ตอนที่ 8: สงครามประสาทในเมืองเก่า

อากาศยามสายในย่านโอลด์ทาวน์ (Old Town) ของเมืองเอดินบะระนั้นเย็นเยียบจนเห็นเป็นไอสีขาวจางๆ ยามที่ลมหายใจพ่นออกมา ถนนรอยัลไมล์ (Royal Mile) ที่ปูด้วยหินเก่าแก่และแวดล้อมด้วยอาคารหินทรายสีเข้มสไตล์ยุคกลาง ดูเข้มขลังและมีเสน่ห์ดึงดูดใจนักท่องเที่ยวจากทั่วทุกมุมโลก แต่สำหรับไอริณ ที่กำลังเดินเคียงคู่ไปกับร่างสูงของจอร์น เธอกลับไม่ได้รู้สึกถึงความสุนทรีเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย

หญิงสาวสวมชุดกันหนาวจัดเต็มด้วยเสื้อสะเวตเตอร์ไหมพรมสีครีมทับด้วยโค้ตยาวสีน้ำตาล และผ้าพันคอขนมิ้งค์ที่ชาล็อตมอบให้ก่อนออกจากบ้าน ใบหน้าสวยถูกปกปิดด้วยแว่นกันแดดอันโตเพื่อซ่อนแววตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง

“คุณไอริณดูเงียบไปนะครับ  ไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เหรอ?” จอร์นเอ่ยถามขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินผ่านตรอกแคบๆ ที่เรียกว่า ‘โคลส’ (Close) ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของที่นี่

“เปล่าค่ะ ฉันแค่กำลังคิดว่ามนต์ขลังของที่นี่มันดู... น่ากลัวมากกว่าน่าหลงใหล เหมือนมีบางอย่างซ่อนอยู่ภายใต้ความสวยงามเหล่านี้นะคะ”เธอตอบโดยไม่หันไปมองเขา

“บางทีสิ่งที่ซ่อนอยู่ อาจจะเป็นแค่ความทรงจำที่ใครบางคนอยากจะลืมก็ได้นะครับ” จอร์นกระตุกยิ้มมุมปาก  สายตาคมจับจ้องไปที่ใบหน้าด้านข้างของหญิงสาวอย่างมีเลศนัย

คำพูดของเขาทำให้ไอริณต้องชะงักฝีเท้า เธอหันมาเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ กลางถนนที่พลุกพล่าน

“คุณจอร์นคะ... คุณเป็นคนแบบไหนกันแน่?  ต่อหน้าชาล็อตคุณดูเป็นสุภาพบุรุษที่แสนดี แต่เวลาอยู่กับฉันลำพัง คุณกลับชอบพูดจาให้ฉันสับสน”

จอร์นไม่ได้ถอยหนี เขาขยับเข้าใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอม...น้ำหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาลอยมาปะทะจมูกเธออีกครั้ง  และมันเป็นกลิ่นที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่ได้กลิ่น

“ผมก็เป็นเพียงผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งครับ  มีทั้งมุมที่มืดดำและมุมที่สว่างไสว ขึ้นอยู่กับว่า... คนที่มองผมเขาเข้ามาหาผมในจังหวะไหน”

“แล้วถ้าฉันบอกว่า ฉันเคยเจอคนที่มีรสนิยมคล้ายคุณ... ทั้งน้ำหอม ทั้งน้ำเสียง ในจังหวะที่มืดดำที่สุดของชีวิตฉันล่ะคะ  คุณจะว่ายังไง?”    ไอริณถามกลับด้วยน้ำเสียงเชือดเฉือน  จอร์นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวใจของเขาเต้นแรงไม่แพ้เธอ แต่เขายังคงรักษามาดนิ่งได้อย่างยอดเยี่ยม

“โลกนี้กว้างใหญ่ครับคุณไอริณ คนหน้าคล้ายหรือรสนิยมเหมือนกันมีอยู่ถมไป แต่อย่าลืมนะครับว่า... ความจริงกับความรู้สึกบางทีมันก็เป็นเส้นขนานกัน”

เขาผละออกและเดินนำหน้าต่อไป  ทิ้งให้ไอริณกำมือแน่นด้วยความหงุดหงิด เธอรีบสาวเท้าตามเขาไปจนถึงลานกว้างหน้าปราสาทเอดินบะระ (Edinburgh Castle)  ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขาหิน จอร์นพาเธอเดินเลี่ยงผู้คนไปนั่งตรงม้านั่งริมกำแพงหินที่สามารถมองเห็นวิวเมืองเบื้องล่างได้อย่างสุดลูกหูลูกตา

“คุณดูเหนื่อยๆนะครับ นั่งพักก่อนดีกว่าเดี๋ยวผมเดินไปซื้อกาแฟร้อนมาให้”  เขาขยับกายเดินออกไปยังร้านกาแฟเล็กๆที่มองเห็นอยู่ไกลๆ  ก่อนจะกลับมาพร้อมกาแฟลาเต้ร้อนๆ สองแก้ว แล้วยื่นให้เธอ

“ขอบคุณค่ะ” เธอรับมาถือไว้เพื่อขอความอุ่นจากแก้วกระดาษ  “คุณไอริณครับ... ผมรู้ว่าคุณกำลังมีเรื่องไม่สบายใจ และผมก็พอจะเดาออกว่าความไม่สบายใจนั้นมีผมเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย” จอร์นเปิดประเด็นขึ้นมาอย่างตรงไปตรงมาจนเธอตั้งตัวไม่ติด

“แต่ผมอยากให้คุณลองเปิดใจดูสักครั้ง ที่นี่คือสก็อตแลนด์... ดินแดนที่ความโรแมนติกและมนต์เสน่ห์ มันสามารถเยียวยาทุกอย่างได้  ถ้าคุณยอมทิ้งอดีตไว้ข้างหลังแล้วอยู่กับปัจจุบันที่นี่”    “ทิ้งอดีตงั้นเหรอคะ?” ไอริณแค่นยิ้มอย่างขมขื่น  “เรื่องบางเรื่องมันทิ้งง่ายขนาดนั้นเลยเหรอคะคุณจอร์น?  โดยเฉพาะเรื่องแย่ๆที่มันไม่ควรจพเกิด ที่ถูกประทับไว้โดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม”

ดวงตาของจอร์นวูบไหวไปชั่วขณะเมื่อได้ยินประโยคที่แสนจะขมขื่นจากปากเธอ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่อก เขาอยากจะบอกเหลือเกินว่าเขาคือคนคนนั้น คนที่อยากจะชดใช้ทุกอย่างให้เธอ แต่หน้ากากของจอร์นที่ชาล็อตรักและไว้ใจกลับค้ำคอเขาไว้

“ถ้าอดีตมันเจ็บปวด... เราก็แค่สร้างความทรงจำใหม่ที่สวยงามกว่าเดิมมาทับซ้อนมันสิครับ”  เขาเอื้อมมือไปกุมมือบางที่วางอยู่บนม้านั่งอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่นุ่มนวลแต่ร้อนแรงนั้นทำให้ไอริณตัวแข็งทื่อ เธอรีบชักมือออกทันที

“อย่าทำแบบนี้ค่ะคุณจอร์น เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น”

“ขอโทษครับ... ผมแค่เห็นมือคุณสั่นเพราะความหนาว”  

เขาตอบพลางหลบสายตา สงครามประสาทดำเนินต่อไปตลอดช่วงบ่าย  จอร์นทำหน้าที่ไกด์ได้อย่างดีเยี่ยมจนน่าประหลาดใจ เขาพาเธอไปดูอนุสาวรีย์ บรรยายประวัติศาสตร์ด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลชวนฟัง  จนบางครั้งไอริณเกือบจะเผลอใจไปกับมนต์เสน่ห์ของเขา

แต่ทุกครั้งที่เธอเริ่มจะคล้อยตาม กลิ่นน้ำหอมและรอยยิ้มร้ายของเขาก็จะดึงเธอกลับเข้าสู่โลกแห่งความเป็นจริงที่โหดร้ายเสมอ  ก่อนจะกลับบ้าน จอร์นพาเธอแวะเข้าไปในร้านขายของที่ระลึกเล็กๆ ในตรอกวิกตอเรีย (Victoria Street) เขาเลือกซื้อสร้อยคอเงินที่มีจี้เป็นรูป ‘ดอกทิสเซิล’ (Thistle) ซึ่งเป็นดอกไม้ประจำชาติของสก็อตแลนด์ แล้วยื่นให้เธอ

“ดอกทิสเซิลมีความหมายถึงความอดทนและความแข็งแกร่งครับ ผมเห็นว่ามันเหมาะกับคุณดี”  ไอริณมองจี้เงินในมือด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ความอดทนงั้นหรือ? เธอต้องอดทนไปอีกนานแค่ไหนกับการที่ต้องอยู่ร่วมบ้านกับผู้ชายที่เธอสงสัยว่าเป็นซาตานร้ายคนนั้น  “ฉันไม่รับของมีค่าจากคนแปลกหน้าค่ะ”

“ผมไม่ใช่คนแปลกหน้าครับ ผมคือพี่ชายบุญธรรมของคุณ... และอาจจะเป็นอะไรที่มากกว่านั้นในอนาคต” จอร์นพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจนคนฟังใจสั่นสะท้าน

การเดินทางกลับบ้านเต็มไปด้วยความเงียบที่น่าอึดอัดยิ่งกว่าขามา เมื่อถึงบ้าน ชาล็อตที่กำลังเตรียมน้ำชาคอยท่าอยู่ก็ทักทายด้วยรอยยิ้มสดใส โดยไม่รู้เลยว่าภายใต้หน้ากากของคนทั้งคู่ กำลังเกิดพายุอารมณ์ที่รุนแรงเพียงใด 

ไอริณรีบขอตัวขึ้นห้องพักทันที เธอทรุดตัวลงพิงบานประตูที่ล็อกสนิท หยิบจี้รูปดอกทิสเซิลขึ้นมาดูอีกครั้ง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ความสับสนระหว่างความเกลียดชังและความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นทำให้เธอแทบจะบ้าตาย

ในขณะเดียวกันที่ห้องตรงข้าม ปริญยืนนิ่งอยู่ริมหน้าหน้าต่าง มองออกไปดูเงาของปราสาทเอดินบะระในยามค่ำคืน  เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ

“ผมขอโทษนะไอริณ... ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณยกโทษให้ผม แม้ว่าผมจะต้องสวมหน้ากากนี้ไปตลอดชีวิตก็ตาม”  มนต์ขลังแห่งเมืองเก่าและนักทำนายโชคชะตา กำลังเริ่มทำงาน และจะนำพาไปสู่การเยียวยาหรือการพังทลายที่มากกว่าเดิม มีเพียงโชคชะตาที่ผู้หญิงเฟย์อย่างชาล็อตเห็นในลูกแก้วเท่านั้นที่จะเป็นผู้เฉลย

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมคฤหาสน์หินเก่าแก่ในช่วงเวลาที่ราตรีเคลื่อนผ่านพ้นไปค่อนคืน  มีเพียงเสียงปะทุเบาๆ ของฟืนที่ค่อยๆ มอดลงในเตาผิงกลางห้องนั่งเล่น

ชาล็อต นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้นวมตัวใหญ่  สายตาของเธอจดจ้องไปยังลูกแก้วใสทรงกลมที่วางอยู่บนฐานไม้โอ๊ค แสงสีน้ำเงินจางๆ ที่หมุนวนอยู่ภายในนั้นดูเหมือนจะมีชีวิต มันวูบไหวและขยายตัวตามจังหวะสมาธิที่แน่วแน่ของหญิงสูงวัย