جميع فصول : الفصل -الفصل 60

«Robin, sorry,» bulong ni Lana, nakikipag-negosasyon sa seatbelt at lumingon sa akin sa backseat. Inignora ko ang tingin niya, hinayaan ang humahampas na hangin na hagupitin ang balat ko habang inilabas ko ang leeg ko sa bintana. Isang nakakaaliw na pakiramdam. Medyo tahimik ang biyahe pauwi; ang boses ni Lana ay paminsan-minsang tumatagos sa mahinang tunog ng makina para humingi ng sorry, pero hindi ko gagawin ito sa loob ng sasakyan habang nandito si Mike.Pag-uwi namin, naglakad ako nang mabigat, umakyat sa hagdan at diretso sa aking kwarto.«Halika nga Robin, sobrang sorry ko sa pagtawag kay Jack. Kailangan ko ng tulong, akala ko gagawin mo ang isang bagay na crazy.»Mabilis akong lumingon, tinitigan siya mula sa landing. Sa pag-iisip ulit, gagawin namin ito sa harapan ni Mike. Bumaba ako sa hagdan, diretso patungo sa kanya.«Sorry ka? Hayaan mong sabihin ko sa’yo kung ano ang pinagsisihan ko! Sorry din ako dahil wala akong mga patay na magulang na dapat luksaan. Sorry ako dahil m

Ilang linggo na akong naghahanap ng impormasyon tungkol sa abortion sa internet. Ang mga implikasyon at after care nito, pero hindi ko magawang dumaan sa isa nang hindi umiiyak. Laging nasa isip ko kung paano ko ito maiiwasan, mas binigyang pansin ang katawan ko o mas inalagaan ang kalusugan ko. Binigo ko ang sarili ko. Ngayon, pinahihirapan ako ng sakit ng ulo sa pagpatay sa isang sanggol na hindi ko naman sinasadyang likhain. Si Mike ay literal na kasama sa bahay, tumutulong kay Lana habang tinutulungan kaming mag-navigate sa gulo na pinasok ko ang lahat. Alas sais na ng gabi, dapat ay nakauwi na si Lana. Kinuha ko ang telepono at huminga nang galit sa isang daang missed calls mula sa isang pamilyar na numero. Hindi ba siya susuko at iiwan na lang ako? Malinaw na ang limampung tawag araw-araw ay hindi nagpadala ng mensahe, umaasa siyang isang daan ang magiging epektibo. Inignore ko ang patuloy na pop-up ng kanyang mga mensahe at mabilis na nag-text kay Lana, saka ibinato ang telepon

Bufe ako at nahiga na nakahiga sa kama ni Lana. Nagpakita ako nang personal ngayon, na isang malaking bagay. Ayaw kong lalong mainis si Amara kaysa sa nararapat na inis niya na sa akin.Mahabang araw ito. Knackered ako sa mga biyahe sa ospital, dos at don’ts, walang katapusang mga pagsusuri at lahat ng emosyonal na bigat nito. Patuloy pa rin akong tumutol sa pagkakaroon ng ultrasound, ayaw kong magkaroon ng kahit anong ugnayan sa pamamagitan ng pagkakita sa isang fetus. Walang puppy love o sentiments na magpapabago sa desisyon ko.Naglakad ako nang mabigat papunta sa kusina pagkatapos tumahimik ang usapan namin ni Lana, nagpalibot malapit sa sobrang laking fridge at nakatitig nang matagal, sinusubukang alamin kung ano ang iinom maliban sa tubig. Bakit hindi ko pwedeng inumin ang alak kahit pagkatapos ng aking resolusyon? Tumayo ako na nakasandal ang likod sa fridge habang umiinom ng malaking higop ng tubig, ang aking bagong paboritong inumin. Tumingin pababa, nakita ko ang aking phone

TATLONG BUWAN ANG NAKALIPAS…Sa ikatlong buwan, bawat isa sa mga mahal ko sa buhay ay pormal nang naimpormahan tungkol sa triplets—lahat sila… well, maliban sa ama. Higit pa sa nasasabik sina Lindsey at George, na kumuha para sa amin ni Lana ng isang five-bedroom apartment na mas malapit sa karangyaan ng Mayfair at iginiit na lumipat kami kaagad. Siyempre, tumutol si Lana na nakasimangot, tinawag silang iresponsable, at mariing sinabi na ang mga sanggol ay anim na buwan pa ang layo. Sabi ko nga, hindi kami lilipat palabas anumang oras sa lalong madaling panahon. Pareho kaming may malalim na attachment sa Bexley apartment, at nagdududa ako kung gusto kong lumipat kahit pagkatapos maipanganak ang mga sanggol. Titingnan na lang muna namin ang pwestuhan ng mga apartment. Ngunit sa ngayon, masyado pang maaga para magdesisyon.“Kailangan ng mga sanggol ng mas malaking lugar, hindi ang kulungan mo!” ang asik ni Mr. Betton pagkatapos na pagkatapos magpahayag ng pagtutol ni Lana. Ang dalawang

Ang malakas na buhos ng ulan ay medyo nakakabagabag, lalo na ngayong alas-otso na ng gabi at hindi pa bumabalik si Lana sa bahay. Hinawi ko ang mga blinds nang magkasama at tinawagan muli si Lana. Paurong nang paurong ang aking pag-aalala. Sumagot siya sa pagkakataong ito.“Hey, papauwi ka na ba? Mukhang walang balak huminto ang ulan anumang oras sa lalong madaling panahon.”“Sa tingin ko hindi magandang magmaneho sa gitna nito. Maghihintay muna ako sandali. Kung hindi, dadaan na lang muna ako kina Mike. Mas malapit iyon sa departamento.” Sa lakas ng buhos ng ulan, halos imposible nang marinig siya nang malinaw.“Robin, nariyan ka pa ba?”“Nandito ako Lana, halos hindi kita marinig.”“Itinatanong ko kung magiging ayos ka lang ba mag-isa?”“Oo. Nag-aalala lang ako sa iyo.”“Huwag kang mag-alala, ayos lang ako. Pakiusap huwag mong masyadong pagudin ang sarili mo.”“Susubukan kong hindi. Mag-iingat ka. Mahal kita.” Ibinaba ko ang telepono at lumipat patungo sa bintana, ang humahagibis na