บททั้งหมดของ Maid เมดจำเป็น: บทที่ 11 - บทที่ 20

“หา? ดะ เดี๋ยวก่อนสิคุณ…กฤษณ์” ตู๊ดๆๆๆ ห่าเอ้ย ยังพูดไม่ทันจบเลย “เขาว่าไงบ้างอีโย อย่าเอาแต่อึ้ง รีบๆ เล่า” นี่ก็จะให้กูเล่าอย่างเดียวเลย “เขาบอกว่า ไม่เกินครึ่งชั่วโมงให้ไปเจอกันที่คอนโดฯ” “เจอกันที่คอนโดฯ เก่ามึงอะนะ” ผมพยักหน้ารับ “แล้วเขาจะมาทำไมอะ” “กูจะไปรู้เหรอวะ รีบๆ กินเหอะจะได้

ผมยืนเอามือกุมแก้ม หลังจากที่พาตัวเองเข้ามาหลบภัยความเขินในห้องพัก วางกระเป๋าลงบนเตียง ยืนสูดหายใจพักใหญ่ให้จิตใจสงบเลิกฟุ้งซ่าน แต่ยังไม่ทันจะได้รูดซิบเปิดกระเป๋า เพื่อรื้อของออกมาจัดวางให้เข้าที่ โทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋าด้านหลังของกางเกงก็ส่งเสียงร้อง พร้อมกับสั่นครืดๆ จนรู้สึกจั๊กจี้ที่ต

“ฮึก ฮือ อะ ไอ้ผีเหี้ย! บะ บอกแล้วไงว่าให้เข้าฝัน ไม่ฟังกูเลย ฮือ กูกลัว!!” “เข้า~ ฝัน~ ไม่~ ได้~” สัดเอ้ย เสียงหลอนไปอีก ตายแน่กูตายแน่ๆ “ฮือ นะโม นะโม นะโมตัสสะ นะโม นะโม แม่งเอ้ย! ฮึก ไปออกไป!!” ร้องเสียงดังลั่นห้องก่อนที่ตัวของผมจะแข็งทื่อ อ้อมแขนแข็งแรงกับความอบอุ่นจากผิวกายที่แนบชิด ทำ

ฝ่ามืออุ่นที่วางทาบบนหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลง เขาออกแรงดันจนผมต้องเอนตัวไปด้านหลัง โดยมีร่างกำยำกับแผ่นอกกว้างแน่นตึงของร่างสูงเคลื่อนกายคร่อมอยู่ด้านบน และในขณะที่แผ่นหลังของผมกำลังจะแตะเบาะ ผมก็เอาศอกยันที่นอนต้านแรงของอีกฝ่ายไว้ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาวาววับที่มีความต้องการฉายชัดอยู่ในนั้น เข

เสียวซ่าน ซาบซ่าขนาดไหนคิดดู ยืนจูบกันจนผมแข้งขาอ่อนเข่าทรุด โชคยังดีที่อีกฝ่ายไวกว่า คว้าเอวของผมเอาไว้ได้ก่อนจะย่อตัวลง สอดแขนเข้ามารองใต้ข้อพับขาทั้งสองข้าง แล้วอุ้มผมขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย รู้สึกสวย รู้สึกตัวเบาเหมือนปุยนุ่นเลยกูเนี่ย ทั้งๆ ที่ก็หนักหกสิบกว่ากิโลกรัมเห็นจะได้ สูงร้อยเจ็ดสิบแ