ตอนที่ 9: คำทำนายของผู้หญิงเฟย์

นี่คือพรสวรรค์ที่ตกทอดมาตามสายเลือดของ ‘ผู้หญิงเฟย์’ (Fae Women) บรรพบุรุษของเธอเชื่อว่าโชคชะตาไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือเส้นด้ายที่ถูกปั่นและทอไว้ล่วงหน้า และหน้าที่ของเธอคือการมองเห็นรอยต่อของเส้นด้ายเหล่านั้นเพื่อชี้นำทางที่ควรจะเป็น  “เลือด. และน้ำตา.”  ชาล็อตพึมพำเบาๆ เมื่อภาพในลูกแก้วเริ่มชัดเจนขึ้น

เธอมองเห็นเงาของชายหนุ่มและหญิงสาวที่เดินสวนกันท่ามกลางสายหมอกของเอดินบะระ แม้ใบหน้าจะพร่าเลือนแต่ความรู้สึกที่แผ่ออกมากลับรุนแรงและบีบคั้น ใจกลางของเงาเหล่านั้น มันมีความลับดำมืดที่ถูกปกปิดด้วยความละอายใจ รอยร้าวที่เกิดขึ้นในคืนที่มืดมิดที่สุดกำลังขยายตัวออกและกลายเป็นกำแพงหนาที่กั้นกลางระหว่างคนทั้งสอง  

ชาล็อตถอนหายใจยาว ความเจ็บปวดของไอริณและความรู้สึกผิด ที่ซ่อนอยู่ในแววตาของปริญนั้นรุนแรงกว่าที่เธอคาดคิดไว้มาก ในขณะเดียวกันที่ชั้นบนของบ้าน  ไอริณยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้นวมอยู่ริมหน้าต่างห้องนอน  มองออกไปเห็นดวงดาวที่พราวระยับท่ามกลางความมืดมิดและป่าสน  ฝั่งห้องนอนเธอไม่มีเงาของปราสาทเอดินบะระที่ตั้งตระหง่านอยู่ใต้แสงจันทร์ที่ซีดเผือด  เพราะอยู่คนละฝั่งกับปริญ

ความสับสนจากเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวันยังคงตามหลอกหลอนเธอไม่เลิกรา คำพูดทุกคำ รอยยิ้มมุมปาก และกลิ่นน้ำหอมของจอร์น... ทุกอย่างมันเหมือนจงใจจะปั่นหัวเธอให้คลั่ง   “ทำไมต้องเป็นเขา... หรือถ้าไม่ใช่เขา ทำไมเขาต้องเหมือนคนคนนั้นขนาดนี้” เธอพึมพำกับความมืด มือบางลูบไล้จี้รูปดอกทิสเซิลที่จอร์นซื้อให้  ความหมายของความอดทนและความแข็งแกร่งที่เขาบอก  ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดในตอนนี้

แต่ความแข็งแกร่งนี้จะเกิดขึ้นได้อย่างไรในเมื่อเธอยังคงแบกความรู้สึกเลวร้ายไว้เต็มบ่า หญิงสาวตัดสินใจลุกขึ้นและเดินออกไปจากห้อง  เธอต้องการน้ำอุ่นๆสักแก้วเพื่อช่วยให้จิตใจที่ว้าวุ่นนี้สงบลงบ้าง  ทว่าเมื่อก้าวพ้นประตูห้อง สายตาของเธอกลับปะทะกับร่างสูงของจอร์นที่กำลังยืนพิงผนังโถงทางเดินอยู่พอดิบพอดี  

เขาสวมเพียงกางเกงนอนขายาวและเสื้อยืดสีดำตัวบางที่เน้นให้เห็นมัดกล้ามแข็งแกร่งภายใต้เนื้อผ้า  แสงไฟสลัวจากโถงทางเดินทำให้เขามองดูคล้ายกับซาตานร้ายที่เธอหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม  “นอนไม่หลับเหมือนกันเหรอครับคุณไอริณ?”  จอร์นเอ่ยถาม 

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาดังก้องในความเงียบ  ปานวาดสะดุ้งตัวโยนและพยายามจะถอยหลังกลับเข้าห้อง  “ฉันแค่จะลงไปหาน้ำดื่มค่ะ... ขอตัวนะคะ”

“เดี๋ยวครับ...”  จอร์นขยับกายขวางทางไว้เพียงเล็กน้อย ระยะห่างที่ลดลงทำให้ปานวาดสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของชายหนุ่ม  และมันก้เป็นอีกครั้งที่ทำให้เธอเห็นภาพความระยำอัปรีย์ในคืนนั้น

“เรื่องเมื่อวาน... ถ้าผมพูดหรือทำอะไรให้คุณรู้สึกไม่ดี ผมต้องขอโทษด้วยจริงๆนะครับ ผมแค่อยากให้คุณมีความสุขที่ได้อยู่ที่นี่”   แววตาที่จ้องมองมานั้นดูมีความจริงใจอย่างประหลาด  แต่มันกลับทำให้ปานวาดรู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

“ความสุขงั้นเหรอคะคุณจอร์น?  คุณคิดว่าคนที่มีแผลลึกอยู่ในใจ จะหาความสุขได้ง่ายๆ เพียงแค่มาเดินเที่ยวในเมืองสวยๆ อย่างนั้นเหรอ? คุณไม่รู้อะไรเลย... คุณไม่รู้เลยว่าฉันต้องผ่านอะไรมาบ้าง!”  เธอเผลอตัวตะคอกใส่เขา ออกไปทั้งน้ำตาที่รื้นขึ้นมาเต็มสองตา   

จอร์นนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกผิดกัดกินหัวใจของเขาจนปวดหนึบ  เขาอยากจะคว้าเธอเข้ามากอดและบอกว่าเขารู้... เขารู้ดีที่สุดว่าเธอผ่านอะไรมา เพราะเขาคือคนต้นเหตุ แต่เขากลับทำได้เพียงแค่ยืนมองเธอด้วยสายตาที่เจ็บปวดไม่แพ้กัน

“ผมอาจจะไม่รู้ทั้งหมด... แต่ผมพร้อมจะรับฟังนะครับ ถ้าคุณอยากจะระบายมันออกมา”   “ไม่จำเป็นค่ะ! เรื่องของฉัน ฉันจัดการเองได้ และคุณก็เป็นแค่คนแปลกหน้าที่บังเอิญมีแม่ทูนหัวคนเดียวกันเท่านั้น   อย่าพยายามเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของฉันมากกว่านี้เลยค่ะ”

ปานวาดเดินเลี่ยงเขาลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็ว  ทิ้งให้จอร์นยืนนิ่งอยู่ลำพังในความมืด  เขาชกกำแพงหินเบาๆ ด้วยความอึดอัดใจ  “ผมควรจะบอกคุณยังไงดีไอริณ...ว่าผมเสียใจขนาดไหนที่ทำแบบนั้นกับคุณ”  

ที่โถงด้านล่าง ชาล็อคที่เพิ่งละสายตาจากลูกแก้วพยากรณ์ เห็นบุตรสาวบุญธรรมเดินลงมาด้วยท่าทางกระวนกระวาย หญิงสูงวัยขยับยิ้มบางๆ อย่างรู้เท่าทัน

“ไอริณลูก... มานั่งนี่สิแม่มีอะไรจะให้ดู” ชาล็อตเรียก หญิงสาว เดินเข้าไปหาแม่ทูนหัวด้วยความเกรงใจ  เธอนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามกับโต๊ะพยากรณ์ สายตาจ้องมองลูกแก้วที่บัดนี้กลับมาใสกระจ่างดังเดิม

“ในโลกนี้ไม่มีเรื่องบังเอิญหรอกนะลูก  ทุกอย่างถูกกำหนดไว้ด้วยเหตุและผลของมันเอง”  ชาล็อตเริ่มบทสนทนาที่ดูเป็นปริศนา  

“บางครั้ง สิ่งที่เราคิดว่าเป็นรอยด่างพร้อยหรือตราบาปที่ติดตัวมา แท้จริงแล้วมันอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของปาฏิหาริย์ก็ได้นะลูก”

“ปาฏิหาริย์เหรอคะชาล็อต... หนูมองไม่เห็นทางนั้นเลยค่ะ เห็นแต่ความมืดและความอัปยศที่ตามหลอกหลอน”

“นั่นเพราะลูกมองด้วยตา... ไม่ได้มองด้วยหัวใจ”    ชาล็อตเอื้อมมือมากุมมือเย็นเฉียบของปานวาดไว้  “เจ้าลูกแก้วนี่บอกแม่ว่า เนื้อคู่ของลูกอยู่ไม่ไกลจากที่นี่หรอกจ้ะ  เขาคือคนที่ผูกพันกับลูกด้วยโชคชะตา ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แม้จุดเริ่มต้นมันจะดูโหดร้าย แต่นั่นคือบททดสอบที่พวกลูกต้องผ่านมันไปให้ได้เพื่อที่จะค้นพบความรักที่แท้จริง” 

คำว่า ‘เนื้อคู่’ ทำให้ปานวาดนึกถึงจอร์นขึ้นมาทันทีโดยอัตโนมัติ และนั่นทำให้เธอรู้สึกขนลุก   “ไม่จริงหรอกค่ะชาล็อต... ไอรีณไม่อยากมีเนื้อคู่ที่เริ่มต้นด้วยความเจ็บปวดแบบนั้น”   “ลูกเปลี่ยนอดีตไม่ได้... แต่ลูกกำหนดอนาคตได้นะจ๊ะ”  ชาล็อตกล่าวทิ้งท้าย ด้วยแววตาที่ทรงพลัง “เปิดใจดูสักครั้ง อย่าให้ความโกรธแค้นบังตาจนมองไม่เห็นความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากของผู้ชายคนนั้น”

ปานวาดนิ่งเงียบไปกับคำพูดของแม่ทูนหัว เธอเดินกลับขึ้นห้องพักด้วยความคิดที่หนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม คำทำนายของผู้หญิงเฟย์ช่างดูงมงายในสายตาของคนสมัยใหม่ แต่ทำไมความรู้สึกบางอย่างในใจเธอกลับโต้แย้งว่ามันคือเรื่องจริง?   คืนนั้นปานวาดฝัน... เธอฝันเห็นตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกทิสเซิลที่กว้างใหญ่

มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเธอจากสายหมอก เขาไม่ได้สวมหน้ากากและไม่ได้ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด  เมื่อเขาเข้ามาใกล้ เธอจึงเห็นใบหน้าที่ชัดเจน... มันคือใบหน้าของจอร์นที่ดูนุ่มนวลและเต็มไปด้วยความรัก  เขาเอื้อมมือมาสัมผัสแก้มเธออย่างแผ่วเบา ความรู้สึกเจ็บปวดเคียดแค้นมันลดลงไปราวกับปาฏิหาริย์

เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับหยาดน้ำตาที่นองหน้า อากาศในห้องเย็นจัดแต่หัวใจกลับรู้สึกอุ่นซ่านอย่างประหลาด  ปานวาดลุกขึ้นมานั่งกอดเข่าบนเตียง พลางนึกถึงคำพูดของจอร์นที่ว่า ‘สร้างความทรงจำใหม่มาทับซ้อนอดีต’ หรือนี่จะเป็นสิ่งที่เธอควรทำจริงๆ?

แต่ความลังเลก็ยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ เธอจะมั่นใจได้อย่างไรว่าผู้ชายคนนี้จะไม่ทำร้ายเธอซ้ำสอง?  และเธอจะยอมรับผู้ชายที่พรากสิ่งสำคัญที่สุดของเธอไปได้อย่างไรในฐานะเนื้อคู่?   สงครามระหว่างเหตุผลและความรู้สึกกำลังคุกรุ่นอยู่ในใจของ หญิงสาว ขณะที่ภายนอก หิมะแรกของฤดูกาลเริ่มโปรยปรายลงมาปกคลุมเมืองเอดินบะระให้กลายเป็นสีขาวโพลน   

มนต์ขลังแห่งสก็อตแลนด์กำลังทวีความรุนแรงขึ้น และบททดสอบถัดไปที่กำลังจะมาถึง จะเป็นสิ่งที่ตัดสินว่าคำทำนายของชาล็อตจะเป็นจริง... หรือจะจบลงด้วยโศกนาฏกรรมที่ไม่มีวันลืมเลือน  จอร์นที่นอนอยู่อีกห้องหนึ่ง  ก็ไม่อาจข่มตาหลับได้ เขาจ้องมองหิมะที่เกาะอยู่ริมหน้าต่าง พลางนึกถึงแผนการในวันพรุ่งนี้

เขาจะพาเธอไปที่เนินเขาอาร์เธอร์สซีต (Arthur's Seat) สถานที่ที่คนท้องถิ่นเชื่อว่าเป็นบัลลังก์ของกษัตริย์ในตำนาน และเป็นจุดที่มนต์ตราเข้มข้นที่สุด เขาหวังว่าบรรยากาศที่นั่นจะช่วยทลายกำแพงในใจของเธอลงได้บ้าง แม้เพียงน้อยนิดก็ยังดี ความรักที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางรอยแค้นช่างดูเปราะบางเหมือนเกล็ดหิมะที่สัมผัสผิวกายแล้วละลายหายไป แต่ปริญสัญญากับตัวเองว่า เขาจะประคองเกล็ดหิมะชิ้นนี้ไว้ให้ได้นานที่สุดเท่าที่ลมหายใจของเขาจะเอื้ออำนวย ไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร เขาก็พร้อมจะยอมรับมันแต่เพียงผู้เดียว