NAAKIT NG MAKASALANANG BILYONARYO (ISANG EROTIKO)의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

PAHAYAG NG KAMALAYANAng mga susunod na kabanata ay naglalaman ng mga pananaw ni Jack at Robin na magkasama. Bigyang-pansin ang mga pamagat para hindi malito. Ang susunod na bahagi ng kwentong ito ay sisirain ka, magpapaluha sa iyo at makakakita pa rin ng paraan para mapangiti ka. Ang roller coaster ng mga emosyon ay magpapakilig sa iyo at magpapaigting ng iyong panga sa galit.Handa ka para sa isang magaspang na biyahe.Salamat sa pagsama sa akin hanggang dito. Umaasa akong masisiyahan ka sa ikalawang bahagi ng magulong kwento ng pagmamahalan.Mga halik.PANANAW NI ROBINNatitisod pa rin ako, nagpapalayo pa rin nang paurong sa nanginginig na mga binti, nanginginig pa rin, hindi pa rin makatipon ng aking magulong mga isipan para bumuo ng mga salita. Ang mga luha ay dumadaloy nang walang tigil, tumatama sa manggas ng damit ni Jack na nakabalot sa aking mahinang katawan.“Mayroon kang lihim na anak… na nakatago?” Tinanong ko, humihingal. Ito ay isang hangal na tanong, tumingin kay Jack

PANANAW NI JACKNakatitig ako nang malungkot sa pangalang kumikislap sa aking screen, ang telepono ay nanginginig sa aking hawak. Sumagot ako sa ikalimang tugtog, putangina hindi ko alam kung saan magsisimula. Ang aking isip ay magulo, saan ako magsisimula? Putangina!“Jack nandiyan ka ba? Jack?” Tinanong niya, ang pagkabalisa ay nagkukunut sa kanyang tono.“Lana… ako…” Ang aking mga salita ay nawala sa kawalan, ang mga mata ay muling nalabo.“Ano ang nangyayari Jack? Tinatawagan ko ang telepono ni Robin, hindi siya sumasagot.” Hindi ako nagsalita, ang aking mabigat na paghinga ay halos tanging tunog na umaalingawngaw sa linya. Nagkakawatak-watak ako.“Jack, nagpapabalisa mo ako!”“Siya um… Robin…” Naghuhumindig ulit ako, hindi makatapos ng putangina pangungusap. Huminga ako nang malalim, inilapat ang aking mga kamay sa aking buhok, itinaas ang aking ulo at tinitingnan ang putangina kisame na parang may sagot ito. Putangina! Nakita ko sa aking isipan ang magandang mga mata ni Robin, i

PANANAW NI JACKLumukso ang puso ko papunta sa nakapigang lalamunan ko, na nagdulot ng pagkaubo sa pananalita. Tumitig ako pabalik sa mga anghelikong mata niya, ang mga matang bumihag sa akin, nagpaligaw sa akin, gumawa sa aking walang kapangyarihan laban sa mga pakiramdam na dapat ko nang pinatay buwan-buwan na ang nakalipas matapos ko siyang unang makita. Kumirot ang sariling mga mata ko. Hindi pa ako naging ganito sigaw-sa-tuwa sa buong buhay kong puno ng kalat, yumuyukod sa babaeng nagpapanatili sa pagtibok ng puso ko.Tumititig sa kanyang malalim na kayumangging mga mata, nagtagpo ang aming mga tingin sa oras, dumadaloy ang mga luha sa mukha niya, dumudulas pababa sa leeg niya habang ako’y nagpapatuloy sa pagtitig at pag-iyak, dumadaloy sa akin ang ginhawa. Lumipat pababa, idiniin ko ang mukha ko laban sa noo niya, marahang gumigalaw sa kanya at tahimik na nagpapasalamat sa mga diyos ng himala sa pagbabalik ng buhay ko sa akin. Ngayon ay makakahinga na ako, ngayon ay maaari kong

PANANAW NI ROBINHuminga ako nang malalim, bumagsak sa aking upuan, at ibinaba ang aking ulo, tinitingnan ang kisame. Masyadong maaga para bumalik sa trabaho, pinagsabihan ako ni Lana. Ngunit walang ligtas para sa akin, para sa aking puso, para sa aking mga emosyon, walang lugar. Bawat sulok ay nagpapaalala sa akin tungkol sa kanya! Ang aking banyo, ang kusina, ang aking kama… kahit ang aming sofa. Ang buong bahay ay nagbubuga ng kanyang amoy, ito ay umaalingawngaw sa bawat materyal sa aking kwarto, ginugulat ako. Namimiss ko siya, sinusubukan kong itago ito ngunit nabibigo nang husto. Ang Confectionery ay isang kanlungan, isang ligtas na lugar, kahit na hindi ko ikakatuwiran na ang aking opisina ay walang dalang bigat ng aming mga alaala. Gayunpaman, naaalis nito ang aking isip sa mga bagay-bagay sa ilang oras bago muling sumalakay ang nakakawasak na mga isipan. Nawawalan ba ako ng kamalayan? O nag-iisip? Tiyak na nag-iisip dahil nang itulak ang pintuan at pumasok si Brandon, walang

PANANAW NI ROBINAng hindi maiiwasang kalungkutan ay nagpabaon sa akin nang mas malalim sa aking kama. Kasama ang aking mga sanggol sa loob ko, ako ay isang bunton ng magulang na mga hormone ng babae at nagkalat na adrenaline. Ngunit kailangan kong pilitin ang aking reluctant na katawan palabas ng kama, palabas para sa almusal, kung saan naghihintay sina Lana at Mike para sa akin. Wala akong gana, hindi man lang para sa pagkain, ngunit ang pagtanggi kay Lana ay parang pagtanggi sa paghinga: hindi ka mabubuhay. Bumaba ako sa hagdan, umupo sa isang bakanteng upuan sa tabi ni Mike at napansin ang mapanghusgang mga mata na tumitikim sa aking mukha.“Sige na, ano?” Huminga ako nang malalim, inililipat ang aking tingin sa pagitan nila.“Paano mo nararamdaman ang iyong sarili?”“Nararamdaman ko ang nararamdaman ko Lana.” Nagalit ako. Bakit ba ako naiinis sa kanila? Hindi sila ang responsable sa aking masakit na puso. “Paumanhin.”“Niluto ko ang iyong paboritong pagkain, sana ay gutom ka?” Tu