ตอนที่ 4: ราคีที่มองไม่เห็น

แสงสลัวของยามรุ่งสางที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านหนาหนักภายในห้องพักหรู เริ่มทำหน้าที่ขับไล่ความมืดมิดของค่ำคืนที่แสนยาวนานออกไปทีละน้อย ทว่าแสงนั้นกลับไม่ได้นำพาความสดใสมาให้คนบนเตียงเลยแม้แต่นิดเดียว  ปานวาด ค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก เปลือกตาของเธอยังคงหนักอึ้งและบวมช้ำจากการร้องไห้

ความรู้สึกแรกที่จู่โจมเข้ามาคือความเจ็บระบมที่ใจกลางกึ่งกลางกายสาว และความปวดหนึบที่ขมับราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบแรงๆ  เธอนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง พยายามประมวลเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ราวกับหวังว่าเรื่องทั้งหมดจะเป็นเพียงฝันร้ายที่ตื่นมาแล้วจะมลายหายไป ทว่าสัมผัสจากท่อนแขนแกร่งที่พาดทับอยู่บนเอวบาง และกลิ่นอายกายชายที่ยังคงอบอวลอยู่บนหมอนกลับเป็นเครื่องยืนยันความจริงที่แสนโหดร้ายและเจ็บปวด

หญิงสาวค่อยๆ เบือนหน้าไปมองคนข้างกาย พ่อเลี้ยงปริญยังคงหลับสนิท ใบหน้าคมเข้มยามหลับใหลดูไร้พิษสง  ผิดกับซาตานร้ายที่ขย้ำเธออย่างป่าเถื่อนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้  น้ำตาอุ่นๆ ไหลรินลงทางหางตาอีกครั้ง เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นรอยเลือดสีแดงคล้ำที่เปรอะเปื้อนอยู่บนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด รอยราคีที่เป็นหลักฐานแห่งการสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไปอย่างไม่มีวันเรียกคืนได้

เธอขยับกายอย่างแผ่วเบาเพื่อหนีจากการเกาะกุม ทว่าเพียงแค่ขยับ ความเจ็บแปลบก็แล่นริ้วจนเธอต้องนิ่วหน้า กัดริมฝีปากแน่นเพื่อไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมาให้คนใจร้ายตื่นขึ้นมาทำร้ายเธอซ้ำสอง  ปานวาดรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด พยุงกายที่บอบช้ำให้ลุกขึ้นจากเตียง  ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงบนพื้นพรมเต็มไปด้วยความทรมาน เธอพยายามควานหาเศษซากของชุดเดรสสีขาวราคาแพงที่ถูกฉีกกระชากอย่างไม่ใยดีในคืนที่ผ่านมา  

มือบางที่สั่นเทารวบรวมเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ด้วยความรู้สึกสมเพชตัวเองอย่างถึงที่สุด ราวกับว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของเธออีกต่อไป  แต่มันเป็นเพียงวัตถุที่แปดเปื้อนไปด้วยมลทินที่เธอไม่ได้เป็นคนก่อ ในขณะที่เธอกำลังจะก้าวออกจากห้องพักที่เป็นดั่งนรกบนดิน สายตาก็เหลือบไปเห็นโทรศัพท์มือถือที่ตกอยู่มุมห้อง เธอก้มลงเก็บมันขึ้นมาด้วยใจที่เต้นระรัว หลักฐานความลับของชานนท์ยังคงอยู่ในนั้น  แต่มันคุ้มกันแล้วหรือกับสิ่งที่เธอต้องแลกไปในคืนนี้?

ความคิดที่สับสนตีกันวุ่นวายจนเธออยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ แต่สิ่งที่ทำได้มีเพียงการกัดฟันและพาตัวเองออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ทางด้านพ่อเลี้ยงปริญ แสงสว่างที่เริ่มจ้าขึ้นทำให้เขารู้สึกตัวตื่น อาการปวดหัวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้เขาครางออกมาเบาๆ  มือหนาลูบไล้ไปยังพื้นที่ว่างข้างกายที่ยังคงมีความอุ่นหลงเหลืออยู่เพียงบางเบา  เขาพยุงกายขึ้นนั่ง แผ่นหลังกว้างพิงกับหัวเตียงพลางถอนหายใจออกมาหนักๆ เมื่อภาพเหตุการณ์ในคืนก่อนหน้าค่อยๆ ย้อนคืนมาในหัวสมอง ราวกับแผ่นฟิล์ม สายตาคมกริบหยุดลงที่รอยเลือดบนผ้าปูที่นอน ความเงียบภายในห้องทำให้เสียงมโนธรรมในใจดังขึ้นชัดเจน  เขาไม่ใช่คนเลวร้ายโดยสันดาน แต่ความมึนเมาและความเข้าใจผิดทำให้เขาทำเรื่องที่อภัยให้ตัวเองไม่ได้ เขาเพิ่งจะพรากพรหมจรรย์ของหญิงสาวที่ดูเหมือนจะไม่ใช่สาวไซด์ไลน์อย่างที่เขานึกปรามาสไว้

"บ้าฉิบ!"  เขาพึมพำกับตัวเอง  พลางลุกขึ้นไปจัดการตัวเองในห้องน้ำ สายน้ำเย็นจัดช่วยให้สติของเขากลับมาสมบูรณ์มากขึ้น ทำเอาความรู้สึกวูบโหวงอย่างประหลาดก็จู่โจมเข้ามาในอก อย่างบอกไม่ถูก  ด้านปานวาดกลับมาถึงบ้านด้วยสภาพที่สะบักสะบอมทั้งกายและใจ  เธอหลบเลี่ยงสายตาของป้าแมวแม่บ้านเก่าแก่และรีบวิ่งขึ้นห้องนอนของตัวเองทันที  ประตูห้องถูกล็อกอย่างแน่นหนา ก่อนที่ร่างบางจะทรุดลงกับพื้นห้องน้ำและปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น

เธอเปิดน้ำให้ไหลผ่านร่างกายราวกับหวังว่าสายน้ำจะช่วยชะล้างรอยราคีและกลิ่นอายของชายคนนั้นออกไปได้  เธอขัดผิวจนแดงก่ำแต่ความรู้สึกสกปรกกลับฝังลึกอยู่ในหัวใจจนยากจะลบเลือน "ทำไมต้องเป็นปาน... ทำไมชีวิตปานต้องมาเจอเรื่องแบบนี้"  เสียงสะอื้นไห้ที่แผ่วเบาปนไปกับเสียงน้ำไหลคือการระบายความทุกข์ที่ไม่มีใครได้รับรู้ หญิงสาวใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนานนับชั่วโมงจนร่างกายเริ่มซีดเผือดเมื่อเดินออกมาแต่งตัวและล้มตัวลงนอนบนเตียงที่แสนคุ้นเคย เธอกลับไม่รู้สึกถึงความปลอดภัยเหมือนแต่ก่อน ทุกครั้งที่หลับตา ภาพใบหน้าของซาตานร้ายในห้อง

มืดคนนั้นจะลอยเด่นขึ้นมาเสมอ พร้อมกับคำถามที่ว่า เธอจะเผชิญหน้ากับพ่อแม่และชานนท์ได้อย่างไรในเมื่อร่างกายและจิตใจของเธอมีรอยด่างพร้อยที่ไม่อาจลบเลือนได้เสียแล้ว ขณะเดียวกันที่โรงแรม พ่อเลี้ยงปริญกำลังนั่งดื่มกาแฟรสเข้มอยู่ที่ล๊อบบี้  สายตาของเขาดูเหม่อลอยจนเพื่อนรักอย่างหมวดนพเดินเข้ามาทัก

"เป็นไงวะปริณ  เมื่อคืนหวังว่าเอ็งคงไม่ได้นอนงุ่นง่านอยู่ในห้องใช่ไหม  ที่น้องเขามาไม่ได้หนะ?”?  "คำถามของเพื่อนเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ปริญจ้องหน้าเพื่อนด้วยสายตาที่ทำให้หมวดนพต้องชะงัก "อ้าว ก็โทรบอกแกแล้วไงว่าน้องเขาติดงานด่วน ส่งไปไม่ได้สงสัยแกคงเมาจนฟังไม่รู้เรื่องใช่ไหม  ถึงได้มาทำตาขวางใส่ข้าแบบนี้ “ หมวดนพหัวเราะร่วนโดยไม่รู้เลยว่าคำพูดนั้นทำให้เพื่อนรักอยากจะบ้าตาย

เขา ไม่รู้แม้กระทั่งว่าเธอเป็นใครชื่ออะไร  รู้เพียงแค่ว่าเธอสวยสง่าราวกับคุณหนูและมีดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น  "ฉันต้องหาเธอให้เจอ" เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ไม่ใช่เพื่อที่จะรับผิดชอบด้วยการแต่งงานในตอนนี้  แต่เขาต้องการรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร และเขาสามารถทำอะไรเพื่อชดเชยสิ่งที่เธอสูญเสียไปได้บ้าง

รอยราคีที่เกิดขึ้นในคืนเดียวอาจจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าในยามที่เธอกลับไปยืนอยู่ท่ามกลางสังคมไฮโซ  แต่มันกลับเป็นบาดแผลที่ฝังลึกและเริ่มเน่าหนองอยู่ในใจของคนทั้งคู่ ปานวาดที่พยายามจะลืม และปริญที่เริ่มออกตามหา... โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่าโชคชะตาได้ผูกด้ายแดงที่เปื้อนเลือดไว้ที่นิ้วก้อยของพวกเขาแล้ว และมันกำลัง จะดึงดูดให้ทั้งคู่กลับมาพบกันอีกครั้งในดินแดนที่ห่างไกลออกไปครึ่งค่อนโลกค่ำคืนที่แสนยาวนานจบลงพร้อมกับการเริ่มต้นของวันใหม่ที่เต็มไปด้วยความลับ

ปานวาดตัดสินใจว่าเธอจะไม่มีวันยอมให้ใครรู้เรื่องนี้ โดยเฉพาะชานนท์ เธอจะใช้ภาพถ่ายที่มีอยู่เป็นข้ออ้างในการยกเลิกงานแต่งงาน และหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อรักษาเศษเสี้ยวของศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เอาไว้  แม้ว่าในใจจะรู้ดีว่าเธอไม่มีวันกลับไปเป็นปานวาดคนเดิมที่สะอาดบริสุทธิ์ได้อีกต่อไปแล้วก็ตาม