Alle Kapitel von (5P) ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายจงลู่ชิงพร้อมระบบ (เล่ม1): Kapitel 31 – Kapitel 40

ท้องฟ้าเหนือวังหลวงถูกฉาบด้วยสีทองอร่ามจากโคมไฟนับหมื่นดวงที่ประดับประดาเพื่อรับรองขบวนจากแดนประจิม จงลู่ชิงก้าวลงจากรถม้าในชุดอาภรณ์สีม่วงเข้มปักดิ้นเงินเป็นรูปมังกรทะยานฟ้า ท่วงท่าสง่างามและเปี่ยมไปด้วยอำนาจทว่าสิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือบนไหล่ระหงของนางมีเสี่ยวเฮยเกาะอยู่อย่างสงบนิ่ง ดวงตาสีแดงทับทิมของมันกวาดมองไปทั่วราวกับองครักษ์ผู้พิทักษ์"ไปกันเถอะหนุ่มๆ วันนี้เรามีแขกที่ต้องดูแลเป็นพิเศษ" หลินอันยิ้มกริ่มพลางเดินนำสี่สวามีที่แต่งกายเต็มยศก้าวเข้าสู่ท้องพระโรงมหาปราสาทในงานเลี้ยงรับรอง บรรยากาศดูเหมือนจะชื่นมื่น แต่ภายใต้รอยยิ้มนั้นกลับคุกรุ่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าแห่งความขัดแย้ง องค์ชายเซียวประทับอยู่เยื้องกับจงลู่ชิง เขาสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ดูสะอาดตาแต่แววตากลับแพรวพราวด้วยเล่ห์เหลี่ยม"องค์หญิงใหญ่... สุราดอกท้อป่าจากแดนประจิมของข้า รสชาติเลิศล้ำยิ่งนัก หากได้ดื่มจากมือของข้า... รสชาติคงจะยิ่งตราตรึง" เซียวอวี่ฮว๋างเอ่ยพลางลุกขึ้นถือจอกสุราทองคำเดินตรงมาหาหลินอัน เขานั่งลงข้างกายชิดจนไหล่เกือบเกยกัน พลางยื่นจอกสุรามาที่ริมฝีปากของนาง"เชิญพะยะค่ะ... ให้ข้าได้ปรนนิบัติท่าน"เคร้ง!ยั

เหนือลานประลองหลวงในเช้าวันนี้ไม่ได้เต็มไปด้วยความรื่นเริงเหมือนงานเลี้ยงเมื่อคืน แต่มันกลับปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกแห่งสงครามและความตายจงลู่ชิงก้าวเข้าสู่ปะรำพิธีด้วยท่วงท่าที่เปลี่ยนไป รัศมีพลังสายฟ้าในร่างของนางดูเข้มข้นและทรงพลังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ผลจากการผสานพันธะราคะกับสี่สวามีเมื่อคืนทำให้นางดูเปล่งปลั่งและเปี่ยมไปด้วยอำนาจนางสวมชุดเกราะเบาสีม่วง ตัดกับชายกระโปรงผ้าไหมพลิ้วไหวสีเงินและปักลายสายฟ้า ที่ขาดไม่ได้คือเสี่ยวเฮยนกน้อยขนดำขลับดุจเหล็กกล้าที่เกาะนิ่งอยู่บนไหล่ซ้ายของนางไม่ห่าง ดวงตาสีแดงของมันวาวโรจน์จ้องมองไปที่เบื้องล่างอย่างระแวดระวังเซียวอวี่ยืนรออยู่กึ่งกลางลานประลอง ในชุดศึกสีขาวขลิบทองดูสง่างามทว่าเยือกเย็น แต่ทันทีที่จงลู่ชิงเดินเข้ามาใกล้พอที่เขาจะสังเกตเห็นรายละเอียดบนผิวกาย แววตาขององค์ชายแห่งแดนประจิมก็พลันเปลี่ยนไปจากความลุ่มหลงกลายเป็นความบ้าคลั่งที่ซอกคอขาวผ่องของจงลู่ชิง ปรากฏรอยกุหลาบสีแดงเข้มหลายจุดที่จงใจประทับไว้โดยสี่สวามีเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ รอยเหล่านั้นเด่นชัดเสียจนผ้าไหมคอสูงไม่อาจปกปิดได้มิด"จง... ลู่... ชิง!" เซียวอวี่คำรามลอดไรฟัน ร่างกาย

จงลู่ชิงยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของทหารองครักษ์นับร้อยที่มารดาส่งมาอารักขาอย่างแน่นหนา ทว่าความอุ่นใจนั้นกลับเบาบางดุจสายหมอก เมื่อเบื้องหน้าของนางคือจงอวี่ที่กำลังนั่งอยู่บนขอบเตียงหยก นิ้วเรียวงามของนางกรีดกรายวางลงบนแผงอกของเหยียนจวิ้นด้วยท่วงท่าที่ดูแช่มช้อยทว่าน่าขนลุก"ใจเย็นๆ สิเพคะพี่หญิง... พลังรักษาของข้าต้องใช้สมาธิสูง หากท่านกดดันข้าเช่นนี้ แล้วข้าเผลอเดินปราณผิดที่... สวามีของท่านอาจจะธาตุไฟเข้าแทรกเอาได้นะเพคะ" จงอวี่เอ่ยเสียงหวานหยดย้อย แต่ดวงตากลับฉายแววผู้ชนะหลินอันกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ นางพยายามเรียกใช้ระบบซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่หน้าจอสีแดงที่ค้างอยู่ในหัวยังคงแสดงตัวเลขการอัปเดตที่เดินช้าประดุจเต่าคลาน 'บ้าเอ๊ย! อีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะใช้งานได้... ขอให้รอดไปให้ถึงตอนนั้นเถอะ'จงอวี่เริ่มร่ายมนต์รักษา ปราณสีเขียวมรกตที่ดูมีชีวิตชีวาแผ่ออกมาจากฝ่ามือของนางเข้าสู่ร่างของเหยียนจวิ้นและคนอื่นๆ ในสายตาของหมอหลวงและทหารรอบข้าง มันดูเหมือนการช่วยเหลือที่เปี่ยมไปด้วยเมตตา ทว่าหลินอันกลับสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ... ผิวพรรณของสวามีทั้งสี่ไม่ได้กลับมามีเลือดฝาด แต่กลับเริ่มเปลี่ย

กลางเศษซากของความล่มสลาย แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านหน้าต่างซึ่งแตกกระจายไม่อาจขับไล่ไอเย็นที่หลงเหลือจากเหตุการณ์กบฏเมื่อคืนได้ เหยียนจวิ้นลืมตาขึ้นมาเป็นคนแรก ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้ไม่ใช่ความเจ็บปวดอย่างที่ควรจะเป็น แต่เป็นมวลพลังอบอุ่นมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ในแก่นปราณ มันบริสุทธิ์และคุ้นเคยเสียจนหัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ"จงลู่ชิง..." เขาร้องเรียก นัยน์ตาคมกวาดมองไปรอบเตียงหยกที่ว่างเปล่า ความว่างเปล่าที่รัดรึงหัวใจจนหายใจไม่ออกไม่นานนักเฟิงอี้ที่ตามมาด้วยมั่วอิ่งและหลีหานก็เริ่มรู้สึกตัว ทันทีที่สติกลับคืนมา ทั้งสี่ต่างมองหน้ากันด้วยความตระหนก พวกเขายังจำสัมผัสสุดท้ายของรากไม้สังหารที่รัดรึงวิญญาณได้ดี แต่บัดนี้มันกลับหายไปสิ้นซาก เหลือเพียงพลังปราณที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม"นางอยู่ที่ไหน!" มั่วอิ่งเค้นเสียงถาม องครักษ์หญิงที่รอดชีวิตคลานเข้ามาหมอบแทบเท้า ร่างกายของนางสั่นเทาด้วยความสะเทือนใจ"ทูลท่านสวามี... เมื่อคืนนี้องค์หญิงทรง... ทรงสละโอกาสที่จะรักษาพระองค์เอง ทรงใช้เหรียญทองและพลังทั้งหมดที่มีเยียวยาแก่นปราณของพวกท่านจนหมดสิ้นเพคะ" นางกำนัลสะอื้นฮัก"ในยามที่นางสิ้นสติและไร้ทางสู้

ท่ามกลางยอดเขาสูงเสียดฟ้าที่ถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอก ปรากฏพระราชวังสีดำทมิฬทรงโบราณที่ดูน่าเกรงขามประดุจหลุดออกมาจากตำนานปรัมปรา "ตำหนักอีกา" ตั้งตระหง่านอยู่อย่างโดดเดี่ยว ล้อมรอบด้วยหน้าผาชันที่ไม่มีทางขึ้นหากเจ้าของบ้านไม่อนุญาตเหยียนจวิ้น, เฟิงอี้, หลีหาน และมั่วอิ่ง ก้าวเท้าข้ามธรณีประตูมหาปราสาทเข้ามาด้วยความระแวดระวัง พวกเขาแปลกใจนักที่ตลอดทางขึ้นเขาที่ควรจะมีกับดักนับหมื่นกลับราบรื่นอย่างประหลาด ราวกับว่าเจ้าบ้านกำลังเปิดประตูเชื้อเชิญให้แขกผู้ไม่ได้รับเชิญเดินเข้ามาติดกับดักด้วยตัวเองภายในห้องโถงกว้างที่ปูด้วยหินโมราสีดำวาววับ แสงเทียนสีม่วงสลัวไหวระริกตามแรงลม เบื้องหน้าของพวกเขาคือบัลลังก์ไม้แกะสลักเป็นรูปปีกนกที่แผ่กว้าง และบนนั้น... ชายในชุดคลุมสีดำสนิทผู้สวมหน้ากากอีกาดำนั่งอยู่อย่างสงบนิ่ง ขาข้างหนึ่งไขว่ห้าง ท่วงท่าเต็มไปด้วยความโอหังและทรงอำนาจและสิ่งที่ทำให้สี่สวามีต้องชะงักคือ บนไหล่กว้างของชายลึกลับผู้นั้น เสี่ยวเฮยนกน้อยขนปุยสีดำสนิทของจงลู่ชิง เกาะอยู่อย่างคุ้นเคย มันไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวหรือขัดขืน มิหนำซ้ำยังไซ้ขนตัวเองอย่างสบายใจ ราวกับว่าชายคนนี้คือเจ้าของอีกคน