جميع فصول : الفصل -الفصل 40

“ไม่ได้กิ๊ก หมายความว่ากำลังคุยๆ กันอยู่งั้นสิ” เคทประธานเอกของปี 1 ถามขึ้น“เปล่า ก็ไม่ใช่อีกนั่นแหละ ฉันไม่ใช่แฟน ไม่ใช่กิ๊ก แล้วไม่ได้อยู่ในสถานะคนคุยของพี่เทมส์ด้วย”“เอ้า! แต่แกไปดูหนังกับพี่เค้า” ทิชาย่นคิ้วเหมือนไม่เข้าใจในความสัมพันธ์นี้เท่าไหร่“อือ!” ฉันพยักหน้ายอมรับ “ฉันไปจริง แต่ไปในฐานะรุ่นพี่รุ่นน้อง พี่เทมส์ได้บัตรรอบสื่อมาแล้วชวนฉัน ฉันอยากดูหนังเรื่องนี้พอดีก็เลยไป”“ง่ายๆ แค่เนี่ยะ” เพื่อนคนนึงถามด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ“ก็ง่ายๆ แบบนี้แหละ” ฉันตอบหน้าตาย ในใจก็ภาวนาขอให้ทุกคนเชื่อ เพราะแน่นอนว่าเดี๋ยวต้องมีเพื่อนของเพื่อนมาถามอีก แต่ถ้าทุกคนในเอกตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าฉันกับพี่เทมส์เป็นแค่รุ่นพี่รุ่นน้อง... ก็จะไม่มีใครมาหมั่นไส้ฉันอีก ฉันไม่อยากโดนแกล้งแล้วเหอะ... หนูไม่เอาแล้ว“พีชกับพี่เทมส์รู้จักกันมาก่อนจะเรียนที่นี่น่ะ” ฝันคงเห็นเพื่อนคนอื่นมองมาด้วยสีหน้ากังขาเลยช่วยพูดอีกแรง ซึ่งมันเป็นเหตุผลที่โคตรดีเลย ทำไมฉันคิดไม่ได้นะ การที่คนสองคนรู้จักกัน ไปดูหนังด้วยกัน ไม่ใช่เรื่องแปลกสักหน่อย แล้วอีกอย่างสิ่งที่ฝันพูด... ไม่ใช่เรื่องโกหกด้วย ฉันกับพี่เทมส์เคยเจอกันมาก

“ถ้ารู้จักกัน ป้าขอตัวก่อนนะ” เสียงที่เข้าหูทำให้ฉันเปิดประตูกว้างกว่าเดิมก็เห็นเป็นป้าแม่บ้านประจำหอส่งยิ้มมาอย่างใจดี ฉันรีบส่งยิ้มกลับไป“ขอบคุณนะครับ” พี่เทมส์ก้มหัวให้อีกฝ่าย ก็ว่าอยู่ทำไมขึ้นมาได้... ที่แท้ป้าแม่บ้านตามประกบนี่ เอง คือหอนี้ถ้าไม่ใช่ผู้เช่าจะไม่สามารถเข้ามาเองได้ค่ะ ทั้งยาม ป้าแม่บ้าน รวมถึงคนทำความสะอาดจำหน้าผู้เช่าได้ทั้งหมด ถ้ามีคนนอกมาหาต้องนั่งรอใต้หอจนกว่าเจ้าของห้องจะลงไปรับ แต่ถ้ามาพร้อมกับเจ้าของห้องก็สามารถขึ้นมาได้เลย“พี่เห็นเราไม่สบายเลยขอขึ้นมา นี่ข้าวต้ม... เอาไว้ทานก่อนทานยา” ว่าแล้วหนุ่มหล่อก็ยื่นถุงมาตรงหน้า ฉันยืนนิ่งมองหน้าพี่เทมส์ด้วยความอึ้ง มองตรงๆ โดยที่อีกฝ่ายก็มองมาโดยไม่มีใครหลบสายตาของใครเช่นกันวาบ! ความรู้สึกอุ่นซ่านในใจตอนนี้มันคืออะไร? เป็นเพราะไม่สบายรึเปล่านะ พอมีคนใส่ใจ... ซื้อข้าวมาให้ถึงหน้าประตูกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด“ขอบคุณนะคะ” ฉันยกมือไหว้อย่างนอบน้อมก่อนจะรับถุงมาถือไว้“แล้วทำไมใส่ชุดนี้ ไม่สบายยังจะไป ม. อีก” พี่เทมส์พยักเพยิดมายังชุดนักศึกษา ฉันก้มมองร่างบอบบางของตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าสบตากับร่างสูงใหญ่พลางให้เหตุผ

“จนป่านนี้ฉันยังไม่ได้ทานไรเลย ขนมอย่างเดียวไม่น่าพอ เอางี้! ฉันลงไปหาไรทานก่อน ถ้าทำไรเรียบ ร้อยเดี๋ยวฉันไลน์มาบอกแกละกัน” ฝันรีบบอกเหมือนหาทางชิ่ง ฉันถลึงตาใส่เมื่อเพื่อนจะทิ้งกัน แต่ก็เข้าใจแหละว่าอีกฝ่ายคงเกร็งเมื่อเห็นพี่เทมส์นั่งอยู่ในห้องนี้ด้วยอย่างว่าแหละ... ภาพลักษณ์พี่เฮ้ดว้ากที่ติดตัวพี่เทมส์น่ากลัวน้อยเสียเมื่อไหร่ล่ะ ขนาดฉันโดนพี่เทมส์ทำเสียงดุใส่ยังกลัวเลย แง!“เอางั้นก็ได้” ฉันตักข้าวต้มใส่ปากพลางพยักหน้าอย่างเข้าใจ“ก็ว่าอยู่ ทำไมมีรองเท้าผู้ชายในห้องแก” ฝันหยีตาพูดโดยไม่ออกเสียง ก่อนจะบอกว่า “ฉันจะรีบทำไรให้เสร็จนะ ว่าแต่แกจะเอาบ้าบิ่นไว้ทานมั้ย”“ไม่เอาดีกว่า ทานหวานกลัวจะเจ็บคอเพิ่มมาด้วย ขอบใจแกมาก” ฉันบอกพลางยิ้มให้เพื่อน ฝันพยักหน้าพลางสูดลมหายใจเหมือนทำอารมณ์แล้วหันไปทางร่างสูงใหญ่ที่นั่งบนโซฟา“งั้นหนูขอตัวไปทานข้าวก่อนนะคะพี่เทมส์”“อือ” พี่เทมส์ตอบทั้งที่ตายังจับจ้องอยู่ที่หน้าจอมือถือ ฝันเดินตัวเกร็งไปใส่รองเท้า ก่อนจะปิดประตูลง“เพื่อนเราพักที่นี่ด้วยเหรอ” พออยู่กันสองคน พี่เทมส์ดันเลิกเล่นเกมส์ซะงั้น“ใช่ค่ะ” ฉันตอบพลางตักข้าวต้มคำสุดท้ายเข้าปาก ลุกขึ้นไ

หมดกัน!ความหวังที่จะเรียนมหาลัยอย่างสงบสุขคงพังลงแล้วสินะ สรุปรายการนั้นนำช่วงที่สัมภาษณ์พี่เทมส์หน้าโรงหนังโดยมีฉันยืนเอ๋ออยู่ข้างๆ มาออนแอร์! แล้วใครดันตาดีไปเห็นเข้าแถมตัดเป็นคลิปส่งต่อกันอีกจะไม่ให้ลูกพีชคนนี้มีที่ยืนเลยใช่มั้ย ไม่ต้องสืบก็รู้เลยว่าฉันโดนสาวๆ ใน ม. เกลียดขี้หน้ารวมถึงหมั่นไส้เพิ่มขึ้นหลายเท่าตัวแน่นอน ฮือ!“สรุปมันยังไงกันแน่ชะนี” เสียงของลิซ่าทำให้ฉันรู้สึกตัวพลางยื่นมือถือคืนเพื่อน สั่งให้ตัวเองตั้งสติ เพราะเชื่อว่าเดี๋ยวต้องมาคำถามมากมายเกิดขึ้น“นั่นดิพีช เพื่อนฉันที่อยู่รัฐศาสตร์ก็ถามมาเหมือนกัน”“เพื่อนฉันที่อยู่เอกอิ้งค์ด้วย” จากนั้นเพื่อนอีกหลายคนต่างถามในแนวเดียวกัน ฉันไม่ใช่ดาราหรือคนดังสักหน่อย...ทำไมต้องมาแก้ข่าวอะไรแบบนี้ด้วย โฮก!“ก็ไม่ยังไงอ่ะ” ฉันตอบหน้าซื่อตาใส ในใจก็พยายามคิด คิด แล้วก็คิด จะบอกกับเพื่อนในเอกยังไง... จริงสิ! เอางี้ละกัน!“แต่พอยท์หลักมันอยู่ที่พิธีกรพูดว่าสัมภาษณ์คู่รัก แถมพี่เทมส์กับแกก็ไม่มีใครปฏิเสธ สรุปแกกับพี่เทมส์คบกันจริงใช่มะ!” เอมี่ระรัวมาเป็นชุด เพื่อนคนอื่นที่อยู่ในห้องต่างตาโตรอคอยคำตอบเช่นกัน“พวกแกเข้าใจคำว่าวงการ

ฉันลืมหยิบคาร์ดิแกนมาด้วย ละคือแอร์ห้องนี้หนาวมาก หนาวเหมือนกำลังหมกหิมะโดยไม่ใส่เสื้อโค้ทยังไงยังงั้น สองชั่วโมงที่นั่งฟังอาจารย์บรรยายและจดแนวข้อสอบทำเอาฉันตัวสั่นปากสั่นและปวดหัวเหมือนไข้กลับมาอีกครั้ง“เฮ้ยพีช! ไหวมั้ยเนี่ย หน้าแกซีดไม่มีสีเลือดแล้ว!” พออาจารย์ออกจากห้อง ฝันที่นั่งจดเล็กเชอร์ข้างกันร้องถามเสียงดังทำเอาแก้มยุ้ย เอม รวมถึงเพื่อนในเอกแตกตื่นไปด้วย“ฉันหนาวมาก แล้วก็ปวดหัวด้วย” ฉันว่าพลางเอามือขวากุมหน้าผากตัวเองไว้“ไปห้องพยาบาลให้หมอตรวจอาการดีกว่า โห! ตัวแกร้อนเหมือนไฟแล้วเหอะ” ว่าแล้วแก้มยุ้ยกับเอมก็พยุงแขนฉันขึ้นคนละข้าง ส่วนฝันทำหน้าที่เก็บสัมภาระให้ ทั้งสามคนพาฉันมาห้องพยาบาลโดยมีเพื่อนในเอกมองด้วยความเป็นห่วง พอมาถึงคุณหมอก็ให้วัดไข้... ปรากฏว่าไข้สูงถึง 39 องศา ฉันทานยาและนอนห่มผ้าอยู่บนเตียง จากนั้นก็ผล็อยหลับไปฝันหวาน Talksหลังจากพาพีชไปส่งที่ห้องพยาบาลเรียบร้อย เราสามคนก็แวะโรงอาหารเพื่อหาไรรองท้อง โดยนั่งโต๊ะเดียวกับลิซ่าและเอมี่ เม้าท์มอยกันเรื่อยเปื่อย พอใกล้ถึงเวลา... พวกเราทั้งเอกก็เดินมายังลานเกียร์ แต่พอมา ถึง ฉันได้แต่อุทานคำว่าคุณพระอยู่ในใจเมื่