ตอนที่ 10: อุบัติเหตุเปลี่ยนชีวิต

เช้าวันต่อมา ท้องฟ้าเหนือเมืองเอดินบะระถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆสีเทาทะมึนสลับกับแสงแดดอ่อนๆ  ที่พยายามลอดผ่านลงมา หิมะที่เริ่มโปรยปรายเมื่อคืนทิ้งร่องรอยสีขาวบางๆ ไว้ตามยอดหญ้าและโขดหิน  จอร์นยืนรอหญิงสาวอยู่ที่หน้าบ้านพักด้วยชุดเดินป่าที่ดูทะมัดทะแมง  เขามองร่างบางของไอริณที่เดินออกมาในชุดที่รัดกุมขึ้นกว่าเมื่อวาน  แต่ใบหน้าของเธอยังคงมีความวิตกกังวลประดับอยู่ไม่จางหาย

“วันนี้เราจะไปอาร์เธอร์สซีต (Arthur's Seat) กันนะครับ อากาศข้างบนนั้นค่อนข้างดีแต่รับรองว่าวิวจะทำให้คุณลืมความทุกข์ทุกอย่างได้”  จอร์นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้อบอุ่นที่สุด  ไอริณเพียงแต่พยักหน้าเบาๆ  เธอยังคงรักษาระยะห่างไว้อย่างเหนียวแน่น   ความฝันและคำทำนายของชาล็อตเมื่อคืนยังคงรบกวนจิตใจเธอไม่เลิกรา  

การต้องอยู่กับเขาตามลำพังท่ามกลางหุบเขาที่อ้างว้างดูจะเป็นบททดสอบที่หนักหนาเกินไปสำหรับเธอในตอนนี้ การเดินทางขึ้นสู่ยอดเนินเขาภูเขาไฟเก่าแก่เริ่มขึ้นอย่างช้าๆ  ทางเดินหินที่ค่อนข้างชันและลื่นจากเกล็ดหิมะทำให้ไอริณต้องใช้สมาธิอย่างมาก จอร์นเดินนำหน้าอยู่ไม่ไกล เขามักจะหยุดรอและยื่นมือมาหมายจะช่วยพยุง   แต่ทุกครั้งเธอก็จะเลือกที่จะเกาะโขดหินข้างทางแทนการสัมผัสจากมือของเขา

“ผมไม่ได้จะกัดคุณเสียหน่อยคุณไอริณ ที่นี่ทางมันลื่น ถ้าล้มลงไปจะบาดเจ็บเอาได้นะครับ” เขาเอ่ยเตือนด้วยความหวังดีฉันดูแลตัวเองได้ค่ะคุณจอร์น ไม่ต้องลำบากคุณหรอก”  เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงรั้นๆ ตามสไตล์  เมื่อทั้งคู่ไต่ขึ้นมาถึงจุดชมวิวเกือบสูงสุด  ลมแรงจากอ่าวฟอร์ท (Firth of Forth) พัดเข้าปะทะร่างจนไอริณเซไปวูบหนึ่ง จอร์นรีบคว้าต้นแขนเธอไว้  คราวนี้เธอไม่ได้สะบัดออกเพราะความตกใจ สายตาของทั้งคู่ประสานกันท่ามกลางเสียงลมที่หวีดหวิว ความใกล้ชิดที่ไม่ได้ตั้งใจทำให้ไอริณได้เห็นแววตาของเขาชัดๆ อีกครั้ง... แววตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงอย่างจริงใจ จนเธอเริ่มสับสนว่าปีศาจร้ายจะมีสายตาแบบนี้ได้อย่างไร

“ปล่อยได้แล้วค่ะ ฉันทรงตัวได้แล้ว”  เธอพึมพำเมื่อตั้งหลักได้  จอร์นปล่อยมือออกอย่างเสียดาย  “ไปต่ออีกนิดเถอะครับ ตรงชะง่อนผาข้างหน้านั่นคือจุดที่สวยที่สุด”  ทว่าในจังหวะที่ไอริณกำลังจะก้าวข้ามโขดหินก้อนใหญ่ที่เคลือบไปด้วยแผ่นน้ำแข็งใสบางๆ  เท้าของเธอกลับเสียหลักลื่นไถลลงไปยังทางลาดชันที่เต็มไปด้วยก้อนหินแหลมคม

“ว้าย!” เสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นพร้อมกับร่างที่เสียการควบคุม

“ไอริณ!”  จอร์นตะโกนลั่น เขาพุ่งตัวเข้าไปคว้าตัวเธอไว้ได้อย่างเฉียดฉิว  ทว่าแรงเหวี่ยงและความลื่นทำให้ทั้งคู่เสียหลักกลิ้งหล่นลงไปตามลาดเขาที่ขรุขระ ร่างของจอร์นพยายามโอบกอดไอริณไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนา เขาใช้ร่างกายของตัวเองเป็นเกราะป้องกันไม่ให้เธอไปปะทะกับโขดหินแหลมคมโดยตรง

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรง จนกระทั่งร่างของทั้งคู่ไปหยุดนิ่งอยู่ที่ชะง่อนหินด้านล่างที่ห่างจากทางเดินหลักไปไกลพอสมควร ไอริณรู้สึกมึนงงและเจ็บแปลบไปทั่วร่าง แต่ความรู้สึกที่เด่นชัดที่สุดคือความอุ่นซ่านจากร่างสูงที่ยังคงทับซ้อนอยู่บนตัวเธอ   “ไอริณ... คุณเป็นอะไรไหม? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” เสียงของจอร์นตื่นตระหนกและแหบพร่า เขาพยายามพยุงตัวขึ้นมองสำรวจเธอด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด ไอริณค่อยๆ ลืมตาขึ้น เธอเห็นเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากขมับของจอร์น และมือของเขาที่กอดเธอไว้นั้นมีรอยถลอกลึกจนเห็นเนื้อแดงสดจากการครูดกับหิน

“คุณ... คุณเลือดออก!” เธออุทานด้วยความตกใจ ลืมสิ้นความโกรธแค้นที่มีหลายวัน “ทำไมคุณถึงทำแบบนี้ ทำไมต้องเอาตัวมาขวางไว้ด้วย!”

จอร์นฝืนยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก “ผมบอกแล้วไงครับ... ว่าผมจะดูแลคุณ  ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม”  ความรู้สึกบางอย่างพุ่งเข้าชนหัวใจของไอริณอย่างแรง น้ำตาที่ไม่รู้มาจากไหนไหลอาบใบหน้า เธอรีบพยุงร่างของเขาให้พิงกับก้อนหินใหญ่ อากาศที่เริ่มเย็นจัดและความเจ็บปวดทำให้จอร์นเริ่มมีอาการสั่นเทา

“คุณอย่าเพิ่งเป็นอะไรนะคุณจอร์น  ฉันจะโทรหาชาล็อต” เธอพยายามควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋า แต่กลับพบว่ามันแตกละเอียดจากการกระแทกเมื่อครู่

“แย่แล้ว  โทรศัพท์ฉันพัง แล้วของคุณล่ะ?”

“มัน... มันหล่นหายไปตอนที่เรากลิ้งลงมาครับ” เขาตอบเสียงแผ่ว

“ไม่เป็นไรครับ... นั่งพักตรงนี้ก่อน เดี๋ยวคงมีนักเดินป่าคนอื่นผ่านมา”

ทว่าเวลาผ่านไปนับชั่วโมง ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัวลงและหิมะเริ่มตกหนักขึ้น ลมหนาวพัดโหมกระหน่ำจนความหวังที่จะเจอคนเริ่มริบหรี่ ไอริณขยับเข้าไปใกล้จอร์นมากขึ้นเพื่อแบ่งปันไออุ่น เธอถอดผ้าพันคอของตัวเองออกมาพันแผลที่ขมับให้เขาอย่างเบามือ

“ขอโทษนะคุณจอร์น... เพราะฉันแท้ๆ ที่ดื้อรั้นจนทำให้คุณต้องเจ็บตัวแบบนี้”  เธอสะอื้นไห้  จอร์นเอื้อมมือที่สั่นเทามากุมมือเธอไว้ “อย่าขอโทษเลยครับ...

สำหรับผม การได้ปกป้องคุณมันคุ้มค่ากว่าสิ่งใดในโลก  และที่ผมอยากจะบอกคุณมาตลอด... ไม่ว่าอดีตที่กรุงเทพฯ มันจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าคุณจะสงสัยอะไรในตัวผมผมอยากให้คุณรู้ว่าหัวใจของผมในตอนนี้มันเป็นของคุณจริงๆ”

คำสารภาพท่ามกลางลมหนาวทำให้ไอริณนิ่งงัน เธอจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มที่บัดนี้ดูเปราะบางเหลือเกิน กลิ่นน้ำหอมที่เคยทำให้เธอหวาดกลัว บัดนี้มันผสมปนเปกับกลิ่นคาวเลือดและไอหนาว แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด หรือว่านี่คือ ‘ปาฏิหาริย์’ ที่ชาล็อตบอก?

“คุณ... คุณคือเขาใช่ไหม? ผู้ชายในคืนนั้น...” เธอถามเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ จอร์นนิ่งเงียบไปนาน ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ “ใช่ครับ... ผมคือปริญ ผู้ชายที่ทำ

เรื่องผิดพลาดที่สุดในคืนนั้น ผมพยายามจะหนีความผิดในใจมาอยู่ที่นี่ แต่โชคชะตากลับพาคุณมาพบผมอีกครั้ง ผมเสียใจ... เสียใจจริงๆ ที่ทำร้ายคุณ  ผมมันเลวระยำจนเกินที่จะให้อภัย บวกกับภูมิหลังบางเรื่องที่ทำให้ผมเกลียดผู้หญิงหน้าเงิน  และปฏอเสธไม่ได้เลยว่าผมเมาด้วย”

คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของเขาทำให้โลกของไอริณหยุดหมุน ความจริงที่กระจ่างชัดทำให้เธอควรจะเกลียดเขาให้มากกว่าเดิม แต่ภาพที่เขาเอาตัวเข้าแลกเพื่อช่วยชีวิตเธอเมื่อครู่กลับทำลายความเกลียดชังนั้นจนหมดสิ้นเธอไม่ได้รู้สึกโกรธแค้นเหมือนก่อนหน้า แต่มันกลับกลายเป็นความเศร้าสร้อยและความเห็นใจอย่างบอกไม่ถูก  “ทำไมคุณไม่บอกฉันตั้งแต่แรก...”

“ผมขี้ขลาดครับ... ผมกลัวว่าถ้าคุณรู้ คุณจะเกลียดผมจนไม่ยอมให้ผมเข้าใกล้อีก” เขากระชับมือเธอแน่นขึ้น  “แต่ตอนนี้... ถ้าผมจะต้องตายที่นี่ ผมก็ไม่อยากตายไปพร้อมกับความลับที่เจ็บปวดและผิดบาปในใจ”

“คุณห้ามตายนะ!”   ไอริณตะโกนบอก พลางซบหน้าลงกับอกของเขา

“คุณต้องอยู่รับผิดชอบในสิ่งที่ทำลงไปสิ... คุณต้องอยู่ดูแลฉันที่นี่”

ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายและความหนาวเหน็บที่กัดกินร่าง สองหัวใจที่เคยแตกสลายกลับค่อยๆ ถูกประสานเข้าด้วยกันด้วยไออุ่น ปานวาดเลิกมองหาซาตานร้ายในตัวเขา แต่เธอกลับมองเห็นเพียงผู้ชายที่ยอมสละได้แม้กระทั่งชีวิตเพื่อปกป้องเธอ ในที่สุด แสงไฟจากไฟฉายของกลุ่มกู้ภัย ที่ชาล็อตส่งมาก็ตามหาพวกเขาจนเจอ

ร่างของจอร์นถูกหามใส่เปลสนามเพื่อนำส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน  โดยมีไอริณเดินเกาะกุมมือเขาไปตลอดทาง  เหตุการณ์ในวันนี้ไม่ใช่เพียงแค่อุบัติเหตุ แต่มันคือการ ‘ล้างมลทิน’ ในใจของคนทั้งคู่ รอยราคีที่เคยเป็นตราบาปบัดนี้เริ่มเลือนรางไป พร้อมกับความรักบทใหม่ที่กำลังผลิบานขึ้น ท่ามกลางความหนาวเหน็บของสก๊อตแลนด์ ดินแดนที่มีมนต์ขลัง