บทที่ 2:  ความลับหลังประตู nc

ความเงียบที่ปกคลุมอยู่ภายในห้องพักมืดสลัวนั้น ชวนให้รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ปานวาดนอนนิ่งอยู่บนเตียงกว้างที่นุ่มเด้ง  แม้จะถูกโยนลงมาอย่างแรงแต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอเจ็บจุกนัก แต่ความกลัวก็ทำเอาเธอหัวใจเต้นกระหน่ำรัวราวกองศึกที่ตีระรัวอยู่กลางอก  

สายตาที่เริ่มชินกับความมืดมองเห็นเงาร่างกำยำของชายแปลกหน้าที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ กลิ่นอายของแอลกอฮอล์เข้มข้นที่แผ่ออกมาจากตัวเขามันรุนแรงจนทำให้เธอรู้สึกมึนงงและหวาดกลัวไปพร้อมๆ กัน "ช่วย!... ได้โปรดกรุณา อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ" เธอพยายามกระซิบอ้อนวอนด้วยเสียงที่สั่นเครือ  น้ำตาอุ่นๆ เริ่มรินไหลออกจากหางตาเมื่อตระหนักว่าสถานการณ์ในตอนนี้มันเกินกว่าที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอจะควบคุมได้

แต่ดูเหมือนคำอ้อนวอนนั้นจะส่งไปไม่ถึงโสตประสาทของคนเมา พ่อเลี้ยงปริญที่กำลังถูกแอลกอฮอล์และอารมณ์ดิบเข้าครอบงำ กลับมองว่าหยดน้ำตาและการสั่นสะท้านนั้นคือการแสดงที่สมจริงจนน่าประทับใจ  เขาหัวเราะหึในลำคอ มือหนาคว้าข้อมือทั้งสองข้างของเธอรวบขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเดียว แรงบีบนั้นมหาศาลจนเธอรู้สึกเจ็บร้าวไปถึงกระดูก

"บอกแล้วไงว่าอย่ามาทำเป็นไม่เคย  แสดงได้ดีขนาดนี้ทำไมไม่ไปเล่นหนังเสียเลยล่ะ  แอคติ้งที่เกินพอดีมันทำให้เสียอารมณ์รู้ไหม?"  เสียงแหบพร่ากระซิบข้างใบหู ก่อนที่เขาจะซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นอย่างรุนแรง  ปานวาดดิ้นรนสุดกำลัง แต่ยิ่งดิ้น ร่างกายกำยำที่ทาบทับอยู่ก็ยิ่งบดเบียดลงมาหนักขึ้น  ในจังหวะนั้นเอง เสียงจากภายนอกห้องที่เธอพยายามลืมไปชั่วขณะกลับดังแทรกเข้ามาอีกครั้ง

"ห้องนี้ล็อกอยู่ครับชานนท์ ผมลองหมุนดูแล้ว"  เสียงของมาคัสฟังดูชัดเจนจนน่าขนลุก ราวกับว่าเขามายืนอยู่เพียงหลังบานประตูไม้หนาๆ นี้เอง "พังเข้าไปสิ! หรือจะไปเรียกพนักงานให้เอาคีย์การ์ดมาเปิด เดี๋ยวนี้!" เสียงชานนท์ตวาดกลับอย่างหัวเสีย คำสั่งนั้นทำให้ปานวาดสะดุ้งสุดตัว  ความกลัวที่ถูกแบ่งออกเป็นสองทางจู่โจมเธออย่างหนักหน่วง  หากคนข้างนอกพังประตูเข้ามา เธอจะถูกชานนท์ทำลายชีวิตด้วยการกำจัดหลักฐานในมือถือและอาจจะถูกประจานในสภาพที่น่าอดสูเช่นนี้แต่หากเธออยู่เฉยๆ คนข้างบนตัวเธอก็พร้อมจะขย้ำเธอให้แหลกคามือ "ได้โปรด...

มีคนตามหาฉันอยู่ข้างนอก ถ้าคุณไม่ช่วยฉัน... พวกเขาจะฆ่าฉัน" เธอรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายกระซิบบอกเขา  หวังว่าความจริงข้อนี้จะทำให้เขาตาสว่างขึ้นมาบ้างปริญชะงักไปครู่หนึ่ง หูของเขาเริ่มได้ยินเสียงโวยวายข้างนอกห้องเช่นกัน สติที่พร่ามัวเริ่มพยายามประมวลผล แต่ความมึนเมากลับทำหน้าที่ของมันได้ดีกว่า เขามองใบหน้าหวานที่เปื้อนน้ำตาของคนใต้ร่าง แววตาคู่นั้นดูมีความลับและหวาดกลัวอย่างลึกซึ้งเกินกว่าจะเป็นแค่การแสดงของสาวไซด์ไลน์ทั่วไป

"คนพวกนั้นเป็นใคร?" เขาถามเสียงต่ำ กลิ่นวิสกี้ยังคงคละคลุ้ง "คะ...คู่หมั้นฉันเองค่ะ เขาไม่ใช่คนดีอย่างที่ใครคิด ฉันมีหลักฐานความลับของเขาในนี้" เธอพยายามขยับมือที่ว่างอยู่ชี้ไปทางกระเป๋าคลัตช์ที่หล่นอยู่บนเตียงปริญแค่นยิ้ม แววตาคมกริบจ้องมองเธออย่างชั่งใจ "เรื่องผัวๆ เมียๆ งั้นเหรอ? แล้วเธอมาแอบในห้องผู้ชายแปลกหน้าเนี่ยนะ? คิดว่าฉันจะเชื่อหรือไง

"ในวินาทีนั้น เสียงกระแทกประตูห้องดังขึ้นอย่างแรง! ปัง! "ใครอยู่ข้างใน เปิดประตูเดียวนี้นะ!" เสียงชานนท์ดังขึ้นพร้อมแรงกระแทกครั้งที่สอง ปานวาดหลับตาแน่นด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่นเทา ปริญที่เห็นเหตุการณ์เริ่มรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องธรรมดาเสียแล้ว  ความวุ่นวายข้างนอกนั่นรบกวนอารมณ์สุนทรีย์ของเขาอย่างมหันต์ เขาตัดสินใจเอื้อมมือไปคว้าหมอนมาปิดหน้าปานวาดไว้เบาๆ ไม่ให้เธอส่งเสียง แล้วขยับกายลงจากเตียงก้าวอาดๆ ไปที่ประตูทั้งที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวพันกายเขาเปิดประตูกระชากออกอย่างแรงจนคนข้างนอกเกือบเสียหลักพุ่งเข้ามา

"มีธุระอะไรมิทราบ! คนจะหลับจะนอน โวยวายอะไรกันหนักหนา!" ปริญตวาดเสียงกร้าวด้วยท่าทางน่าเกรงขามแบบเจ้าพ่อ  แววตาที่ดุดันของเขาสยบความเกรี้ยวกราดของชานนท์ได้ชั่วขณะ ชานนท์ชะงักไปเมื่อเห็นรูปร่างแกร่งและท่าทางไม่เกรงกลัวใครของชายตรงหน้า   "ผม... ผมตามหาคนครับ ผู้หญิงในชุดเดรสสีขาว วิ่งมาทางนี้" ปริญกวาดสายตามองชานนท์และมาคัสด้วยความเหยียดหยาม

"ห้องนี้ไม่มีผู้หญิงชุดขาว มีแต่เมียฉันที่นอนอยู่บนเตียง ถ้าพวกแกยังไม่ไสหัวไป ฉันจะเรียก รปภ. มาลากคอพวกแกส่งตำรวจข้อหาบุกรุก!" มาคัสพยายามจะชะโงกหน้ามองเข้าไปในห้อง แต่ปริญขยับกายบดบังทัศนียภาพไว้มิดชิด  กลิ่นอายความอันตรายที่แผ่ออกมาทำให้ชานนท์เริ่มลังเล เขาไม่รู้จักชายคนนี้ แต่ดูจากท่าทางแล้วไม่ใช่คนที่จะหาเรื่องด้วยได้ง่ายๆ

"ขอโทษครับ สงสัยผมคงจำผิดชั้น" ชานนท์กัดฟันพูดยอมถอยทัพไปก่อนเพื่อไม่ให้เป็นเรื่องใหญ่ เมื่อเสียงฝีเท้าของคนทั้งคู่ค่อยๆ ไกลออกไป ปริญจึงปิดประตูและลงกลอนอย่างแน่นหนา เขาหันกลับมามองร่างบางบนเตียงที่ยังคงนอนสั่นเทาด้วยความกลัว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ถูกแอลกอฮอล์บดบังไปก่อนหน้านี้เริ่มกลับมาทำงานเพียงเล็กน้อย แต่มันก็พ่ายแพ้ให้กับความเสน่หาที่ปะทุขึ้นในอกเมื่อเห็นสภาพที่ดูเปราะบางของเธอเขาก้าวกลับไปที่เตียงช้าๆ ปานวาดพยายามถอยร่นหนีจนหลังชนกับหัวเตียง

"พวกมันไปแล้ว"  เขาบอกเสียงเรียบ แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่เนินอกอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หอบถี่  

"ขะ...ขอบคุณค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัว..."  เธอพยายามจะลุกขึ้นแต่กลับถูกมือหนากดไหล่ไว้ให้นอนลงตามเดิม

"ขอบคุณแค่ปากงั้นเหรอ? ดูมันไม่ค่อยจริงใจเอาเสียเลยนะ  ฉันเพิ่งช่วยชีวิตเธอไว้จากพวกนักเลงข้างนอกนั่นนะแม่สาวน้อย" เขาโน้มตัวลงทาบทับอีกครั้ง ความร้อนแรงในแววตาบอกให้รู้ว่าบทเรียนครั้งนี้ยังไม่จบลงง่ายๆ

"แต่ฉันไม่ใช่... อื้อ!"  คำพูดของเธอถูกปิดกั้นด้วยริมฝีปากร้อนผ่าวที่บดเบียดลงมาอย่างรวดเร็ว ปานวาดดิ้นรนขอร้องในลำคอ แต่สัมผัสที่รุกรานและเต็มไปด้วยอำนาจกลับทำให้เรี่ยวแรงของเธอหดหายไปอย่างน่าใจหาย ภายใต้เงาของความลับและความเงียบในห้องพักหรู ค่ำคืนที่แสนยาวนานเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง รอยราคีที่เธอพยายามจะหนี กลับถูกจารึกไว้ด้วยน้ำมือของซาตานในคราบเทพบุตรผู้ช่วยชีวิตคนนี้เสียแล้ว

ปากหนาทาบทับลงมา ทำเอาคนใต้ร่างเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ปรายลิ้นสากแทรกเข้าไปชิมความหวานและความอ่อนนุ่มภายใน แต่คนใต้ร่างกลับช็อกจนทำอะไรไม่ถูก  ปริณสอดแทรกไปทุกซอกมุม ดูดดื่มความฉ่ำหวานที่เขาไม่เคยเจอมาก่อน  ปานวาดเองกลับต้องต่อสู้กับความรู้สึกที่ตีกันวุ่นวาย

กลิ่นแอลกอฮอล์ผสานความเร้าร้อนรุนแรง ทำเอาหญิงสาวถึงกับครางอือออกมาอย่างสุดกลั้น   “อื่อ!”..คนเหนือร่าวกลับกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ  สองมือหนาสอดเข้าไปใต้แผ่นหลังบาง ปลดเอาชุดเดรสแสนสวยราคาแพงออกได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะเลิกมันลงมา ทันทีที่ชุดถูกร่นลงมาอยู่ที่หน้าท้อง  สองเต้าสล้างอวบใหญ่ที่เบียดชิด กลับชี้หน้าเขาในระยะที่ลมหายใจอุ่นร้อนของพ่อเลี้ยงหนุ่มเป่ารดลงมา ทำเอาหญิงสาวซ่านเสียวสยิวกายอย่างบอกไม่ถูก แต่ความเขินอายก็ทำเอาเธอต้องรีบยกมือขึ้นมากอดตัวเองไว้   ปริญจ้องมองภาพนั้นราวกับต้องมนต์

เขายกมือหนาขึ้นมาแกะมือของปานวาดออกอย่างแผ่วเบา ก่อนจะดึงที่ปิดจุกออก เผยให้เห็นยอดถันสีชมพูระเรื่อ มือหนากอบกุมสองเต้าใหญ่ที่ตึงแน่น  แต่ไร้ซึ่งซีลีโคนเสริมแต่งก่อนจะครางออกมาอย่างพึงพอใจ  แล้วอ้าปากหยักสวยแต่อุ่นร้อนครอบครองเต้างาน ปานวาดถึงกับสะดุ้งตกใจ  แต่ในความตกใจนั้นมันแฝงไปด้วยความรู้สึกประหลาดที่เธอไม่เคยพบพานมาก่อนในชีวิต

“อื้ม!..อย่าค่ะ”  เสียงร้องประท้องที่แผ่วเบาแต่สั่นสะท้านนั้นทำเอาเขาพอใจไม่น้อย  ลิ้นสากตวัดเลียวนไปรอบๆยอดอกที่มันแข็งเป็นติ่งไตสู้ลิ้น  แล้วดูดดื่มเน้นหนักสลับเบาจนคนใต้ร่างแอ่นหยัดและเผลอครางออกมาอย่างลืมตัว    “อ้า!..ซีดด”  เสียงร้องคราง กายบิดเร่า ทำเอาปริญ แทบครั่ง แกนกายแกร่งแข็งตึงเปรี๊ยะจนแทบจะระเบิด  แต่ยังหรอก...ขายังไม่รุกล้ำเธอตอนนี้  แต่จะเล่นกับเหยื่อที่หลงทางเข้ามาในกับดักสวาทของเขาให้หนำใจเสียก่อน