ถ้าน้องเดือดร้อนเรื่องเงินจริงๆ ทำไมไม่มาหาพี่ตรงๆ?”โอปอน้ำตาซึม “หนูขอโทษค่ะ...”“บอกพี่มา... ใครเป็นคนจ้างให้เธอไปทำอะไรแบบนี้?”“รุ่นพี่ต่างวิทยาลัยค่ะ... เขาบอกว่าเป็นงานสบาย แค่ไปยืนเสิร์ฟอาหารแล้วก็ช่วยแจก ‘ลูกอมพิเศษ’ ให้กับพวกแขกในงานปาร์ตี้แค่นั้นเองค่ะ...”ฉันรู้ทันทีว่าลูกอมที่พูดถึงคืออะไร... มันไม่มีทางเป็นลูกอมแก้เจ็บคอธรรมดาแน่ๆ แต่มันคือยาอีหรือยาเคอัดเม็ดที่พวกแก๊งค้ายานรกใช้มอมเหยื่อในปาร์ตี้อโคจร ซึ่งน่าจะเป็นเครือข่ายเดียวกับไอ้พวกสวะที่จับตัวขวัญกับใบเฟิร์นไปไม่มีผิด ทั้งคู่ก็โดนหลอกล่อมาจากผับย่านพุทธมณฑลก่อนจะเลยเถิดไปไกล แถมรากเหง้าข

  • ชีวิตวุ่นวานของอาเหมย   มิจแท้ที่รัก

    “ตื่นแล้วเหรอจ๊ะคนสวย”กิ่งพลิกตัวขึ้นมานอนท่อมคร่อมทับฉันไว้ทันที มือเรียวเล็กยื่นมาเขี่ยปอยผมฉันเล่นด้วยท่าทางขี้เล่นยั่วยวน“เธอแอบทำอะไรฉันเมื่อคืนเนี่ยห่ะ?”“ก็นิดๆ หน่อยๆ แหละน่า เธอนี่มันไร้เดียงสาจริงๆ เลยนะ โดนสาวชวนขึ้นห้องสองต่อสองทั้งที ยังไม่รู้ตัวอีกว่าตัวเองกำลังตกเป็นเหยื่อ”“ฉันไม่คิดเลยว่าจะมาโดนเจ้าของบ้านจอมเจ้าเล่ห์รุกไล่เอาดื้อๆ แบบนี้”“เหมย... มาเป็นแฟนกับฉันไหมล่ะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงดูปูเสื่อเธอเอง สบายใจหายห่วง”“ยัยบ้องเอ๊ย รีบไปอาบน้ำแต่งตัวซะเถอะน่า ฉันจะได้ขับรถกลับบ้านสักที”“วันนี้ฉันไม่มีคิวงานที่ไหนทั้งนั้นแหละ... พรุ่งนี้ก็หยุดยาว”“งั้นก็นอนต่อสิ รออะไรอยู่ ฉันเองก็ยังไม่อยากรีบกลับเหมือนกัน”“เธอนี่มันร้ายกาจจริงๆ เลยนะ”พูดจบ กิ่งก็ก้มหน้าลงมาประกบปากแลกลิ้นดูดดื่มอย่างเร่าร้อน เราสองคนกอดกันนัวเนียพลิกตัวสลับสับเปลี่ยนกันรุกและรับอย่างเป็นจังหวะจะโคน แม้จะไม่มีบทเพลงบรรเลงยาวนานเหมือนวันก่อน แต่ลีลาเด็ดดวงและรสสัมผัสที่กิ่งโถมเข้าใส่ก็เล่นเอาฉันแทบหมดแรงจนฉันอดคิดในใจไม่ได้ว่า... ยัยนี่มันแกล้งลงทุนเจ็บตัวตกบันไดเลื่อนเพื่อหลอกล่อให้ฉันตายใจแล้วพาเข

  • ชีวิตวุ่นวานของอาเหมย   ความเมตตา

    เมื่อเห็นว่าสายเกินกว่าจะกลับไปเรียน ฉันจึงให้ฝ้ายเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วพากันไปหาอะไรกิน ก่อนจะกลับมารับยัยตัวแสบนภาที่ ‘ขาย’ อาของตัวเองให้คนอื่น หนำซ้ำค่าตัวฉันยังเกือบหลักหมื่น (ที่ฝ้ายจ่ายเป็นการช่วยทำการบ้านให้นภาแทน)“เจ๊คะ ทำไมเจ๊แซ่บจัง หนูยังอยากกินอีกนะเนี่ย”“พอเลย อยากให้เจ๊ติดคุกหรือไง”“

  • ชีวิตวุ่นวานของอาเหมย   ทำงานนอกบ้าน

    “คุณเหมยใช่ไหมค่ะ”ฉันมองดูผู้หญิงคนหนึ่งเปิดประตูบ้านออกมาต้อนรับฉัน“ฉันมารับหลานสาวค่ะ”ฉันยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตรพลางลอบกลืนน้ำลายลงคอ หลังอีกฝ่ายหันหลังก้มลงเก็บเงินที่หล่น สะโพกโค้งกลมได้รูปทำเอาใจคอแทบร้อนผ่าวไปหมด“เข้ามาก่อนค่ะ”เธอยิ้มให้ฉัน พลางบอกว่าหลานสาวของฉันกำลังทำการบ้านอยู่ ต้องร

  • ชีวิตวุ่นวานของอาเหมย   บทเรียนนอกตำรา

    เย็นวันเดียวกัน โซเฟีย โค้ชและคู่ซ้อมของนักกีฬาชาวโรมาเนียมาขอคุยกับฉันเป็นการส่วนตัวที่ห้องรับแขกในบ้าน“คุณเหมย ฉันอยากให้คุณช่วยนวดผ่อนคลายให้นักกีฬาของพวกเราหน่อยได้ไหมคะ รวมถึงตอนไปแข่งด้วย เราจะแข่งทั้งหมด 3 รายการ พวกเราคุยกันแล้วว่าอยากจ้างคุณเป็นพิเศษ”ฉันวางแก้วโกโก้ลงตรงหน้าเธอ “ได้ค่ะ ช

  • ชีวิตวุ่นวานของอาเหมย   ภารกิจหนัก

    ฉันนั่งฟังสองแม่ลูกคุยโทรศัพท์กันอยู่นานสองนานจนแทบหลับ พอเริ่มง่วงเลยต้องเลี่ยงไปยืนรดน้ำต้นไม้รอ ไม่คิดเลยว่าอากาศที่ไทยจะร้อนระอุได้ขนาดนี้ตื๊อออออ!เสียงโทรศัพท์สำนักงานดังขึ้น ฉันจึงเดินกลับเข้ามาเพื่อรับสาย เป็นเสียงน้าพรที่โทรเข้ามา“เหมย หลานไปรับคนที่จะมาพักหน่อยนะ น้าส่งข้อมูลไปในไลน์แล้

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status