Alle Kapitel von (5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1): Kapitel 41 – Kapitel 46

ในความเงียบงันของห้องบรรทมในตำหนักอีกา จงลู่ชิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงไม้กฤษณา กลิ่นหอมจางๆ ของกำยานช่วยให้ร่างกายที่อ่อนแอของนางเริ่มฟื้นฟูกำลัง ทว่าสิ่งที่ทำให้นางกระสับกระส่ายยิ่งกว่าแผลกาย คือความผิดปกติของสิ่งที่เป็นดั่งลมหายใจที่สองของนาง'ระบบ... ระบบ ได้ยินฉันไหม?' หลินอันเรียกขานในใจเป็นรอบที่ร้อยของวันสิ่งที่ตอบกลับมาไม่ใช่เสียงสังเคราะห์ที่คุ้นเคย หรือหน้าต่างสถานะสีทองที่ดูภูมิฐาน แต่มันคือกลุ่มก้อนของสัญญาณรบกวนที่พร่ามัว ประดุจโทรทัศน์ที่ขาดสัญญาณ หน้าจอระบบสั่นระริก สีทองที่เคยสว่างไสวบัดนี้ถูกกลืนกินด้วยไอสีดำจางๆ ที่พาดผ่านไปมาเหมือนใยแมงมุม[ระ... ระบบ... ขัด... ข้อง...][ตรวจพบ: เงามืดนิรนามแทรกซึม (Unknown Shadow Interference) ][สถานะ: ฟังก์ชัน 'ร้านค้า', 'สื่อสาร', และ 'ตรวจสอบข้อมูลบุคคล' ถูกระงับ][คำเตือน: พื้นที่ปัจจุบันมีความเข้มข้นของ 'พลังงานต้นกำเนิด' สูงเกินขีดจำกัดที่ระบบจะเสถียรได้...]"พลังงานต้นกำเนิดเหรอ?" หลินอันพึมพำกับตัวเองด้วยความประหลาดใจ นางพยายามจะกดเรียกหน้าต่างไอเทมส่วนตัวเพื่อดูว่าเหรียญทองของนางยังอยู่ดีหรือไม่ แต่หน้าจอกลับดับวูบลงไปทั

ท่ามกลางหุบเขาที่เงียบงัดในยามโพล้เพล้ เส้นทางสายเก่าที่มุ่งหน้ากลับสู่วังหลวงกลับกลายเป็นกับดักมรณะ รถไม้ที่จงลู่ชิงประทับอยู่ถูกล้อมกรอบด้วยกองกำลังเงาสังหารนับร้อยที่สวมชุดเกราะอาคมสีม่วงเข้ม พลังปราณที่แผ่ออกมานั้นหนาวเหน็บและกดดันเสียจนม้าศึกถึงกับล้มพับ"พวกมันมาจากไหนกันมากมายขนาดนี้!" เหยียนจวิ้นคำรามพลางกวัดแกว่งดาบอัคคีเข้าปะทะกับศัตรูที่พุ่งเข้ามาประดุจคลื่นมนุษย์การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ทว่าศัตรูครั้งนี้ต่างจากกบฏทั่วไป พวกมันไร้ชีวิต ไร้ความเจ็บปวด และมีพลังปราณที่แข็งแกร่งจนน่าขนลุก มั่วอิ่ง, เฟิงอี้ และหลีหานต่างทุ่มสุดตัวจนร่างกายเริ่มชุ่มไปด้วยเลือด แผลเก่าที่ยังไม่หายดีเริ่มปริแตกจนกระทั่งทั้งห้าคน รวมจงลู่ชิงที่พยายามใช้ปราณที่หลงเหลือเข้าช่วยเริ่มทรุดลงด้วยความเหนื่อยล้าในวินาทีที่เงาสังหารตนสุดท้ายถูกเหยียนจวิ้นฟันขาดเป็นสองท่อน ทั่วทั้งหุบเขาก็เงียบสงัดลงเพียงชั่วครู่ ก่อนที่เสียงหัวเราะอันน่ารังเกียจจะดังขึ้นจากยอดหน้าผาจ้านเก้อและจงอวี่ปรากฏตัวขึ้นในสภาพที่ดูอวดดีและบ้าคลั่งกว่าเดิม ทั้งสองไม่ได้หนีไปไหน แต่กลับซุ่มรอโอกาสสุดท้ายเพื่อปลิดชีพนาง"ในที่สุ

"ผูก... พัน... ธะ..." เหยียนจวิ้นทวนคำช้าๆ เสียงทุ้มต่ำของเขาแฝงไปด้วยความหึงหวงที่ปิดไม่มิด"ไอ้หน้ากากนั่นมันพูดหมายความว่าอย่างไรจงลู่ชิง? เจ้าไปรับคำท้าอะไรมันมา!""เอ่อ... คือว่า... มันเป็นแค่กลยุทธ์น่ะเหยียนจวิ้น!" หลินอันรีบแก้ตัวพลางส่งยิ้มแห้งๆ"ข้าก็แค่... แกล้งยั่วให้เขาเขินเล่นๆ เขาจะได้ยอมปล่อยข้ากลับมาหาพวกท่านไง ใครจะคิดว่าเขาจะบ้าจี้คิดเป็นจริงเป็นจังขนาดนั้น""แกล้งยั่ว?" เฟิงอี้เลิกคิ้วสูง พลางหุบพัดดัง ฉับ"การแกล้งยั่วถึงขั้นจะผูกพันธะวิญญาณเนี่ยนะ? ลู่ชิง... เจ้ารู้หรือไม่ว่าการผูกพันธะในอาณาเขตอีกาดำหมายถึงการมอบกายถวายชีวิตให้แก่กัน? เจ้าเห็นพวกเราเป็นอะไร ถึงได้กล้าล้อเล่นกับเรื่องแบบนี้""ข้า... ข้าขอโทษ" หลินอันเริ่มรู้สึกถึงภัยพิบัติที่กำลังคืบคลาน"ข้าแค่ห่วงพวกท่านมากเกินไป ข้าอยากกลับมาช่วยพวกท่าน...""ห่วงพวกเรา หรือห่วงจะไม่ได้มีสวามีคนที่ห้ากันแน่?" หลีหานก้าวเข้ามาใกล้ นัยน์ตาที่เคยขี้อ้อนบัดนี้ครุกกรุ่นด้วยความงอน“เจ้าคนหน้ากากนั่นน่ะ... ทั้งอุ้ม ทั้งประคองแถมยังกระซิบกระซาบต่อหน้าพวกเราอีก! เห็นหัวพวกเราบ้างไหม!"มั่วอิ่งไม่พูดอะไร แต่การที่เขาค่อยๆ