Masukเขาละใบหน้าจากซอกคอซุกไซ้โลมเลียงลงมาจนถึงหน้าท้องแบนราบ มีร่องสิบแอดขึ้นเล็กน้อยอย่างสวยงาม บ่งบอกว่าเจ้าของร่างดูแลตัวเองดีแค่ไหน มือใหญ่ลูบไล้ปัดป่ายไปจนถึงดอกไม้งามที่ปัดนี้คายน้ำหวานจนชื้นแฉะ ความนุ่มนิ่มอวบอูมทำให้เขาต้องเลื่อนหน้าลงไปมอง แสงไฟสลัวจากห้องน้ำที่เปิดแง้มไว้ เผยให้เห็นความงดงามที่ซ่อนไว้ในรูปร่างบอบบางได้อย่างชัดเจน
“อย่าค่ะ...ได้โปรด พอเถอะนะคะ อย่าทำต่ออีกเลย” ปานวาดกล่าวก่อนที่จะพยายามชันกายให้ลุกขึ้น พ่อเลี้ยงหนุ่มกลับฝังหน้าลงกับร่องสวาทในทันที ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดลงมาในขณะที่เขากำลังดมดอมหอมเอากลิ่นขายสาวที่สะอาด แต่กลับแฝงไปด้วยกลิ่นฟีโลโมนที่กระตุ้นฝ่ายตรงข้าม ทำให้เขาอยากจะขย้ำกลืนเธอลงท้องไปเสียเดี๋ยวนี้สองนิ้วใหญ่ชำแรกรอยแยกที่ปิดสนิด เผยให้เห็นเกสรน้อยที่กำลังคายน้ำหวาน ภายในร่องหลืบดูชุ่มฉ่ำเจิ่งนองจนเขาอดที่จะตวัดลิ้นโลมเลียไม่ได้ เพียงแค่ลิ้นเลื่อนผ่านจุดที่อ่อนไหว ร่างบางก็กระตุกเกร็งมือจิกที่นอนไว้แน่น ปริญดูดเม้มเม็ดเกสรน้อย น้ำหวานก็ยิงทะลักออกมา
“อะๆอ๊าๆๆ..ซีดด” ใบหน้าหวานสะบัดไปมาราวกับเจ็บปวดทรมานแสนสาหัสสะโพกกลมกลึงยกส่ายอย่างหลงลืมอาย พ่อเลี้ยงหนุ่มทนต่อความคัดเกร็งราวจะปริแตกไม่ไหว จ่อเอ็นใหญ่ที่ร้อนระอุด้วยไฟปรารถนา เส้นเลือดขึ้นจนปูดโปนรามกับจะปริแตก เมื่อสัมผัสกับร่องสวาทที่นุ่มนิ่มและชื้นแฉะ เขาถูไถวนๆไปมาสองสามครั้งก่อนจะกดแท่งลำแล้วดันเข้าไปเกือบสุดทาง คนใต้ร่างที่กำลังล่องลอยอยู่บนก้อนเมฆ ถึงกับกรีดร้องออกมา
“กรี๊ดดดด “ วิมานตรงหน้าหายวับ ราวกับดิ่งลงนรกไปทันใด โอ้ย!!..เจ็บๆๆอย่าทำฉันอีกเลยเอามันออกไป..เอามันออกไปที” เธอขอร้องอ้อนวอน น้ำตาไหลลงทางหางตาเป็นสาย ราวกับปีศาจร้ายสิงสู่ เขาไม่สามารถที่จะถอยหรือหยุดกลางคันแบบนี้ได้ ความคับแน่นบีบรัดจนเขาเองก็ปวดหนึบ ปากอุ่นร้อนดูดดื่มหน้าอกสวย ปลุกความเสียวซ่านในกายสาวให้ตื่นเพริดอีกครั้ง ก่อนจะดันลำใหญ่ไปทีเดียวจนสุดทาง
ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายจนปานวาดตัวสั่นระริก ร่างบางเกร็งกระตุกราวกับจะขาดใจตาย ความรู้สึกเหมือนร่างกายถูกฉีกออกเป็นสองเสี่ยงๆทำให้เธอหลับตาแน่น หยาดน้ำตาแห่งความอัปยศไหลรินไม่ขาดสาย มือบางจิกลงบน บ่ากว้างของเขาจนเล็บฝังลึก เพื่อระบายความเจ็บเจียนตายที่ได้รับจากการกระทำที่แสนป่าเถื่อนนี้ ปริญชะงักงันไปชั่วขณะเมื่อสัมผัสได้ถึงความคับแน่นที่บีบรัดตัวตนของเขาจนแทบขยับไม่ได้ และที่สำคัญ... แรงต้านบางอย่างที่เขาเพิ่งฝ่าเข้าไปเมื่อครู่บอกให้เขารู้ความจริงที่น่าตกใจยิ่งกว่าสิ่งใด ชายหนุ่มลืมตาขึ้นมองใบหน้าหวานที่กำลังเหยเกด้วยความเจ็บปวด ใจกลางความสลัวของห้อง กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่แทรกซึมออกมาพร้อมน้ำหวานแห่งความสาวทำเอาสติที่พร่าเลือนเพราะฤทธิ์สุราของเขากลับคืนมาเกือบครึ่ง
“เธอ... เธอยัง...” คำพูดถูกกลืนหายไปในลำคอ พ่อเลี้ยงหนุ่มผู้แข็งกร้าวถึงกับหน้าร้อนผ่าว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่คิดว่าเป็นเพียงสาวไซด์ไลน์มลายหายไปสิ้น คนใต้ร่างเขาไม่ใช่ผู้หญิงเจนโลกที่ผ่านมือชายมานับไม่ถ้วนอย่างที่เขาปรามาสไว้ แต่เธอคือผ้าขาวที่บริสุทธิ์สะอาด ที่เขาเพิ่งจะฝากรอยด่างพร้อยไว้ด้วยความบ้าระห่ำของตัวเอง ปานวาดส่ายหน้าไปมาบนหมอน สะอื้นฮักจนตัวโยน
“เอาออกไป... ฉันเจ็บ... ได้โปรด...” เสียงอ้อนวอนที่แหบพร่านั้นกระชากหัวใจของปริญอย่างแรง เขาพยายามขยับกายอย่างแผ่อเบาที่สุด เท่าที่ลูกผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ มือหนาลูบไล้ไปตามไรผมที่เปียกชื้นด้วยเหงื่อ กดจูบซับน้ำตาที่หางตาอย่างปลอบประโลม
“ชู่ว... เด็กดี ฉันขอโทษ ฉันไม่รู้...” เขากระซิบเสียงพร่า ความดุดันก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนอย่างที่เขาเองก็ไม่เคยทำให้ใครมาก่อน ปริญเริ่มเคลื่อนไหวช้าๆ มอบจุมพิตที่อ่อนหวานลงบนริมฝีปากบางเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากความเจ็บปวดเบื้องล่าง ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปหยอกเย้าอย่างนุ่มนวล ปลุกเร้าอารมณ์สวาทที่เคยดับวูบลงให้ค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมาทีละนิด ความอบอุ่นที่ถาโถมเข้าใส่บวกกับจังหวะการเคลื่อนไหวที่นุ่มนวลสม่ำเสมอ เริ่มทำให้ความเจ็บร้าวในตอนแรกค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความซ่านสยิวที่แล่นริ้วขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลัง
“อื้อ...” ปานวาดครางประท้วงในลำคอ แต่แขนเรียวที่เคยผลักไสกลับเริ่มโอบรอบคอแกร่งของเขาไว้อย่างลืมตัว กายสาวเริ่มขยับรับจังหวะการรุกรานที่เปลี่ยนจากความป่าเถื่อนเป็นความละเมียดละไมราวกับพายุที่สงบลงเป็นสายฝนโปรยปรายปริญเร่งจังหวะขึ้นเมื่อเห็นว่าคนใต้ร่างเริ่มพร้อมไปกับเขา สองมือหนาประคองสะโพกมนให้หยัดรับแรงกระแทกกระทั้นที่ทวีความรุนแรงขึ้นตามสัญชาตญาณ เสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนสองคนประสานไปกับเสียงเนื้อกระทบกันในความมืดที่เงียบสงัด ปานวาดรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่กลางทะเลคลั่งที่พร้อมจะกลืนกินเธอเข้าไปทุกเมื่อ
“อ๊ะ!..นะๆนาย.. ฉัน... ฉันไม่ไหวแล้ว” เธอพึมพำก่อนที่สติที่เหลือเพียงน้อยนิด กำลังจะเลือนจากไป “เรียกฉันปริญ เรียกให้ดังกว่านี้” เขาคำรามสั่งขณะพาเธอทะยานไปสู่จุดสูงสุดของอารมณ์ที่พุ่งพล่าน กายบางเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง เมื่อถึงฝั่งฝัน แสงสว่างจ้ากระจายไปทั่วสมองก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงเหลือเพียงความอุ่นซ่านที่แผ่กระจายอยู่ภายในช่องท้อง ปริญกดกายฝังแน่นอยู่แบบนั้นสักพักก่อนจะฟุบหน้าลงกับซอกคอหอม สูดกลิ่นกายสาวที่เป็นของเขาอย่างสมบูรณ์แบบในคืนนี้
ทว่า... ท่ามกลางความสุขสมที่พึ่งผ่านพ้นไป ความเป็นจริงที่หนาวเหน็บก็กลับมาจู่โจมอีกครั้ง เมื่อปริญถอนกายออกมา เขาเห็นรอยเลือดสีแดงฉานบนผ้าปูที่นอนสีขาวบริสุทธิ์ รอยราคีที่เป็นหลักฐานว่าเขาได้พรากสิ่งสำคัญที่สุดของผู้หญิงคนหนึ่งไปโดยที่เขาไม่รู้จักชื่อเธอเลยเสียด้วยซ้ำ ชายหนุ่มมองร่างบอบบางที่หลับตาพริ้มด้วยความอ่อนเพลีย แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้เต็มไปด้วยความสับสนและหนักใจ เขาจะทำอย่างไรกับ ‘เหยื่อ’ ที่เขารักษาชีวิตไว้แต่กลับเป็นคนทำลายเกียรติของเธอเสียเองคนนี้
บทละครโรงใหญ่ในงานเลี้ยงอาจจะจบลงแล้ว แต่ชีวิตจริงที่เต็มไปด้วยรอยร้าวและความแค้นกำลังจะเริ่มต้นขึ้น... ในฐานะที่เขาเป็นคนสร้างรอยราคีนี้ขึ้นมา เขาจะยอมปล่อยเธอไป หรือจะกักขังเธอไว้ในกรงขังเสน่หาที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นตลอดกาล
กาลเวลาในเอดินบะระผ่านไปพร้อมกับฤดูกาลที่ผันแปร จากหิมะที่เคยปกคลุมขาวโพลนเริ่มละลายกลายเป็นหยาดน้ำใสชโลมดิน ดอกไม้ป่าและต้นกอร์สสีเหลืองอร่ามเริ่มผลิบานตามเนินเขาไฮแลนด์ บ่งบอกถึงการเริ่มต้นของฤดูใบไม้ผลิที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา เช่นเดียวกับครรภ์ของไอริณ ที่ขยายใหญ่ขึ้นตามลำดับจนเข้าสู่ช่วงไตรมาสสุดท้ายช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ชีวิตของคนทั้งคู่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ปริญกลายเป็นสามีที่ดูแลภรรยาได้อย่างไร้ที่ติ เ ขาละทิ้งภาพลักษณ์พ่อเลี้ยงผู้เย่อหยิ่งในอดีตไปจนหมดสิ้น ทุกเช้าเขาจะตื่นขึ้นมาเตรียมน้ำขิงอุ่นๆ และผลไม้รสเปรี้ยววางไว้ข้างเตียงเพราะไอริณยังมีอาการแพ้ท้องหลงเหลืออยู่บ้างเพียงเล็กน้อย เขาหัดเข้าครัวเรียนรู้การทำอาหารไทยจากคุณประภาศรีผ่านทางวิดีโอคอลเพื่อให้ไอริณได้ทานอาหารที่ถูกปากและมีประโยชน์ที่สุด“วันนี้ลูกดิ้นเก่งจังเลยนะคะปริญ” ไอริณเอ่ยพลางลูบหน้าท้องโตที่นูนขึ้นมาเป็นระยะ ขณะเอนกายพักผ่อนที่ม้านั่งในสวน ปริญวางมือลงทับลงไปทันที เขาสัมผัสได้ถึงแรงถีบเบาๆ จากข้างในแววตาของเขาเต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม“สงสัยจะอยากออกมาเห็นโลกกว้างแล้วล่ะครับไอริณ อีกไม่กี่สัปดาห์เรา
เช้าวันสำคัญในเอดินบะระเริ่มต้นขึ้นด้วยเสียงระฆังเบาๆ จากโบสถ์หินเก่าแก่ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากบ้านพัก แสงแดดกลางฤดูหนาวที่ทอประกายสะท้อนกับเกล็ดหิมะบนยอดหญ้าทำให้โลกทั้งใบดูราวกับถูกฉาบด้วยเพชรเม็ดเล็กๆ บรรยากาศภายในคฤหาสน์ของชาล็อตในวันนี้ เต็มไปด้วยความชุลมุนที่แสนจะอบอุ่น คุณประภาศรี และ คุณวิทยา ต่างช่วยกันตรวจทานความเรียบร้อยของชุดแต่งงานและของใช้ในพิธี ขณะที่ พ่อเลี้ยงสนธิก็เดินตรวจตราความเรียบร้อยของสถานที่จัดงานขนาดเล็กริมชายป่าสนที่โอบล้อมทะเลสาบหลังบ้านที่ถูกเนรมิตเป็นวิมานสีขาว“คุณวิทยาคะ ดูสิคะ... ชุดกิลต์ (Kilt) ลายสก๊อตของปริญเนี่ย พอใส่แล้วดูเป็นหนุ่ม สก็อตขึ้นมาทันตาเลยนะคะ” คุณประภาศรีเอ่ยพลางจัดแจงปกเสื้อให้ลูกเขยด้วยความเอ็นดู ปริญในวันนี้อยู่ในชุดประจำชาติสก็อตแลนด์ที่ชาล็อตตั้งใจสั่งตัดให้เป็นพิเศษ ผ้าลายสก๊อตสีเขียวเข้มสลับน้ำเงินอันเป็นสัญลักษณ์ของตระกูลที่น่ายกย่องในไฮแลนด์ ยิ่งทำให้เขามีเสน่ห์และดูองอาจกว่าวันไหนๆชายหนุ่มเพียงแต่ยิ้มรับและก้มลงไหว้คุณประภาศรีด้วยท่าทางที่อ่อนน้อม“ขอบคุณครับคุณแม่... ผมตื่นเต้นนิดหน่อยครับ” เขาตอบเพียงสั้นๆ แต่แววตานั้นมุ่
ราตรีกาลในเมืองเอดินบะระเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหนาวที่พัดผ่านยอดสนเบาๆ อยู่ภายนอกหน้าต่าง ภายในห้องนอนกว้างขวางของคฤหาสน์ แสงจากเตาผิงเต้นระบำเป็นเงาวูบวาบอยู่บนผนังไม้โอ๊ก สร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและเป็นส่วนตัวอย่างที่สุด หลังจากที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายแยกย้ายกันไปพักผ่อนด้วยรอยยิ้มและความเข้าใจ ปริญจึงมีโอกาสได้อยู่กับไอริณเพียงลำพังในห้องนอนที่ถูกจัดเตรียมไว้เป็นอย่างดีไอริณ นั่งอยู่บนขอบเตียงนุ่มในชุดนอนผ้าไหมสายเดี่ยวสีมุกที่ทิ้งตัวสลวย ผิวพรรณของเธอดูผุดผ่องภายใต้แสงเทียนสลัว ดวงตากลมโตจ้องมองสามีในนามที่เดินเข้ามาด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรัก เธอเห็น ปริญ ในชุดคลุมผ้าฝ้ายสีเข้มที่ดูผ่อนคลายแต่ยังคงความสง่างาม สายตาของเขาที่จดจ้องมองมาที่เธอนั้นร้อนแรงราวกับเปลวไฟในเตาผิง แต่กลับแฝงไปด้วยความทะนุถนอมอย่างที่สุด“ไอริณ... ผมขอทักทายลูกหน่อยได้ไหมครับ?” ปริญเอ่ยเสียงทุ้มพร่า พลางทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าลงต่อหน้าเธอ ชายหนุ่มค่อยๆ วางฝ่ามือหนาที่อบอุ่นลงบนหน้าท้องที่บัดนี้เริ่มนูนขึ้นมาให้เห็นอย่างเด่นชัดของไอริณอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าหากสัมผัสแรงไปชีวิตน้อยๆ ข้างในจะสะดุ
สายลมหนาวพัดผ่านยอดเขาเอลซ่าพาส (Ailsa Craig) เข้าสู่ตัวเมือง แต่ความเหน็บหนาวกลับพ่ายแพ้ต่อความอบอุ่นภายในห้องรับแขกของชาล็อต คุณวิทยา มองดูลูกสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความนิ่งสงบ เขาลูบศีรษะไอริณอย่างเบามือ ความเงียบที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือความโล่งใจที่เห็นลูกสาวกลับมามีรอยยิ้มที่สดใสอีกครั้ง“ยัยปานลูก!... พ่อกับแม่ไม่ได้โกรธเคืองอะไรในความรักของลูกเลยนะ” คุณวิทยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มอ่อนโยน“เราตั้งใจบินข้ามน้ำข้ามทะเลมาหาลูก ก็เพราะอยากจะมาเห็นกับตาว่าลูกมีความสุขจริงๆ หรือเปล่าและเมื่อเห็นคุณปริญคอยประคองลูกไม่ห่างแบบนี้ พ่อก็รู้แล้วว่าพ่อไม่ต้องกังวลเรื่องอดีตที่ผ่านไปอีกแล้ว”ปริญคุกเข่าลงต่อหน้าคุณวิทยาและคุณประภาศรี แววตาของเขามั่นคงและแน่วแน่ “คุณอาครับ ผมรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นที่โรงแรมในวันนั้นมันคือแผลใหญ่ในใจของทุกคน แต่ผมอยากให้คุณอาเชื่อว่า ผมจะใช้ทั้งชีวิตที่เหลืออยู่รักษาความเจ็บปวดนั้นด้วยความรักของผม ผมจะไม่ยอมให้ไอริณต้องโดดเดี่ยวอีกต่อไป”คุณประภาศรีปาดน้ำตาคลอหน่วยตาด้วยความตื้นตัน“แม่รู้จ้ะปริญ ชาล็อตได้โทรคุยกับพ่อและแม่อยู่ตลอด ว่าปริญดูแลไอ
รุ่งเช้าที่ควรจะสงบสุขในคฤหาสน์หินกลางเมืองเอดินบะระกลับกลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อมที่อบอวลไปด้วยรังสีความกดดัน ไอริณตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกไม่สบายตัว อาการแพ้ท้องเริ่มรบกวนเธอมากขึ้นในระยะหลัง แต่สิ่งที่กัดกินหัวใจเธอมากกว่าความเจ็บป่วยทางกาย คือการมีอยู่ของรินดา ผู้หญิงที่เป็นเงาอดีตของปริญ ซึ่งยังคงวางท่าทางเป็นเจ้าของบ้านและพยายามแสดงความใกล้ชิดกับปริญอย่างออกนอกหน้าปริญนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารในห้องครัว เขาดูเคร่งขรึมและมีแววตาที่เต็มไปด้วยความครุ่นคิด อาการปวดศีรษะที่เกิดขึ้นเมื่อวานยังคงทิ้งร่องรอยความล้าไว้บนใบหน้าคมสัน เมื่อไอริณเดินเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นหวังจะเข้าไปช่วยประคองตามสัญชาตญาณความห่วงใย“ไอริณครับ... เป็นยังไงบ้าง เมื่อคืนเห็นคุณอาเจียนหนักเลย” ปริญเอ่ยพลางยื่นมือออกมา ทว่ารินดาที่เพิ่งเดินตามเข้ามาในชุดกระโปรงผ้าไหมสีแดงเพลิงกลับแทรกกลางเข้ามาทันที “อุ๊ย! ปริญคะ รินดาเตรียมกาแฟรสชาติที่ปริญชอบไว้ให้ที่ระเบียงแล้วนะคะ ส่วนแม่สาวน้อยนี่... ถ้าไม่สบายก็นอนพักอยู่บนห้องดีกว่าไหมจ๊ะ? เดี๋ยวจะมาเป็นภาระคนอื่นเขาเปล่าๆ” ไอริณสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มอารมณ์
บรรยากาศหลังวันปีใหม่ในเอดินบะระยังคงปกคลุมด้วยไอหนาวเย็นเยือก ท้องฟ้าสีเทาหม่นดูจะสอดคล้องกับความรู้สึกกังวลลึกๆ ในใจของ ไอริณ หลังจากที่ปริญเริ่มมีเศษเสี้ยวความทรงจำกลับมา แม้เขาจะแสดงออกว่ารักและเทิดทูนเธอเพียงใด แต่เธอก็รู้ดีว่าพายุใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นทีละน้อย เช้าวันนั้น ขณะที่ไอริณกำลังช่วยชาล็อตจัดเตรียมดอกไม้สดในห้องรับแขก เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น ชาล็อตขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เพราะปกติบ้านหลังนี้ไม่ค่อยมีแขกมาเยือนโดยไม่ได้นัดหมาย“ใครกัน!..มาแต่เช้า..วันนี้ก็ไม่ได้มีนัดกับใครนี่นา เดี๋ยวแม่ไปดูเองจ้ะ” ชาล็อตเอ่ยพลางเดินไปเปิดประตู ทันทีที่บานประตูไม้โอ๊กเปิดออก ร่างระหงของหญิงสาวในชุดโอเวอร์โค้ตขนเฟอร์สีขาวบริสุทธิ์ก็ปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางแบรนด์หรูดูสวยสง่าราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น แว่นกันแดดแบรนด์เนมถูกถอดออกเผยให้เห็นดวงตาคมเฉี่ยวที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ“สวัสดีค่ะคุณป้าชาล็อต จำรินดาได้ไหมคะ?” เสียงหวานแหลมที่ดูคุ้นหูทำให้ไอริณที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับชะงัก ชาล็อตนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะระลึกได้ว่าผู้หญิงตรงหน้าคือ รินดา นางแบบสาวชื่อด
บรรยากาศทั่วเมืองเอดินบะระในช่วงส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ หรือที่ชาวสก็อตเรียกว่า 'ฮ็อกมาเนย์' (Hogmanay) เต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงดนตรีพื้นเมืองที่ดังแว่วมาตามสายลมหนาว แม้หิมะจะยังคงปกคลุมตามยอดอาคารหินทรายแต่หัวใจของผู้คนกลับอบอุ่นด้วยการรอคอยแสงไฟจากการจุดพลุเฉลิมฉลองที่หน้าปราสาทเอดินบะระ
เช้าวันใหม่ในเอดินบะระเริ่มต้นด้วยความเงียบสงบที่ผิดไปจากทุกวัน หิมะที่เคยตกหนักเริ่มเบาบางลงทิ้งไว้เพียงปุยขาวละเอียดที่ปกคลุมยอดไม้ ภายในคฤหาสน์หินของชาล็อต ไอริณ ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกอุ่นซ่านในหัวใจ เธอเฝ้ามองใบหน้าของปริญ ที่หลับใหลอยู่บนโซฟาข้างเตียงในห้องพักฟื้นที่บ้านเขาปฏิเสธที่
บรรยากาศยามบ่ายในห้องพักฟื้นที่โรงพยาบาลเอดินบะระเริ่มอบอุ่นขึ้นด้วยแสงแดดอ่อนๆ ที่ลอดผ่านม่านสีขาว ไอริณ กำลังช่วยจัดเตรียมผลไม้และน้ำดื่มไว้บนโต๊ะข้างเตียงให้กับ ปริญที่เริ่มขยับตัวได้คล่องแคล่วขึ้นบ้างแล้ว แม้ความทรงจำของเขาจะยังคงเป็นหน้ากระดาษที่ว่างเปล่า แต่สภาพร่างกายภายนอกกลับฟื้นตัวได้รวด
เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพจรยังคงส่งเสียงเป็นจังหวะสม่ำเสมอท่ามกลางความเงียบงันของพักผู้ป่วย กลิ่นอายของความตายที่เคยวนเวียนอยู่รอบเตียงดูจะจางลงไปบ้าง แต่ความกดดันกลับเพิ่มทวีขึ้นในใจของ ไอริณ เธอไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหน มือยังคงเกาะกุมมือหนาของ ปริญ ไว้ราวกับกลัวว่าหากเธอปล่อยเพียงเสี้ยววินาที ลมหาย







