Alle Kapitel von (5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1): Kapitel 21 – Kapitel 30

ดวงตาคมสวยของจงลู่ชิงจ้องประสานกับนัยน์ตาสีน้ำทะเลที่สั่นระริกของหลีหาน มือเรียวของนางยังคงรั้งต้นคอของชายหนุ่มไว้ไม่ยอมปล่อย ขณะที่ร่างเล็กขยับลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียงหยกอย่างเกียจคร้านแต่ทรงอำนาจ"หลีหาน... เจ้าบอกว่าจะเป็นของข้าทั้งกายและใจ" หลินอันเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพลางไล้ปลายนิ้วไปตามริมฝีปากที่เพิ่งจูบตอบนางเมื่อครู่ "คำพูดของชาวเผ่าสุ่ย... เชื่อถือได้แค่ไหนกัน?"หลีหานหน้าแดงก่ำจนแทบจะระเบิด ลมหายใจของเขาติดขัด "ข้า... ข้าไม่เคยตรัสคำลวง องค์หญิง... ข้ายอมสละสิ้นทุกสิ่งเพื่อท่าน แม้แต่ชีวิตที่ท่านเพิ่งกู้คืนมาให้ข้า บัดนี้มันเป็นของท่านแล้ว"[ ติ๊ง! ระบบแจ้งเตือน][ ภารกิจ: ผูกพันธะราคะ (หลีหาน) - สถานะ: กำลังดำเนินการ ][ คำแนะนำ:กรุณาอย่ามัวแต่คุย โฮสต์มีเวลาจำกัดในการล้างหนี้]'เออรู้แล้วน่าระบบ! คนเขากำลังสร้างบรรยากาศ!'หลินอันด่าระบบในใจก่อนจะดึงร่างของหลีหานให้ล้มลงมาทับบนเตียงหยกเบาๆ 'ถึงฉันจะไม่เคยทำมาก่อน แต่ก็ดูหนังโป๊บ่อยนะโว้ย เพราะงั้นทฤษฎีแน่น'หลีหานตัวสั่นเทาด้วยความเขินอาย เขาไม่เคยผ่านมือสตรีใดมาก่อนในชีวิต ทว่าสัญชาตญาณชายที่ถูกปลุกเร้าด้วยจุมพิตเมื่อค

หลังจากผ่านศึกหนักทั้งในท้องพระโรงและการปะทะอารมณ์กับน้องสาวตัวดี หลินอันเลือกที่จะชำระล้างร่างกายด้วยน้ำปรุงลอยดอกไม้จนผิวกายหอมฟุ้งและเนียนละเอียด นางสวมเพียงอาภรณ์ผ้าไหมสีขาวบางเบาสำหรับเข้านอนที่ยาวระพื้น ทว่าเนื้อผ้าที่บางเบานั้นกลับขับเน้นส่วนโค้งเว้าของสตรีวัยสะพรั่งได้อย่างเย้ายวนโดยไม่ตั้งใจ"เสี่ยวเฮย... นกบ้าเอ๊ย หนีเที่ยวอีกแล้วเหรอ?" หลินอันพึมพำพลางเดินมองหารอบห้อง"กลับมาคราวนี้ไม่เห็นหัวเลยนะ เดี๋ยวเถอะ ถ้ากลับมาจะจับถอนขนให้เกลี้ยงเลย!"นางเดินไปเปิดหน้าต่างเพื่อรับลมกลางคืนที่พัดโชยมาเบาๆ พลางนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ความสะใจที่ได้ตบหน้าจ้านเก้อและข่มขวัญจงอวี่ยังคงกรุ่นอยู่ในอก แต่ในขณะที่นางกำลังเคลิบเคลิ้มกับชัยชนะและกำลังจะหันหลังกลับเพื่อไปเอนกายพักผ่อน...ฟุ่บ!"ว้าย!"หลินอันสะดุ้งสุดตัวเมื่อหันมาแล้วพบกับเงาดำที่พุ่งเข้ามาชิดประชิดตัวจนหน้าอกของนางเกือบชนกับแผงอกแกร่ง กลิ่นอายเย็นเยียบทว่าแฝงด้วยความร้อนแรงที่คุ้นเคยทำให้นางรู้ทันทีว่าผู้ที่ลักลอบเข้ามาโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียงคือใคร"มั่วอิ่ง! ท่านจะบ้าเหรอ? ตกใจหมดเลย!" หลินอันตำหนิพลางเอามือลูบอกที่เต้นรัวท

ค่ำนี้ความเงียบสงัดกลับปกคลุมตำหนักของเหยียนจวิ้นอย่างน่าประหลาด แม่ทัพหนุ่มผู้เคยองอาจและปากร้ายกลับหายตัวไปเงียบๆ ไม่โผล่หน้ามาให้จงลู่ชิงเห็นเลยตลอดสามวันเต็มแม้แต่ในยามกินข้าวหรือยามประชุมหารือเรื่องจัดการจงอวี่ เขาก็มักจะส่งรองแม่ทัพมาแทนโดยอ้างว่า 'ติดราชการด่วน'"เหอะ... ติดราชการหรือติดงอมแงมเรื่องอะไรกันแน่" หลินอันพึมพำขณะนั่งมองถ้วยชาที่เริ่มเย็นชืด"หลีหานก็มาอ้อนเช้าเย็น มั่วอิ่งก็วนเวียนอยู่ในเงาไม่ห่าง แต่นางคนขี้เก๊กนั่นหายหัวไปไหนนะ?"ความแปลกใจเริ่มเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิด และความหงุดหงิดก็แปรเปลี่ยนเป็นความท้าทายหลินอันในร่างจงลู่ชิงขยับอาภรณ์สีแดงเพลิงที่ขับผิวขาวจัดของนางให้เข้าที่ คืนนี้นางเลือกสวมชุดผ้าไหมโปร่งบางซ้อนทับด้วยเสื้อคลุมไหล่ขนจิ้งจอกสีขาว ดูหรูหราและเย้ายวนในคราวเดียวกัน"ระบบ... บอกตำแหน่งเหยียนจวิ้นที"[ระบบ:เป้าหมาย 'เหยียนจวิ้น' อยู่ที่ลานฝึกดาบส่วนตัว ท้ายตำหนัก... ตรวจพบคลื่นอารมณ์: 'ขุ่นมัว' และ 'น้อยใจ' ระดับ 8.5 เต็ม 10!]'หึหึ... พ่อแม่ทัพจอมโหดแอบไปนั่งนอยด์นี่เอง เดี๋ยวพี่สาวคนนี้จะไปโอ๋ให้ถึงที่เลย'หลินอันเดินเลี่ยงนางกำนัลและทหารยามอ

กลิ่นสุราทิพย์นับสิบไหอบอวลไปทั่วตำหนักของจงลู่ชิง เสียงดนตรีบรรเลงเพลงพื้นเมืองที่แสนรื่นเริงดังสลับกับเสียงหัวเราะของเหล่านางกำนัลและองครักษ์ที่ได้รับประทานอนุญาตให้ร่วมฉลองชัยชนะเหนือตระกูลจ้านและแผนชั่วของจงอวี่บนโต๊ะเสวยเต็มไปด้วยอาหารเลิศรสที่หลินอันทุ่มไม่อั้น สั่งตรงจากเหลาชื่อดังที่สุดในเมืองหลวง ทั้งเป็ดปักกิ่งเนื้อนุ่ม หมูกรอบทองคำ และสุราดอกท้อชั้นเลิศที่บ่มนานกว่าสิบปี"องค์หญิง... เสวยอีกสักจอกนพ่ะย่ะค่ะ" หลีหานที่บัดนี้หน้าแดงก่ำดุจลูกตำลึงสุก เอ่ยเสียงอ้อแอ้พลางซบหน้าลงกับไหล่เนียนของนาง"จงลู่ชิง... ข้า... ข้าจะปกป้องนาง... ใครกล้าแตะนาง ข้าจะฟันมัน!" เหยียนจวิ้นแม่ทัพผู้เกรียงไกรพึมพำขณะพยายามยกจอกสุราขึ้น แต่กลับหัวทิ่มลงบนหมอนขวานนอนกรนฟี้ไปอย่างหมดรูปแม้แต่มั่วอิ่งที่ปกติเคร่งขรึมและคอแข็งที่สุด บัดนี้ก็นั่งพิงเสาหลับตาพริ้ม รัศมีไอสังหารหายไปเหลือเพียงชายหนุ่มที่เมามายจนไม่ได้สติ หลินอันมองดูสวามีทั้งสามที่สลบคาอกนางแล้วก็ได้แต่หัวเราะเบาๆ"คออ่อนกันจริงๆ เลยนะหนุ่มๆ" นางพึมพำพลางพยุงร่างที่เริ่มเซนิดๆ ของตัวเองลุกขึ้นทว่าเมื่อสายตากวาดไปทั่วห้องโถงกว้าง นางกล

ภายในตำหนักยามค่ำคืนนี้ บรรยากาศกลับร้อนระอุยิ่งกว่าฤดูร้อน แสงจากโคมไฟระย้าส่องสว่างอาบทั่วห้องโถงกว้างที่บัดนี้เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตและกลิ่นอายของความไม่พอใจที่แผ่ออกมาจากบุรุษรูปงามทั้งสี่ จงลู่ชิงนั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้หอมแกะสลัก ทอดสายตามองดูเหล่าสวามีที่เดินพล่านไปมาประดุจเสือติดจั่นเหยียนจวิ้นกระแทกดาบลงบนโต๊ะหินอ่อนจนเกิดเสียงดังสนั่น ใบหน้าคมเข้มบัดนี้เคร่งเครียดจนเส้นเลือดปูดโปน"ลู่ชิง! เจ้าคิดอะไรอยู่ถึงได้ไปตกลงรับคำท้าของเจ้าองค์ชายนั่น! เจ้าก็เห็นว่ามันจ้องจะกลืนกินเจ้าด้วยสายตาขนาดไหน!""จริงด้วยองค์หญิง..." หลีหาน เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาคลอเบ้าน่าสงสาร"แดนประจิมเทียนซานขึ้นชื่อเรื่องความมั่งคั่งและวิชาไหมฟ้าที่ไร้ร่องรอย หาก... หากเขานำสมบัติมาล่อลวง หรือใช้เล่ห์กลกลั่นแกล้งพวกเราจนแพ้ ท่านจะทอดทิ้งพวกเราจริงๆ?""ท่านท้าให้เขาพิสูจน์ความสามารถ... นั่นเท่ากับเปิดโอกาสให้หมาป่าเข้ามาขย้ำลูกแกะในบ้านนะ ลำพังแค่พวกเราสี่คนท่านยังจัดการแทบไม่ไหว นี่ยังจะรับพยัคฆ์เข้ามาเพิ่มอีกตัวหรือ?" เฟิงอี้ที่ปกติจะใจเย็นที่สุด บัดนี้กลับสะบัดพัดจีบในมือรัวเร็ว แสยะยิ้มที่ดูเย