NAAKIT NG MAKASALANANG BILYONARYO (ISANG EROTIKO)의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

“Shit,” ungol niya, ibinaligtad ang aking mga pulso, at sinisiyasat ang mga marka at sugat sa mga ito. “Dapat ay nanatili kang tahimik. Fuck!” Lumundag siya mula sa kama patungo sa kanyang mataas na drawer, naghahanap nang buong bilis, naghahanap ng isang bagay. Wala akong ideya kung ano. Ngunit sa napakabilis na panahon, nasa tabi na niya ako, maingat na kinukuha ang aking mga kamay sa kanya na parang mababasag kung mahigpitan ang kanyang hawak. Kumunot ang aking mukha habang inilapat niya ang malamig na pampagaling sa paligid ng aking nasusunog na mga sugat.“Labis akong nagpapaumanhin baby.” Kinukupkop niya ang aking mukha, at inilalapit ito sa kanyang dibdib. Ngunit umurong ako, tinitingnan siya.“Sasaktan mo ba ako sa tuwing magsasabi ako ng ilang masamang salita?” Ibinaba niya ang kanyang ulo, malinaw na nahihiya. Itinaas ko ito, at tumingin sa kanya, nakakita ng malambot, nagpapaumanhing mga mata.“Hindi ko sinadyang saktan ka nang pisikal Robin, alam mong hindi ko kailanman ga

Nagpatuloy kami nang ganap na walang tunog patungo sa kanyang kotse, maliban sa mga mabilis na sulyap at tingin na ibinato niya sa aking direksyon. Hindi ko binigyan ang mga ito ng pansin na nararapat sa kanila, sa halip, ganap ko siyang binabalewala. Hindi ko nga alam kung paano ako dapat makaramdam tungkol sa lahat ng ito. Ang hindi kilalang mga damdamin na dumadaloy sa aking mga ugat ay nagbabanta na hihinto ang aking paggalaw, at ang nakakaaliw na bahagi ay… wala sa lahat ito ay bago. Siya ay fucked up, binanggit niya ito, at nangyayari ito sa harap ng aking mga mata. Sa tingin ko ay nagkamaling inaasahan ko na lahat ng kanyang sinabi ay umiiral sa isang malalayong planeta. Nagngangalit ako, kumukulo at nalulunod sa pagsisisi sa pagmamahal sa kanya. Nasaktan niya ang napakaraming babae, tinrato sila parang basura, itinatapon sila, ginagamit sila. Ngunit narito ako… hindi makaalis, hindi makalayo, hindi makalimot sa kanya kahit pagkatapos ng lahat ng alam ko. Ang pananatiling malay

Isinuot ko ang aking personal na kagamitang pampangalaga at sumilip sa lab. Yumukod si Brandon, nagsasagawa ng pagsusuri sa isang produkto. Hindi ito kahit alin sa mga nakita ko sa kumpanya, at alam ko ang bawat isang produktong ginagawa namin. Nagtatrabaho ba siya sa isang bagong produkto? Binanggit niya ang isang proyekto, hindi ko inisip na maaari itong para sa isang bagong linya ng produkto na malapit nang ilunsad. Napansin ko ang kanyang kaayusan at katumpakan; mayroon siyang maraming taon ng karanasan o pagsasanay. Nagpahanda ako, inubo ko.“Huy. Huwag kang mag-alala, hindi kita bibilugin. Handa ka nang magtrabaho?”“Oo. May ibang mga lab, alam mo.”“Oo, alam ko. Ngunit ito ang pinakamalaki na may lahat ng kagamitang kailangan ko. Bigyan mo lang ako ng ilang araw, aalis na ako rito.”Nagkunot-noo ako at lumipat sa kabilang bahagi ng lab at nagsimulang magtrabaho, isang nakaka-enganyo na pakiramdam ang bumababa sa akin. Nalilubog sana ako sa mga kumot, at nakadikit sa aking kama

“Nasaktan ba kita?” tanong niya, ang kanyang paghinga ay pilit.“Kaunti lang.” Ibinaba ko ang aking mga labi, hinalikan ang kanyang noo.“Tingnan ko,” sabi niya, binabalewala ang anumang protesta at inangat ako mula sa kanyang kandungan patungo sa mesa, bago ibuka ang aking mga binti at direktang sumugal sa pagitan ng aking mga hita. Nagsimula ng mabagal na landas, ang kanyang dila ay pinagalaw sa aking bukas, tinatakpan ang bawat masakit na bahagi. Napalukso ako. Itinaas niya ang kanyang ulo, nagmukha siyang hindi masaya sa akin.“Labis akong nagpapaumanhin baby.” Bumalik ang kanyang ulo, gumawa ng huling pag-alog sa paligid ng aking bukas at hinalikan ang aking clit bago tumayo nang tuwid at kinupkop ang aking mukha.“Pasensya na, lagi akong nadadala.”“Ayos lang, gumagaling iyon bago mo pa malaman.”“Itaas,” bumubulong siya, nagsenyas sa aking puwet. Inilagay ko ang aking mga palad sa magkabilang tabi ng aking mga hita, itinataas ang aking bigat sa aking mga kamay bago niya suot an

Dumadaloy ang mga luha sa aking mukha.“Hindi ko sila kilala, nagbigay sila sa akin ng impormasyon tungkol sa iyong kinalaman sa aksidente ng aking mga magulang.”“Paano nila nalaman na sangkot ako?”Nagbalikat ako.“Sa tingin mo ba si Mason?”“Hindi, hindi ko sa tingin. Lahat ay naitago. Ako lang ang nakaalam tungkol sa insidente sa ruta 19, Robin. Wala nang iba! Ano ba ang gusto nila? Pera? Nangingikil ba sila sa iyo?”“Hindi ko alam. Gusto nila akong umalis sa iyo! At pinapa-hiya nila ako sa pamamagitan ng pag-alala sa akin—”“Huwag mong puntahan iyon baby, huwag.” Naglayag ang kanyang mga labi sa lahat ng dako ng aking mukha, pinupunasan ang mga luha habang lumalabas ang mga ito. “Mahahanap nila ang kanilang sarili sa isang hukay at mamamatay, hindi ka aalis sa akin. Walang sinuman ang makakapangikil sa iyo para iwan mo ako! Ibigay mo sa akin ang numero, hahanapin ko sila at papatayin ko ang lahat ng ito. Walang putang tao ang makikialam sa iyo!” Humihingal siya nang walang kontro