เก็บคนได้

“ยัยเหมยยยยย!”

ฉันรีบดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหูแทบไม่ทัน เมื่อน้าสาวคนสวยตะโกนลั่นสายมาขนาดนั้น

“มีอะไรคะน้าพร”

“หลานสั่งอะไรมาเยอะแยะ!”

“ก็น้าบอกว่ามีห้องร้านค้าว่าง เหมยเลยสั่งของไปลงไงคะ”

เสียงน้าสาวถอนหายใจยาวเหยียด บอกแค่ว่าจะให้คนขนไปเก็บไว้ในร้านค้าที่ว่างให้ก่อนจะตัดสายทิ้งไปอย่างไว ส่วนฉันยังคงเดินเลือกสั่งของอีกหลายรายการเพื่อส่งกลับไทย จะเปิดร้านทั้งทีก็ต้องมีของให้ครบ ทั้งอะไหล่และของสิ้นเปลืองต่างๆ แถมฉันยังคิดจะเปิดร้านอาหารเช้าด้วย

เมื่อเลือกไม่ถูก ฉันก็ปล่อยให้ ‘เหล่าจ้าว’ เป็นคนจัดการให้ แค่เขารู้ว่าฉันมากวางโจวก็รีบมารับถึงสนามบินทันที แค่บอกว่าอยากได้อะไรเขาก็จัดให้เต็มที่ทุกอย่าง

“อาจารย์น้อย ผมจะรีบส่งของไปไทยให้เร็วที่สุดเลยครับ”

“ฝากด้วยนะเหลาจ้าว”

“แล้วอาจารย์น้อยจะกลับไทยวันไหนครับ”

“น่าจะพรุ่งนี้แหละค่ะ”

“ได้ครับ เดี๋ยวผมจะให้เพื่อนที่รู้จักกันจัด...”

“ทำให้ถูกกฎหมายนะ ห้ามข้ามขั้นตอนเด็ดขาด ฉันรอได้เพราะยังไงก็ยังไม่ได้เตรียมสถานที่เลย”

“ให้ผมส่งคนไปช่วยไหมครับ”

ฉันเลิกคิ้วขึ้น เงยหน้าจากรายการสิ่งของในมือ “สักสามคนก็พอ ขอเป็นผู้หญิงนะ เพราะที่นี่เป็นหอพักสตรีโดยเฉพาะ”

“ได้ครับผม จะรีบติดต่อช่างและจองตั๋วให้ทันที”

“ขอบคุณมากค่ะเหล่าจ้าว เช่นนั้นฝากคุณจัดการต่อด้วยนะคะ”

“ได้เลยครับ ผมให้คนเตรียมโรงแรมไว้ให้แล้ว”

“อ่ะ... เอานี่ไป” ฉันหยิบตัวยาออกมาหนึ่งเม็ดแล้วยื่นให้เขา

เหล่าจ้าวตาโตเท่าไข่ห่านทันที รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้า “ขอบคุณครับ! ฮ่าๆๆๆ”

ฉันนั่งยิ้มนิ่งๆ มองภาพนครกวางโจวผ่านหน้าต่างบานใหญ่ในห้องทำงานของเหล่าจ้าว บรรยากาศดูวุ่นวายไม่น้อย ยี่สิบปีที่แล้วที่นี่เป็นเพียงพื้นที่ธรรมดาๆ ผู้คนไม่ได้มั่งคั่งเหมือนทุกวันนี้ แต่ความเร่งรีบและความวุ่นวายกลับไม่เคยเปลี่ยนไปเลย

“ยี่สิบปีแล้วสินะ...” ฉันรำพึงเบาๆ พลางยกชาขึ้นจิบ

หนึ่งในกล่องใบใหญ่ที่ฉันส่งกลับไทย คือพวกอาวุธอย่างหอกและดาบที่ใช้ฝึกศิลปะการต่อสู้ สิ่งเหล่านี้เป็นของที่ฉันขาดไม่ได้ อย่างน้อยเอาไปประดับไว้ในลานฝึกก็ยังดี

รถ SUV สีดำคันใหญ่จอดเทียบหน้าประตูผู้โดยสารขาออก เหล่าจ้าวและคนสำคัญหลายคนมาส่งฉันด้วยตัวเองพร้อมเอกสารต่างๆ ที่เตรียมไว้ให้เสร็จสรรพ ฉันบอกลาทุกคนแล้วเดินหายเข้าไปในเกต

หลังนั่งเครื่องมาหลายชั่วโมง ในที่สุดฉันก็มาถึงสนามบินบ้านเกิดที่ยี่สิบปีมานี้ได้กลับมาเพียงสามครั้งเท่านั้น

“เปลี่ยนไปมากทีเดียว... ว่าแต่ ฉันจะไปยังไงต่อนะ” ฉันยิ้มแห้งให้ตัวเองที่กำลังยืนงงหาทางกลับบ้านไม่ถูก แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง

“ใช่คุณเหมยหรือเปล่าครับ”

ฉันหันกลับไปมองตามเสียง ก็พบกับกลุ่มนักท่องเที่ยวชาวไทยที่โดนเทซึ่งฉันเคยช่วยไว้ “อ้าว เป็นยังไงบ้างคะ เที่ยวสนุกไหม”

“ใช่จริงๆ ด้วย คุณเหมยนี่เอง ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอกันอีกครั้ง” ชายสูงวัยยิ้มอย่างยินดี “แล้วนี่กำลังจะไปไหนต่อครับ”

ฉันยิ้มอายๆ “กำลังจะกลับบ้านค่ะ” ฉันพูดภาษาไทยด้วยสำเนียงที่ติดสำเนียงจีนจนฟังดูแปลกหูไปบ้าง

“อ้าว...” หลายคนมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ เพราะนึกว่าฉันเป็นคนจีน “คุณเหมยเป็นคนไทยเหรอครับ”

“ใช่ค่ะ” ฉันตอบอย่างหนักแน่น

“แล้วบ้านคุณเหมยอยู่แถวไหนครับ”

“แถวๆ พุทธมณฑลสาย 4 ค่ะ แต่เหมยจำทางไม่ค่อยได้แล้ว ไม่ค่อยได้กลับมาเลย”

“อ้อ มาๆ เดี๋ยวลุงเรียกรถให้”

“ขอบคุณมากค่ะ” ฉันก้มมองโทรศัพท์อยู่นาน ส่งข้อความไปตั้งเยอะแต่น้าพรก็ยังไม่ยอมตอบกลับมาเสียที

“คุณเหมย ลุงเรียกรถให้แล้วนะ หนูรอตรงนี้แหละ” คุณลุงส่งเลขทะเบียนรถมาให้ พร้อมบอกว่าคนขับเป็นผู้หญิงจะได้สบายใจ ก่อนจะล่ำลากันไป รอไม่นานฉันก็เห็นรถ SUV สีดำวิ่งมาจอดเทียบ

“คุณเหมยใช่ไหมคะ”

คนขับเป็นผู้หญิงตามที่คุณลุงบอกจริงๆ ฉันรีบตอบรับเพราะรถเริ่มหนาตาขึ้น เธอลงมาช่วยเปิดท้ายรถให้ จังหวะที่เธอยกกระเป๋าฉันแอบตกใจนิดหน่อยเพราะเธอหุ่นดีมาก หน้าตาสวยคม แถมขับรถได้นุ่มนวลสุดๆ

“คุณคะ ฉันขอเหมาคุณทั้งวันเลยได้ไหม”

คนขับมองผ่านกระจกหลังเล็กน้อย “มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“คือฉันไม่ได้กลับไทยมานานมาก เลยอยากแวะเที่ยวและหาอะไรทานหน่อย พอเข้าบ้านแล้วคงไม่อยากออกมาอีก มันร้อนมากเลยค่ะ”

“อ้อ... ได้ค่ะ รอแป๊บนะคะ” ฉันเห็นเธอคุยโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตกลง “คุณเหมยจะไปที่ไหนก่อนดีคะ”

ฉันไม่ตอบ แต่ส่งเงินปึกหนึ่งให้ มันหนาพอสมควร “ไปไหนก็ได้ค่ะ ฉันหิวแล้ว นี่ค่าเหนื่อยของคุณนะคะ” ฉันยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

เธอรีบเลี้ยวรถจอดจุดพักรถข้างทางทันที “นี่คุณ... ได้ค่ะ! สองวันนี้ฉันว่างพอดี ถ้าคุณไม่ว่าอะไรจะไปพักที่ห้องฉันสักคืนแล้วเที่ยวต่อก็ได้นะคะ ตอนเย็นพรุ่งนี้ฉันจะไปส่งถึงหน้าประตูบ้านเลย”

“คุณใจดีจังค่ะ”

เธอพาฉันเข้าสู่ใจกลางกรุง ฉันเองก็ไม่รู้หรอกว่าที่ไหน เพราะไม่ได้ตามข่าวสารบ้านเมืองเลย วันๆ อยู่แต่กับศิษย์น้องและท่านอาจารย์ ไม่ก็ออกไปคุยงานธุรกิจจนแทบไม่รู้จักประเทศไทยในปัจจุบัน

ตกเย็นฉันส่งข้อความบอกน้าพรว่าจะพักในกรุงเทพฯ หนึ่งคืน พรุ่งนี้ค่อยกลับ น้าพรตอบกลับมาแค่ ‘โอเค’ ฉันเลยส่งรูปตอนกำลังนั่งกินผัดไทยเจ้าดังแถวประตูผีกลับไปให้ดู แล้วก้มหน้าก้มตากินต่อ ก่อนจะกลับไปพักที่โรงแรมใหญ่แถวประตูน้ำ ฉันบอกคนขับสาวสวยคนนั้นว่าจ่ายเต็มที่ ไม่ต้องห่วงเรื่องเงิน

ใครจะไปรู้ว่าเธอจะเป็นคนใจกล้ากว่าที่คิด พอเริ่มเมาเธอก็แทบจะสิงร่างฉัน เสียงของเธอนุ่มหวานจนฉันแอบติดใจ เช้าวันต่อมาเจ้าตัวนอนตาค้างมองดูตัวเองที่เปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่ม โดยมีฉันนอนอยู่ในอ้อมแขน

“คุณเหมย... เมื่อคืน...”

ฉันยันตัวขึ้นขยี้ตาเบาๆ พอเห็นผิวพรรณของฉันสะท้อนแดดยามเช้า เจ้าตัวก็หน้าแดงซ่าน ยิ่งเห็นรอยจ้ำแดงบนตัวฉันเธอก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก

“เหมยขอโทษนะคะ เผลอไปหน่อย... คุณน่ารักมากเลยค่ะ”

เธอกอดเอวฉันไว้หลวมๆ เจอแบบนี้เข้าไปมีหรือจะรอด ฉันจัดการ ‘สยบ’ เธอไปอีกสองรอบ ใครจะคิดว่าวันแรกที่กลับมาถึงบ้านเกิด จะได้เจอสาวสวยถูกใจมาขับรถให้ขนาดนี้

ระหว่างที่กำลังนอนพักอยู่นั้น แฟนของเธอโทรเข้ามา เสียงในสายดูไม่ดีเลย อีกฝ่ายดูไม่พอใจมากที่เธอกลับบ้านไม่ตรงเวลาจนทะเลาะกันยกใหญ่ ฉันตกใจเมื่อฝ่ายชายตะคอกใส่เครื่องว่า ‘เลิกกันเถอะ’ แล้วไล่เธอออกจากบ้านทันที ฉันถึงได้เข้าใจว่ารอยฟกช้ำตามตัวเธอมาจากไหน

ซักพักโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นอีก ครั้งนี้ดูเหมือนจะเป็นสายจากที่ทำงาน

“ไม่เป็นไรนะคุณ” ฉันจูบหลังเธอเบาๆ เพื่อปลอบประโลม

“ฉันตกงานแล้วค่ะ...” เธอตอบเสียงเครือ

“มาทำงานกับฉันไหมล่ะ น้าฉันมีบริษัทนะ”

“จะดีเหรอคะ”

ฉันไม่ตอบ เพียงแค่จูบและปลอบโยนเธออย่างอ่อนโยน จนสายเราถึงลงมาทานข้าวกัน เธอโทรหาเพื่อนให้ไปช่วยขนของออกจากคอนโดแฟนเก่า รถคันนี้เป็นชื่อของเธออยู่แล้วจึงไม่มีปัญหา ฉันตามเธอไปขนของ ก่อนจะขับมุ่งหน้าออกนอกกรุงเทพฯ เพื่อมาส่งฉันที่บ้าน โดยมีเพื่อนสาวของเธออีกสองคนขับรถตามมาด้วย

“แล้วคุณจะไปอยู่ที่ไหนต่อ” ฉันถามเธอที่กำลังร้องไห้อยู่เบาะหลัง โดยมีเพื่อนเธอเป็นคนขับให้

“คงไปนอนบ้านเพื่อนก่อนค่ะ”

ฉันพยักหน้า เพราะถูกใจใน ‘รสชาติ’ และโชคชะตาที่พามาเจอกัน เลยโทรหาน้าพรที่คิดว่าน่าจะตื่นแล้ว “น้าคะ เหมยเก็บคนมาได้คนหนึ่ง จะเปิดห้องให้เขาอยู่ได้ไหม” เสียงน้าหัวเราะลั่นสายมาทันที บอกว่าตามใจเหมยเลย ก่อนจะวางสายไป

“มาอยู่กับฉันไหม บ้านฉันมีห้องว่างเยอะแยะเลยนะ”

สามสาวทำหน้าเหวอ อยู่ดีๆ ก็มีคนชวนไปอยู่ด้วยทั้งที่เพิ่งเจอกันแค่วันเดียว เพื่อนสองคนได้แต่หัวเราะเบาๆ ส่วนหญิงสาวคนนั้นยังทำหน้าไม่ถูก เหมือนเจอเรื่องเหลือเชื่อ ฉันเลยบอกว่าให้ไปถึงบ้านก่อนค่อยตัดสินใจก็ได้