LOGINPOV: Rhamesis WiltonKung may magsasabi sa akin limang taon na ang nakakalipas na ang kinatatakutang CEO ng Wilton Group of Companies ay male-late sa isang multi-million dollar board meeting dahil sa isang kulay-pink na tiara, malamang ay pinatanggal ko na siya sa trabaho.Pero heto ako ngayon. Nakaupo sa isang napakaliit na silyang gawa sa plastic, nakapatong ang isang kumikinang na pink tiara sa magulo kong buhok, at may hawak na maliit at basyong tasa ng tsaa.“More tea, Dada?”Tinitigan ko ang tatlong taong gulang na anghel sa harap ko. Si Kalea.Ang aming Peanut.Nakuha niya ang matangos kong ilong, ngunit ang mga mata, ang kurba ng kaniyang mga labi, at ang kaniyang mapanuksong ngiti ay porsiyentong nakuha niya sa kaniyang ina.“Thank you, Princess,” malambing kong sagot, marahang inilalapit ang laruang tasa sa aking mga labi at nagpanggap na humihigop. “Hmm. The best tea in the world.”Humagikhik si Kalea, pumapalakpak ang maliliit niyang mga kamay na nababalot ng icing dahil sa
“Choose me every day, and I will choose you every day.”Napatigil ang paghinga ko. Umapaw ang mga luha sa aking mga mata, bumabagsak nang sunod-sunod sa mismong papel.Inabot ni Rhamesis ang kamay ko, ang pamilyar na init ng kaniyang palad ay nagpapanatag sa akin. “Limang taon na ang nakakalipas, isang kontrata ang gumiba sa atin. Ilang buwan na ang nakakalipas, isang kontrata ang ginamit ko para ikulong ka. Ginamit ko ang mga papel para takutin ka, para pilitin kang sumunod, para angkinin ka nang labag sa loob mo.”Humugot siya ng malalim na hininga, ang kaniyang mga mata ay basang-basa rin.“Pero ngayon, ito na ang huling dokumento na ibibigay ko sa'yo, Kikay. Walang conditions. Walang terms. Walang fine print. Walang expiration date at walang penalty kung sakaling magbago ang isip mo.”Hinalikan niya ang nanginginig kong mga daliri.“Araw-araw, pagkagising mo, malaya kang magdesisyon. At ang tanging pinapanalangin ko lang… ay sana, araw-araw, piliin mo ako. Dahil ako, Kikay, isusul
“To our day one, and all the tomorrows after,” malambing niyang bulong.Kinuha niya ang simpleng silver na singsing, ang mismong singsing na binili niya mula sa unang pawis ng kaniyang sariling negosyo, at maingat na isinuot sa aking daliri.Ginawa ko rin ang ganoon sa kaniya, isinusuot ang gintong banda na magsisilbing pangako ng aming bagong simula.“I love you, Mrs. Wilton,” bulong niya bago inangkin ang aking mga labi sa isang matamis, malambot, at mapagpalayang halik.This is it. We’re married. I married to the man who left me, who bought me, who hurt me… and foremost, to the man who did everything to atone and to prove that he loves me.Lumipas ang mga buwan at ang aking tiyan ay lumaki nang husto. Nasa ikawalong buwan na ako ng aking pagbubuntis, at kung may isang bagay man na nagbago, iyon ay ang katotohanang ang kinatatakutang si Rhamesis Wilton ay naging isang ganap na praning.Alas-tres ng madaling araw nang magising ako dahil sa uhaw. Akmang babangon ako mula sa malambot n
THE DAY.Nasa loob ako ng bridal suite habang hindi parin makapaniwala. Sobrang daming nangyari. Sobrang daming sakit at pananakit.Sobrang daming sama ng loob at mga bagay na hindi dapat nangyari.But looking at myself now. Dito parin pala ang punta. Na kahit sinira kami, kahit pinaghiwalay kami.Kahit nagkasakitan kami… sa huli, andito parin ako. Pinili ang pagmamahal.Pagmamahal na sa kabila ng sakit, hindi sumuko si Rhamesis na iparamdam sa akin. Na kahit pa kinamuhuian ko siya maging ang sarili niya dahil sa mga maling diseyon… he neve stopped loving me.He loves and treat me better this time.This time, he made it right. This time, hindi masakit. This time… we both felt the same way.We understand each other. We forgive… pero hindi parin kami nakakalimot. Pero hindi para magalit pa, we remember it to make sure it won’t happen again.Sa lalim ng iniisip ko, napabalik ako sa realidad nang marinig ko ang mahinang pagbukas ng p***o. Pumasok si Mama, anghel sa kaniyang simpleng pastel
“Yes,” malinaw at buong-puso kong sabi.Natigilan si Rhamesis. Nanigas ang buo niyang katawan, tila hindi ma-absorb ng utak niya ang narinig. “W-what?”Ngumiti ako sa gitna ng aking mga luha. “Yes. This time, not because I have to. Because I want to.”Isang marahas na paghinga ang ipinadala ni Rhamesis. Nakita ko ang matinding relief at walang kapantay na kaligayahan na dumaan sa kaniyang mukha.Nanginginig ang kaniyang mga kamay habang maingat niyang isinusuot ang silver na singsing sa aking daliri. Pasok na pasok. Perpekto.Akala ko ay hahatakin niya ako agad para yakapin nang mahigpit o halikan nang mapusok kagaya ng lumang Rhamesis.Pero hindi.Dahan-dahan niyang iniyuko ang kaniyang ulo, inangat ang kamay kong may singsing, at marahang inilapat ang kaniyang mga labi sa likod ng aking palad.Nanatili siya sa ganoong posisyon nang ilang segundo, umiiyak nang tahimik habang hinahalikan ang kamay ko—isang simbolo ng matinding respeto, pagpapakumbaba, at walang hanggang pasasalamat.N
Hindi ko agad maialis ang tingin ko sa likod ni Rhamesis habang nakatayo siya sa dulo ng pasilyo.Bawat salita niya sa telepono—yung pabulong pero nandoon ang pamilyar na awtoridad—ay nag-iwan ng kakaibang kaba sa dibdib ko.“Yes, make the arrangements... Make it private. It has to be perfect. Walang palpak, naintindihan mo?”Bumalik ako sa pagkakasandal sa pader bago pa man siya lumingon. Ano na naman kaya ang binabalak ng lalaking ito?Ilang linggo na siyang nagpapakabait, nagpipinta ng kwarto ng baby, nakikipagtawaran sa palengke na may kasamang dalawang bodyguard na naka-Hawaiian polo, at nagtyatayang mag-assemble ng crib nang walang tulong ng kahit sino.Hindi kaya, may ginagawa na naman siyang ikakasakit ko?Kinabukasan, maagang kumatok si Rhamesis sa pintuan ng silid ko. Wala na siya sa kaniyang simpleng pambahay.Suot niya ang isang malinis na white button-down shirt na nakatupi hanggang siko, dark jeans, at casual sneakers. Simple, pero ang dating ay parang galing sa isang ma
“Sayaw, Kikay… sige pa…” halos nakapikit na saad ng matanda.Ngumiti ako nang pilit para itago ang pandidiri na umaakyat sa lalamunan ko. Nilunok ko ang lahat ng pride ko.“Gusto mo ba 'to?” bulong ko, ginagawang malambing at mapanukso ang boses ko kahit na gusto ko nang masuka.Tumango siya, tila n
CHAPTER 5:KINABUKASANNagising ako sa ingay ng mahinang ugong ng aircon. Mabigat ang aking talukap, at ang buong katawan ko ay tila bugbog sa hindi maipaliwanag na kapaguran.Ramdam ko ang kakaibang init na nakabalot sa aking likuran, isang matipunong braso ang mahigpit na nakapulupot sa aking bayw
CHAPTER 4:“Rhamesis… ahh…” Ang boses ko ay hindi ko na halos makilala. Nawawala ako sa sarili ko! Pakiramdam ko’y nilalamon ako ng init ng alak at init ng pagdamit ng labi at palad niya.Tiningnan niya ang hubad kong dibdib. Ang mga mata niya ay manghang-mangha at seryosong natingin.Ilang saglit p
CHAPTER 2:“Gusto niyang sumayaw ka ng hot dance. Doon sa main stage. Kasama ng bagong macho dancer natin.”Hot dance with him? After what happened five years ago? Makakaya ko ba? Para sa pera?Nanlamig ang buong katawan ko. Tumingin ako muli sa ibaba.Sumasayaw pa rin siya sa ilalim ng madilim na p







