جميع فصول : الفصل -الفصل 107

PANANAW NI JACKInipara ko ang Lamborghini Veneno, ang aking pinakabagong karagdagan sa aking napakalaking garahe. Tatawagin ni Robin ang lugar na ito na museo, kahit na lagi kong inisip na hindi ito ganoon ka-karapat-dapat sa pangalang iyon. Ang espasyo ay hindi kalahati ng laki ng inaakala ko, ayon sa aking pamantayan man lamang, para maging karapat-dapat sa gayong tukoy na pangalan. Pumunta ako sa aking personal na silid-laro; natalo, nawalan ng pag-asa at mababa ang loob, nagbuhos ng malakas na inumin para mapawi ang sakit, tiwala na makakatulong ito sa pagkalimot ng lahat ng aking mga problema. Sisinira ko ang isa pang pangako na ginawa ko kay Robin, ngunit ang kamalayan ay sumasipsip ng buhay sa akin. Ako ay isang duwageng putik na anino ng aking sarili. At isa lang ang taong maaaring magpagalit sa akin nang ganito. Ang aking mga pagkakataon na makabawi kay Robin ay mas payat kaysa sa pag-asa kahit na nalutas ko ang aberyang ito kay Lois, ngunit hindi ako susuko, kailanman. Ang

PANANAW NI JACK“Nalilito ako. Partner mo rin ako ni Lois?” Ang kanyang malawak na mga mata ay lumikid sa akin, kumubot ang mga kilay habang ang kanyang tingin ay nagpapalipat-lipat sa amin. Isa itong mayamang kaguluhan ng aking buhay. Putangina kaguluhan sa lahat ng dako!“Hindi siya ang aking partner. Nandito kami para sa isang paternity test. Sinabihan ako na tatagal ito ng ilang oras, ngunit gusto ko itong makuha nang mas maaga, ang mga paunang resulta.”Tinitingnan niya ako, nagulat, nanlilito, parang hindi niya inaasahan akong darating. Syempre, hindi niya inaasahan na nandito ako. Sino putangina ang nagdadala ng dalawang babae sa parehong doktor, lahat ay may kinalaman sa putangina mga sanggol. Nang hindi pa siya nagreaksyon, nagpatuloy ako. “Hindi ko sa tingin na ako ang ama ng bata.” Ang kanyang tingin ay hindi mapanatag, nanatili kay Lois sandali bago bumalik sa akin. Tingin ba iyon?“Amara.” Hinimok ko siya, dahan-dahang inilayo ang kanyang mga mata mula sa sinungaling na k

PANANAW NI ROBINAng buong mundo ko ay nagkakawatak-watak, hindi ibig sabihin na hindi pa ito nangyari noon, ngunit sa pagkakataong ito ay pakiramdam ko ay tapos na, tiyak, pinal. Pumasok ako sa likod ng Aston Martin at lumabas sa garahe ng apartment, hindi nagmamadali ngayon, hindi nalulunod sa galit, frustrasyon o poot. Ang aking mga anak ang una, kailangan ko silang isipin bago ipanganib ang kanilang buhay; hindi para sa isang imposibleng pagmamahal, hindi para sa isang ipinagbabawal na pagmamahal. Hindi lang ako makanatili sa bahay pagkatapos malaman na si Jack ang ama ni Margaret. Lahat ng bagay sa apartment ay lubos na nagpapaalala sa akin tungkol sa kanya. Nakakafrustrasyon ito — ganoon din ang opisina. Nalalabasan na ako ng isip sa mga alaala ni Jack na sumasakop sa akin saan man ako lumingon. Gusto ko ng neutral, gusto ko ng isang lugar na hindi natin naapakan, isang lugar na hindi tayo nagmahalan, isang lugar na walang mga alaala.Tatlumpu’t limang buong minuto ang lumipas a