All Chapters of รอยราคีที่จำยอม: Chapter 1 - Chapter 10

แสงไฟระยิบระยับภายในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมหรู ใจกลางกรุงเทพมหานครดูจะสว่างจ้าเกินไปสำหรับ ปานวาด หญิงสาวในชุดเดรสสีขาวสั้นที่ขับเน้นความบริสุทธิ์และวัยสาวของเธอให้โดดเด่น ท่ามกลางเหล่าผู้ลากมากดีที่มารวมตัวกันในงานวันเกิดของท่านรัฐมนตรี สำหรับคนนอก นี่คือโอกาสทองที่จะได้กระทบไหล่คนดังแต่สำหรับเธอ มันไม่ต่างจากโรงละครโรงใหญ่“ยิ้มหน่อยสิลูก วันนี้วันเกิดคุณลุงพิชิตนะ แล้วก็เป็นงานเปิดตัว ชานนท์ ด้วย” เสียงกำราบเบาๆ จาก ประภาศรี มารดาของเธอทำให้ปานวาดต้องฝืนยกมุมปากขึ้น ชานนท์ ลูกชายคนเดียวของท่านรัฐมนตรีที่เพิ่งเรียนจบ กลับมาจากอังกฤษ คือชายหนุ่มที่ถูกวางตัวให้เป็นคู่หมายของเธอมาตั้งแต่ยังเยาว์วัย เขาดูดีในชุดสูทสากล ท่าทางสุภาพเรียบร้อยที่เขาแสดงต่อหน้าผู้ใหญ่นั้นสมบูรณ์แบบเสียจนน่าอึดอัด แต่ปานวาดสัมผัสได้ถึงกำแพงบางอย่างที่เขากั้นเอาไว้เสมอ“ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะครับปานวาด” ชานนท์เอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา ข้างกายเขามีชายหนุ่มชาวต่างชาติรูปร่างสูงใหญ่นามว่า มาคัส ซึ่งถูกแนะนำว่าเป็นเพื่อนสนิทที่ตามมาเที่ยวเมืองไทยด้วย ตลอดทั้งงาน ปานวาดรู้สึกเหมือนตัวเองเป็

ในขณะที่แม่แมวน้อยกำลังเคลิบเคลิ้ม เขาก็ปลดชุดออกอย่ารีบร้อนสองมือหนาบีบเคล้นดูดดื่มทรวงเต้าอย่างหลงไหล คนใต้ร่างยิ่งบิดเร่าครวญคราง อารมณ์ปราถนาของพ่อเลี้ยงหนุ่มยิ่งพลุ่งพล่าน สองมือหนาปัดป่านลูบไล้ไปทั่วร่างสาวที่บัดนี้อ่อนระทดระทวยราวกันต้องมนต์เขาละใบหน้าจากซอกคอซุกไซ้โลมเลียงลงมาจนถึงหน้าท้องแบนราบ มีร่องสิบแอดขึ้นเล็กน้อยอย่างสวยงาม บ่งบอกว่าเจ้าของร่างดูแลตัวเองดีแค่ไหน มือใหญ่ลูบไล้ปัดป่ายไปจนถึงดอกไม้งามที่ปัดนี้คายน้ำหวานจนชื้นแฉะ ความนุ่มนิ่มอวบอูมทำให้เขาต้องเลื่อนหน้าลงไปมอง แสงไฟสลัวจากห้องน้ำที่เปิดแง้มไว้ เผยให้เห็นความงดงามที่ซ่อนไว้ในรูปร่างบอบบางได้อย่างชัดเจน“อย่าค่ะ...ได้โปรด พอเถอะนะคะ อย่าทำต่ออีกเลย” ปานวาดกล่าวก่อนที่จะพยายามชันกายให้ลุกขึ้น พ่อเลี้ยงหนุ่มกลับฝังหน้าลงกับร่องสวาทในทันที ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดลงมาในขณะที่เขากำลังดมดอมหอมเอากลิ่นขายสาวที่สะอาด แต่กลับแฝงไปด้วยกลิ่นฟีโลโมนที่กระตุ้นฝ่ายตรงข้าม ทำให้เขาอยากจะขย้ำกลืนเธอลงท้องไปเสียเดี๋ยวนี้สองนิ้วใหญ่ชำแรกรอยแยกที่ปิดสนิด เผยให้เห็นเกสรน้อยที่กำลังคายน้ำหวาน ภายในร่องหลืบดูชุ่มฉ่ำเจิ่งน

ภายในคฤหาสน์หรูของตระกูลวรโชติ บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดจนน่าอึดอัด คุณวิทยา และ คุณประภาศรี นั่งรอคอยบุตรสาวเพียงคนเดียวด้วยความกระวนกระวายใจ หลังจากที่ปานวาดหายตัวไปอย่างลึกลับในช่วงท้ายของงานเลี้ยงวันเกิดท่านรัฐมนตรี กว่าที่เธอจะกลับมาถึงบ้านก็ฟ้าสาง พร้อมด้วยสภาพที่ดูไม่จืด ใบหน้าหวานซีดเผือด ดวงตาบวมช้ำ และท่าทางที่ดูตื่นตระหนกจนผู้เป็นแม่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ“ยัยปาน! หายไปไหนมาลูก รู้ไหมว่าแม่กับพ่อตามหากันให้วุ่นไปหมด ท่านรัฐมนตรีกับชานนท์เขาก็ตกใจที่คุณหนูอย่างลูกหายไปกลางคันแบบนั้น” ประภาศรีเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นหน้าบุตรสาว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตำหนิปนความเป็นห่วง ปานวาดนิ่งเงียบ เธอพยายามเลี่ยงสายตาคมกริบของบิดาที่จ้องมองมาอย่างต้องการคำตอบ “ปาน... ปานปวดหัวมากค่ะแม่ ปานขอขึ้นไปพักก่อนนะคะ” เธอพยายามจะเลี่ยงเดินขึ้นบันได แต่เสียงตวาดก้องของวิทยาทำให้เธอต้องหยุดชะงัก “หยุดเดี๋ยวนี้ปานวาด! พ่อต้องการรู้ความจริงว่ามันเกิดอะไรขึ้น ชานนท์บอกว่าเขาเห็นลูกวิ่งหนีออกมาจากงานเหมือนกลัวอะไรบางอย่าง แล้วลูกหายไปอยู่ที่ไหนมาทั้งคืน บอกพ่อมาเดี๋ยวนี้!” แรงกดดันจาก

บรรยากาศภายในห้องรับประทานอาหารของบ้านพักเก่าแก่ในเอดินบะระคืนนี้ดูจะเงียบเชียบกว่าปกติ แสงจากเชิงเทียนสีทองอร่ามที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาวทอดเงาวูบวาบไปตามผนังหิน กลิ่นหอมของสเต็กเนื้อลิฟอายย่างสมุนไพรและไวน์แดงรสเลิศควรจะทำให้แขกผู้มาเยือนรู้สึกผ่อนคลาย แต่สำหรับ ไอริณ หรือปานวาดแล้ว เธอกลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกหลอกหลอนด้วยฝันร้ายในอดีตหญิงสาวสวมชุดลำลอง เป็นเสื้อไหมพรมแขนยาวสีครีมที่ช่วยขับผิวขาวจัดของเธอให้ดูโดดเด่นท่ามกลางแสงไฟสลัว เธอพยายามก้มหน้าก้มตาจัดการกับอาหารในจานของตัวเอง หลีกเลี่ยงการสบตากับชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างสุดความสามารถ ทว่าความรู้สึกอึดอัดที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงสง่าของ จอร์น กลับคอยรบกวนจิตใตของเธออยู่ตลอดเวลา“ไอริณจ๊ะ ลองทานซอสเหรดไวน์ฝีมือจอร์นดูสิลูก เขาตั้งใจทำมากเลยนะ จอร์นเขาเรียนทำอาหารพื้นเมืองของที่นี่มาจนคล่องเลยล่ะ” ชาล็อตเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส หวังจะทำลายความเงียบที่ปกคลุมโต๊ะอาหาร ปานวาดจำใจต้องเงยหน้าขึ้นและตักซอสราดลงบนเนื้อเบาๆ “ขอบคุณค่ะชาล็อต ขอบคุณนะคะคุณจอร์น”“ด้วยความยินดีครับคุณไอริณ หวังว่ารสชาติคงจะ

นี่คือพรสวรรค์ที่ตกทอดมาตามสายเลือดของ ‘ผู้หญิงเฟย์’ (Fae Women) บรรพบุรุษของเธอเชื่อว่าโชคชะตาไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือเส้นด้ายที่ถูกปั่นและทอไว้ล่วงหน้า และหน้าที่ของเธอคือการมองเห็นรอยต่อของเส้นด้ายเหล่านั้นเพื่อชี้นำทางที่ควรจะเป็น “เลือด. และน้ำตา.” ชาล็อตพึมพำเบาๆ เมื่อภาพในลูกแก้วเริ่มชัดเจนขึ้นเธอมองเห็นเงาของชายหนุ่มและหญิงสาวที่เดินสวนกันท่ามกลางสายหมอกของเอดินบะระ แม้ใบหน้าจะพร่าเลือนแต่ความรู้สึกที่แผ่ออกมากลับรุนแรงและบีบคั้น ใจกลางของเงาเหล่านั้น มันมีความลับดำมืดที่ถูกปกปิดด้วยความละอายใจ รอยร้าวที่เกิดขึ้นในคืนที่มืดมิดที่สุดกำลังขยายตัวออกและกลายเป็นกำแพงหนาที่กั้นกลางระหว่างคนทั้งสอง ชาล็อตถอนหายใจยาว ความเจ็บปวดของไอริณและความรู้สึกผิด ที่ซ่อนอยู่ในแววตาของปริญนั้นรุนแรงกว่าที่เธอคาดคิดไว้มาก ในขณะเดียวกันที่ชั้นบนของบ้าน ไอริณยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้นวมอยู่ริมหน้าต่างห้องนอน มองออกไปเห็นดวงดาวที่พราวระยับท่ามกลางความมืดมิดและป่าสน ฝั่งห้องนอนเธอไม่มีเงาของปราสาทเอดินบะระที่ตั้งตระหง่านอยู่ใต้แสงจันทร์ที่ซีดเผือด เพราะอยู่คนละฝั่งกับปริญความสับสนจาก