บทที่ 6: ดินแดนแห่งมนต์ขลัง

เสียงประกาศเที่ยวบินจากลำโพงของสนามบินนานาชาติเอดินบะระดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่ขุ่นมัวด้วยไอหมอกหนา  ปานวาดก้าวเท้าออกมาจากอาคารผู้โดยสารด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งภายในอก   อากาศที่นี่หนาวเหน็บกว่าที่เธอจินตนาการไว้มากลมแรงพัดมาปะทะใบหน้าจนผิวแก้มที่เคยเป็นสีชมพูระเรื่อเริ่มซีดเผือด

หญิงสาวกระชับเสื้อโค้ตตัวหนาของแบรนด์เนมระดับโลกเข้าหาตัว พลางลากกระเป๋าเดินทางใบโตมุ่งหน้าไปยังจุดนัดพบที่เธอหวังว่าจะได้พบกับใครบางคนที่เปรียบเสมือนที่พึ่งสุดท้ายในชีวิต  “ไอริณ! ทางนี้ลูก!”  เสียงเรียกที่เปี่ยมไปด้วยความอาทรดังขึ้นจากหญิงสูงวัยที่ยังคงความสง่าในชุดสีเอิร์ธโทนเรียบหรู

ชาล็อต สูตินารีแพทย์  สาวโสดแม่ทูนหัวผู้ครองตัวเป็นอิสระมาจนถึงปัจจุบัน ยืนรอรับลูกสาวด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่ปานวาดเคยได้รับ ทันทีที่เห็นหน้ากัน หญิงสาวก็โผเข้ากอดชาล็อตอย่างไม่แคร์สายตาใคร  ความเข้มแข็งที่เธอพยายามฝืนปั้นแต่งมาตลอดทางที่นั่งเครื่องบินยาวนานกว่าสิบหกชั่วโมงพังทลายลงในอ้อมกอดนี้

“คิดถึงที่สุดเลยค่ะชาล็อต” ปานวาดพึมพำเสียงสั่นเครือ เรียกชื่อแม่ทูนหัวด้วยความสนิทสนมและยกย่องที่เธอไว้วางใจที่สุด  “แม่ก็คิดถึงลูกเหลือเกินจ๊ะไอริณ มาเถอะ เดินทางมาเหนื่อยๆ  กลับบ้านเรากันก่อนนะ”  ชาล็อตผละตัวออกมามองสำรวจใบหน้าของบุตรบุญธรรมด้วยสายตาที่เป็นห่วง สัญชาตญาณแพทย์และพรสวรรค์

บางอย่างที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษบอกเธอว่า ปานวาดไม่ได้มาที่นี่เพียงเพื่อพักผ่อนธรรมดา แต่เธอกำลังแบกรับบาดแผลลึกบางอย่างมาด้วย ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังจะเดินไปยังลานจอดรถ  ชาล็อตก็นึกขึ้นได้ถึงบุคคลสำคัญอีกคนหนึ่งที่เธอพามาด้วยในวันนี้  “ตายจริง แม่ลืมแนะนำไปเลย ไอริณจ๊ะ นี่พี่จอร์น ลูกบุญธรรมของแม่ที่มาจากเมืองไทยเหมือนกัน

จอร์นมาช่วยแม่รับน้องหน่อยสิ”  ปานวาดหยุดชะงัก  สายตาที่เคยหม่นเศร้าค่อยๆ เลื่อนไปมองร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่ถัดไปเพียงไม่กี่ก้าว  ชายหนุ่มตรงหน้ามีใบหน้าคมสันมีไรเคราเขียวครึ้มรับกับกรามที่แข็งแกร่ง  สายตาคมกริบของเขาซ่อนอยู่ภายใต้แว่นตากันแดดแบรนด์หรูสีดำสนิท   

"ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ... น้องไอริณ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบนั้นทำให้ปานวาดถึงกับชะงักงัน  เธอจดจ้องใบหน้าคมสันของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นระรัวผิดจังหวะ  ท่าทางที่แสนจะสุภาพและสายตาว่างเปล่าที่เขามองมานั้น ดูเหมือนคนแปลกหน้าที่เพิ่งพบกันครั้งแรกจริงๆ จนเธอเริ่มไม่แน่ใจ

จอร์น หรือ ปริญ ในคราบชายหนุ่มมาดนิ่งขยับยิ้มที่มุมปากเพียงบางเบา เขาไม่ได้แสดงท่าทีคุกคามหรือจงใจยั่วเย้าเหมือนในจินตนาการที่เธอกลัว เขาเพียงแต่ก้าวเข้ามาใกล้และยื่นมือออกมาตามมารยาทสากลเพื่อทักทาย

“ไอริณ ลูกเป็นอะไรหรือเปล่า? หน้าซีดมากเลยนะ” ชาล็อตถามด้วยความกังวลเมื่อเห็นลูกสาวยืนนิ่งค้างไป   “ไอริณคงแค่เหนื่อยจากการเดินทางน่ะค่ะ

ลมที่นี่แรงจนตั้งตัวไม่ทัน”   เธอเค้นเสียงตอบพลางฝืนยิ้มแห้งๆ แต่ในใจกลับสั่นคลอน กลิ่นน้ำหอมที่ลอยมาจากตัวเขามันช่างคุ้นเคยเหลือเกิน  

กลิ่นไม้หอมผสมกับความเย็นเยือกแบบที่เธอจำได้ขึ้นใจ..แต่เดี๋ยวก่อนน้ำหอมแบรนด์ดังระดับโลกแบบนี้ ใครๆ ก็ใช้กันได้ไม่ใช่หรือ?  มันอาจจะเป็นเพียงเรื่องบังเอิญที่น่าตกใจเท่านั้น   “จอร์น รีบไปเอารถมาเถอะลูก เดี๋ยวไอริณจะล้มพับไปเสียก่อน” ชาล็อตสั่ง

ชายหนุ่มพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย  “ครับแม่ เดี๋ยวผมไปเอารถมาจอดข้างหน้านะครับน้องไอริณรอสักครู่”   เขาเอ่ยก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้ปานวาดยืนสับสนอยู่กับความคิดของตัวเอง  ตลอดระยะเวลาของการเดินทางไปยังบ้านของชาล็อต ปานวาดนั่งเงียบกริบอยู่ที่เบาะหลัง  สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างชมทัศนียภาพอันอันสวยงามของเมืองเอดินบะระ แต่ในหัวกลับวนเวียนอยู่กับแผ่นหลังกว้างของคนขับรถ

เธอพยายามพินิจพิจารณาเขาผ่านกระจกมองหลัง ท่าทางการจับพวงมาลัย จังหวะการหันมองทาง... ทุกอย่างมันดูคล้าย แต่ก็ไม่ชัดเจนพอที่จะปรักปรำ ยิ่งเขาทำตัว

เป็นสุภาพบุรุษที่แสนดีต่อหน้าชาล็อต เธอก็ยิ่งเริ่มสงสัย สัญชาตญาณของตัวเองบอกให้ต้องระวัง เมื่อถึงบ้านพักหลังใหญ่สไตล์กอทิก ชาล็อตเตรียมการต้อนรับอย่างอบอุ่นเธอรินวิสกี้ชั้นเลิศให้เพื่อคลายหนาว “จอร์น เอาของน้องไปเก็บนะ... ห้องไอริณอยู่ฝั่งตรงข้ามกับห้องลูกนั่นแหละ”   คำสั่งนั้นทำให้ปานวาดใจหายวาบ ห้องตรงข้ามงั้นหรือ? ความใกล้ชิดที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงกลับถูกบีบให้แคบลงเพียงแค่บานประตูกั้น

หญิงสาวลอบถอนหายใจยาว พยายามบอกตัวเองว่าอย่าตื่นตูมไปก่อนเหตุ เธอมองตามแผ่นหลังของจอร์นที่ลากกระเป๋าของเธอขึ้นบันไดไปอย่างคล่องแคล่ว

“แม่กับพ่อเลี้ยงสนธิ พ่อของจอร์น เป็นเพื่อนรักกันมานานแล้วจ้ะไอริณ เหมือนพ่อกับแม่ของลูกนั่นแหละ จอร์นเขามักจะมาร่วมฉลองคริสต์มาสกับแม่ที่นี่เกือบทุกปี เขาเป็นเด็กดีนะ อัธยาศัยดีและมีความรับผิดชอบมาก” ชาล็อตเล่าประวัติของชายหนุ่มด้วยรอยยิ้ม

ปานวาดรับฟังพลางขมวดคิ้ว ‘เด็กดีงั้นเหรอ?’  ถ้าเขาคือคนในคืนนั้นจริงๆ คำว่าเด็กดีคงไกลห่างจากเขาหลายปีแสงนัก   แต่ถ้าไม่ใช่ล่ะ? ถ้าผู้ชายคนนั้นเป็นเพียงใครบางคนที่หายสาบสูญไปในความมืดของเมืองกรุง แล้วเธอต้องมาปั้นปึ่งใส่พี่ชายบุญธรรมที่แสนดีของชาล็อต มันจะไม่เป็นการเสียมารยาทไปหน่อยหรือ

“ไอริณ... จะขึ้นไปพักผ่อนก่อนไหมลูก?  เดี๋ยวแม่กับจอร์นจะช่วยกันเตรียมอาหารต้อนรับลูกสาวคนเล็กของแม่เอง”   “ค่ะ.!!.. ไอริณขอตัวก่อนนะคะ” เธอรับคำและรีบเดินขึ้นไปยังชั้นสองของตัวบ้านอย่างคุ้นเคย

เมื่อเข้าสู่ห้องพักแล้ว  เธอลงกลอนประตูอย่างแน่นหนาและทรุดตัวลงบนเตียง

ภาพของชายแปลกหน้าในห้องมืดกับภาพของจอร์นที่สนามบินซ้อนทับกันไปมาจนเธอปวดหัว กลิ่นน้ำหอมนั้นยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก หรือจะเป็นเขาจริงๆ?

ปานวาดตัดสินใจเข้าห้องน้ำเพื่อแช่น้ำอุ่น  หวังจะให้ความเครียดจางหายไป

เธอหย่อนกายลงในอ่างน้ำวนจากุ๊ดชี่  ปิดเปลือกตาลงท่ามกลางฟองสบู่นุ่มนวล

สายน้ำอุ่นช่วยให้เธอผ่อนคลายจนเผลอเข้าสู่ห้วงนิทราสั้นๆ  ด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล  ในขณะเดียวกันที่ชั้นล่าง ปริญกำลังช่วยชาล็อตเตรียมมื้อค่ำอย่างขะมักเขม้น  แม้ภายนอกจะดูสุขุมแต่ภายในใจของเขากลับสั่นไหวอย่างรุนแรง เขาจำเธอได้ตั้งแต่พริบตาแรกที่เห็นเธอที่สนามบิน

‘แม่ขนมเค้ก’ ของเขา... ผู้หญิงที่เขาพรากพรหมจรรย์ไปในคืนแห่งความเข้าใจผิด บัดนี้เธอกลายมาเป็นคนในครอบครัวของชาล็อต  ผู้หญิงที่เขานับถือเหมือนแม่แท้ๆ

ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีกันนัวเนียในอก  เขาไม่กล้าแสดงตัว ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเธอตรงๆ  เพราะกลัวว่าความลับที่เขาปกปิดไว้จะทำให้ความสัมพันธ์ที่สวยงามในบ้านหลังนี้ต้องพังทลาย 

“จอร์น... ไอริณขึ้นไปนานแล้วนะ ขึ้นไปตามน้องลงมาทานอาหารทีสิ แม่จะเริ่มจัดโต๊ะแล้ว” เสียงชาล็อตดังขึ้น

“ครับ...” เขาตอบรับสั้นๆ  ก่อนจะก้าวขึ้นบันไดไปด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง  เมื่อถึงหน้าห้อง เขาเคาะประตูเบาๆ แต่ไร้เสียงตอบรับ ด้วยความเป็นห่วงกลัวว่าเธอจะเพลียจนเป็นลมหมดสติ  เขาจึงถือวิสาสะหมุนลูกบิดประตูที่แต่ลูกบิดล็อกจากด้านใน เขาจึงลงไปเอากุญแจสำรองที่ห้องเก็บของหลังบันไดขึ้นมา

ก่อนจะกลับขึ้นไปใหม่  เมื่อปลอดล็อกลูกบิดได้แล้ว  เขาก็ชะโงกหน้าเข้าไปในห้องที่มืดสลัว สายตามุ่งตรงไปยังบนเตียง แต่กลับว่างเปล่า ก่อนที่จะหันไปทางห้องน้ำ

ก็เห็นประตูเปิดแง้มไว้  ภาพที่เห็นทำเอาลมหายใจของเขาติดขัด หญิงสาวนอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ่างน้ำท่ามกลางฟองโฟมสีขาวบริสุทธิ์ ผิวพรรณที่ขาวผ่องกระทบแสงไฟรำไรดูงดงามและเปราะบางเหลือเกิน

ปริญยืนนิ่งงันด้วยความรู้สึกผิดเป็นเท่าทวี เขาเคยล่วงเกินร่างกายนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง และตอนนี้เขากลับมายืนมองเธอในสภาพนี้อีกครั้ง ความรู้สึกละอายใจทำให้เขาต้องรีบถอยหลังออกมาอย่างรวดเร็ว  เขากลับลงมาที่โต๊ะอาหารด้วยท่าทางที่พยายามปกปิดความว้าวุ่น   “ไอริณคงกำลังหลับอยู่น่ะครับชาล็อต ผมเรียกแล้วแต่ไม่มีเสียงตอบรับ”“ไม่เป็นไร เดี๋ยวแม่ขึ้นไปดูเอง” ชาล็อตเดินขึ้น  ปริญทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ลอบถอนหายใจยาวเฮือกใหญ่  หัวใจยังคงเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมานอกอก เขาต้องเก็บ

เรื่องนี้ไว้เป็นความลับให้ลึกที่สุด และต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าเขาไม่ได้เป็นเพียง   ‘ปีศาจร้าย’ ในความทรงจำของเธอ แต่สงครามประสาทที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในมื้ออาหารค่ำนี้ และรอยแผลเป็นในใจของปานวาด จะทำให้เรื่องนี้ง่ายอย่างที่เขาคิดจริงหรือ...