LOGINบทที่ 3 ขุดบ่อล่อปลา
เชื้อไฟแห่งความมุ่งมั่นของอันหลี่จิ้งนั้นมีนามว่า...อันหมิงเหยา
ซ่งผิงซื่อมิใช่สตรีที่สักแต่จะแก้แค้นอย่างโง่งม เมื่อยามนางคิด ‘กำจัด’ ย่อมต้องมองมดปลวกเหล่านั้นให้ถ่องแท้ บิดาของนางเคยสอนว่า หากต้องการอยู่ในจุดยิ่งใหญ่ได้นาน นางจำเป็นต้องยอมสละบางสิ่งเพื่อให้ได้มา วันนี้นางยินยอมสละซึ่งความรักไปแล้ว เพราะฉะนั้นนางจะต้องเรียกคืนจากคนในสกุลอันอย่างสาสมทีเดียว
หากแต่การเอาคืนซึ่งหน้านั้นเป็นเรื่องไม่ควรทำอย่างยิ่ง หญิงสาวจึงได้ตระเตรียมแผนการทั้งหมดมาเนิ่นนาน และวันนี้หมากอีกตัวของนางก็มาให้ใช้งานถึงหน้าตำหนักแล้ว
“ท่านหมิงเหยามาแล้วเจ้าค่ะคุณหนู”
“จั๋วชิง เจ้าไปเตรียมสำรับของว่างอย่างดีมาด้วย อ้อ...อย่าลืมชาดีจากแคว้นเราอีกกาหนึ่ง ข้ากับท่านหมิงเหยามีหลายเรื่องต้องเจรจา น่าจะใช้เวลาอยู่บ้าง”
“คุณหนูจะทำเช่นนี้จริงๆ หรือเจ้าคะ” จั๋วชิงนึกห่วงนายสาวของตนขึ้นมาครามครัน แม้นางจะมองว่าแผนการนี้ไร้ช่องโหว่แล้ว แต่เมื่อถึงคราวต้องสานต่อจริงจังก็ยากจะสงบใจไหว
“เจ้ากับข้ามีทางให้ถอยหลังได้หรือ มีเพียงทำเช่นนี้ข้าจึงสามารถทวงแค้นคืนได้ จั๋วชิงไปเถอะ ข้าไตร่ตรองมาดีแล้ว หากมีสิ่งใดที่ข้าจำต้องแลก ข้าก็ได้เตรียมใจไว้นานแล้ว”
หลังจากรอคอยอยู่ราวหนึ่งเค่อ ขุนนางกรมพิธีอย่างอันหมิงเหยาก็ก้าวเข้ามา เขาทำความเคารพพระชายาสาวอย่างอ่อนน้อม ก่อนที่ซ่งผิงซื่อจะเชื้อเชิญอีกฝ่ายให้นั่งลงที่โต๊ะฝั่งตรงข้ามนาง
“ท่านหมิงเหยามาถึงเหนื่อยๆ ดื่มชาก่อนเถิด แล้วเราค่อยปรึกษาหารือกัน”
“ขอบพระทัยหวงไท่จื่อเฟย” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างนอบน้อม ก่อนหน้านี้เขาฟังถ้อยคำของบุตรสาวเล่าถึงองค์หญิงเถียนเอ๋อร์ว่า พระชายาสาวดีต่อบุตรสาวของเขายิ่งนัก ทว่าสำหรับอันหมิงเหยานั้นคิดไกลกว่านั้น เพราะเขาต้องการให้บุตรสาวได้เป็นหนึ่งและจำต้องมีทายาทมอบให้องค์รัชทายาทให้เร็วที่สุด เพื่อให้ครอบครัวสกุลอันมีความมั่นคงขึ้น
ทว่าในเมื่ออีกฝ่ายปฏิบัติต่อเขาและบุตรสาวอย่างดี เขาจึงยินยอมแสดงละครแห่งความนอบน้อมกลับไป เพราะไม่ต้องการมีปัญหาและทำให้บุตรสาวต้องพานพบความยากลำบาก หากยังไม่มีทายาทของตนเอง
“ข้าต่างหากที่วันนี้ต้องรบกวนท่านหมิงเหยา”
“หากมีเรื่องใดที่กระหม่อมสามารถทำได้ ขอหวงไท่จื่อเฟยได้โปรดรับสั่งมาได้ กระหม่อมยินดีรับใช้”
ความนอบน้อมนี้ซ่งผิงซื่อทราบดีว่ามันคือเรื่องจอมปลอมยิ่ง เพราะสายตาที่อีกฝ่ายมองมานั้นบางคราวก็มีร่องรอยของความชิงชังแฝงอยู่หลายส่วน
“ข้าคงไม่กล้ารบกวนท่านหมิงเหยาเกินไปหรอก เพราะท่านน่าจะทราบดีว่าน้ำหนักของบุตรสาวท่านในหัวใจขององค์รัชทายาทนั้นหนักยิ่งและข้าก็ไม่เคยเข้าไปแทรกกลางได้เลย”
คำกล่าวนี้ ทำให้อันหมิงเหยายิ่งลำพองใจ ที่ผ่านมาหวงไท่จื่อเฟยในสายตาขุนนางทั้งวังต่างก็รู้ดีว่าไม่เคยมีน้ำหนักในใจองค์รัชทายาทสักนิด แม้ว่านางจะถูกดูแลและเอาอกเอาใจอย่างดี ทว่าคนที่เขาเลือกก็ยังเป็นอันหลี่จิ้งอยู่วันยังค่ำ
ซ่งผิงซื่อเคาะนิ้วลงบนถ้อยชา พลางแสดงท่าทีประหม่าออกมาให้อันหมิงเหยารู้สึกว่าตนกำลังเหนือกว่า และไม่นานนักนางก็เอื้อนเอ่ยออกมา
“ท่านทราบหรือไม่ว่าทุกวันนี้ น้องหลี่จิ้งจำต้องดื่มยาห้ามครรภ์”
เรื่องนี้อันหมิงเหยาไม่เคยทราบมาก่อน เนื่องจากอันหลี่จิ้งปิดไว้เป็นความลับ เนื่องจากบิดาหมายมั่นให้นางมีทายาทในเร็ววัน และแน่นอนว่าเขาต้องคิดว่าคนที่ดำเนินแผนการให้บุตรสาวของเขาไม่อาจมีทายาทได้ ย่อมต้องมาจากหวงไท่จื่อเฟยแน่นอน
“ที่ข้าบอกท่าน เพราะอยากให้รู้ว่าเรื่องนี้มิใช่ความคิดของข้าแม้แต่น้อย เพราะข้าเองก็เพิ่งทราบเรื่องไม่นานว่าองค์รัชทายาทสั่งน้องหลี่จิ้งเช่นนั้น”
อันหมิงเหยาไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด เพราะเขากำลังคิดไปว่าจะต้องไปสอบถามเรื่องนี้กับบุตรสาวให้กระจ่างก่อน เพราะหวงไท่จื่อเฟยจะพูดสิ่งใดก็ได้ในยามนี้ ด้วยเขาเป็นเพียงขุนนางคงไม่อาจต่อกรหรือขัดแย้งกับนางซึ่งหน้าได้
“เรื่องเช่นนี้อาจเป็นเรื่องถูกต้องแล้ว เพราะถึงอย่างไรหวงไท่จื่อเฟยก็สมควรให้กำเนิดโอรสองค์แรกแก่องค์รัชทายาท”
อันหมิงเหยาตอบไปเช่นนั้น ทว่าซ่งผิงซื่อทราบดีว่าเขามิได้คิดดังเช่นที่กล่าว คนอย่างอันหมิงเหยามักใหญ่ใฝ่สูงไม่ต้องการให้ใครได้ดีเกินหน้าตน ในแววตาเขาที่มองสบมาไม่อาจซ่อนเร้นความต้องการที่เรียกว่าความมักใหญ่ใฝ่สูงได้เลย
แต่นั่นก็ยิ่งเป็นประโยชน์ ความมักใหญ่ใฝ่สูงของบิดาจะนำมาซึ่งเภทภัยยิ่งใหญ่ต่อบุตรสาว และนางก็จะเป็นคนจัดเตรียมเส้นทางเหล่านั้นเอาไว้ให้เอง
ทุกคนในสกุลอันต้องได้ลิ้มรสชาติของความเจ็บช้ำกันทุกฝ่าย...
“ข้ารู้ว่าท่านคงทุกข์ใจมาก แต่ข้านั้นยิ่งทุกข์กว่า เป็นองค์หญิงพลัดถิ่นไม่พอ ซ้ำตอนนี้ยังไม่อาจมีทายาทให้องค์รัชทายาทได้ ทั้งมวลนี้คงเป็นเวรกรรมที่สตรีเช่นข้าต้องแบกรับไว้”
“หวงไท่จื่อเฟยไม่ควรกล่าวเรื่องเช่นนี้กับกระหม่อม”
อันหมิงเหยาโพล่งขึ้นมา พลางมองสตรีตรงหน้าอย่างประเมิน เขาเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งในคำกล่าวนั้น แต่น้ำตาที่หลั่งรินลงมาตอนนี้ล้วนเป็นของจริง ทำให้เขาเริ่มคิดไปว่านี่อาจเป็นเรื่องจริงก็เป็นได้
“ที่ข้ามาบอกท่าน เพราะอยากให้ท่านช่วยเรื่องหนึ่ง”
นางบีบถ้วยชาแน่นขึ้นมาจนน้ำชาในถ้วยสั่นไหวและกระฉอกออกมาเล็กน้อย
“ข้าอยากให้ท่านช่วยพูดให้น้องหลี่จิ้งยอมตั้งครรภ์ ให้กำเนิดโอรสแก่องค์รัชทายาทสักคน”
“การที่บุตรสาวของกระหม่อมไม่อาจตั้งครรภ์ล้วนเป็นผลดีต่อหวงไท่จื่อเฟยมิใช่หรือ เหตุใดท่านจึงมีความคิดเช่นนี้เล่า”
“เพราะข้ายังอยากรักษาความสงบสุขในตำนักหลังไว้น่ะสิ หากทั้งข้าและน้องหลี่จิ้งต่างก็ไม่มีโอรส สักวันองค์รัชทายาทก็คงต้องรับสนมมาเพิ่มอีก หากเป็นสนมระดับล่างทั่วไปก็แล้วไปเถิด แต่หากมีใครสักคนตั้งครรภ์ขึ้นมา นางย่อมมีตัวตนในสายตาองค์รัชทายาทกับองค์จักรพรรดิมากขึ้น ซึ่งข้าไม่มีวันยอมรับได้”
“แล้วบุตรสาวของกระหม่อมเป็นตัวเลือกที่ดีอย่างนั้นหรือ”
“แน่นอนว่าไม่ใช่” ซ่งผิงซื่อกล่าวอย่างซื่อตรง แต่ในวินาทีต่อมานางก็ทลายความขุ่นข้องของอันหมิงเหยาให้มลาย “แต่ข้าเห็นนางเป็นสหาย เราสองคนเข้ากันได้ดี ข้าจึงคาดหวังว่าหากเป็นนางที่ให้กำเนิดโอรสแก่องค์รัชทายาท ย่อมเหลือทางเดินให้ข้ารักษาเกียรติในฐานะเถียนเอ๋อร์กงจู่ไว้ได้บ้าง”
“นี่องค์หญิงกำลังต่อรองกับกระหม่อมหรือ”
เป็นอีกครั้งที่อันหมิงเหยาแสดงตัวเหนือกว่า นางไม่สนใจว่าเขาจะสร้างภาพให้ตนเองดูได้เปรียบหรือเหนือกว่านางดุจภูผาที่ท้าทายสายธารเช่นไรก็ช่าง เพราะสิ่งนี้ล้วนเป็นสิ่งที่นางต้องการ
“จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ถูก ตอนนี้ข้าเสียเปรียบทุกทาง น่าจะกล่าวว่าขอความเห็นใจจากท่านหมิงเหยาน่าจะเหมาะกว่า”
“ถ้าเช่นนั้น...” อันหมิงเหยายิ่งลำพองไปกว่าเดิม ด้วยคิดว่ายามนี้องค์หญิงพลัดถิ่นเช่นซ่งผิงซื่อจนหนทางแล้ว จึงได้มาขอร้องเขาในเรื่องบ้าบิ่นเช่นนี้
“ข้าเพียงหวังว่าจะยังได้เป็นพระชายาเอกต่อไปเท่านั้น ส่วนเรื่องอื่นข้าไม่ได้สนใจ”
“ในภายหน้าหากบุตรสาวของกระหม่อมให้กำเนิดโอรสจริงๆ พระองค์ก็จะสนับสนุนหลานชายของกระหม่อมอย่างนั้นหรือ”
“แน่นอน ในเมื่อตัวข้าไม่อาจมีทายาทได้ หลังจากนี้คงได้แต่หวังให้ท่านกับน้องหลี่จิ้งยอมร่วมมือแล้ว”
หลังจากนั้นซ่งผิงซื่อก็ได้เจรจาเรื่องแผนการที่นางคิดเอาไว้ให้อีกฝ่ายได้รับรู้ ซ้ำยังกำชับด้วยว่าเรื่องนี้จะมีเพียงนางเท่านั้นที่รู้ และจะคอยปกป้องอันหลี่จิ้งให้ด้วยตนเองในฐานะที่เป็นถึงหวงไท่จื่อเฟย
“เรื่องนี้สกุลอันมีแต่ได้ไม่มีเสีย ถ้าอย่างไรท่านก็ลองนำเรื่องนี้ไปปรึกษาน้องหลี่จิ้งดูเถิด แต่ท่านหมิงเหยา...ท่านโปรดเก็บเรื่องของข้าไว้เป็นความลับด้วย เพราะหากมีใครรู้ว่าข้าไม่อาจให้กำเนิดบุตรได้ อาจทำให้ตำแหน่งหวงไท่จื่อเฟยของข้าต้องสั่นคลอน”
“กระหม่อมทราบแล้ว”
ซ่งผิงซื่อกวนน้ำในบ่อให้ขุ่นไปแล้ว อีกทั้งยังโยนเหยื่อล่อชิ้นโตนี้ลงไป รอเพียงว่าอันหมิงเหยาจะยินยอมงับเหยื่อชิ้นนี้หรือไม่
บทส่งท้าย ชาตินี้ขอมีเพียงเจ้าความรักระหว่างเขากับซ่งผิงซื่อ คงไม่ต่างจากความฝันในวัยเด็กที่ยากจะตื่นได้ ดังนั้นต่อให้มีสตรีงดงามทั่วทั้งใต้หล้ามายืนเรียงให้เลือกเฟ้น ใจเขาก็ยังคงเลือกแค่เพียงนาง ในความทรงจำของเขา นับตั้งแต่ได้พานพบนางในตอนที่อีกฝ่ายมีอายุสิบสามหนาว องค์หญิงตัวน้อยจากต่างแคว้นก็ได้มาสร้างที่พำนักอยู่ในใจของเขาแล้ว เมื่อเวลาผ่านพ้น จนสองคนหลอมรวมเป็นหนึ่ง เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าเขารักนางอย่างลึกซึ้ง ดังนั้นชายหนุ่มจึงแทบไม่เสียเวลาคิดเลย เมื่อองค์จักรพรรดิกล่าวว่าจะมอบสมรสพระราชทานให้กับเขา ทว่าการแต่งงานครั้งนี้ ย่อมหมายถึงการต้องสูญเสียความเป็นตัวเองไปหลายสิ่ง รวมถึงในอนาคตยังต้องทำหน้าที่ปกครองแคว้นเว่ยที่เขาไม่เคยนึกฝันว่าจะต้องทำมาก่อนด้วย แต่เพื่อสตรีที่รักแล้ว...ไม่ว่าอะไรเขาก็ยอมแลกทั้งนั้น ขอเพียงให้ได้อยู่กับนางเป็นพอ “ท่านยินดีแต่งกับข้า ทั้งที่รู้ว่าตัวเองจะต้องสูญเสียความเป็นอิสระอย่างนั้นหรือ” ซ่งผิงซื่อเอ่ยถามขณะเดินกุมมือกับอีกฝ่ายไปด้วยกันในอุทยานหลวง ยามนี้นางกับเขาสามารถแสดงความรักที่มีต่อกันได
40 ชีวิตคนไม่จีรังชีวิตคนเราไม่จีรัง เช่นเดียวกับอำนาจที่เพียงพริบตาก็มลายหายไปราวกับหมอกควันสายหนึ่ง... ซ่งผิงซื่อกับเว่ยว่านคุนได้พาอันหลี่จิ้งมาพบกับองค์รัชทายาทถึง ในคุกหลวง แม้เขาจะได้รับการปฏิบัติด้วยอย่างดี แต่ให้อย่างไรที่นี่ก็คือที่คุมขังที่ไร้ซึ่งแสงตะวัน บรรยากาศอับชื้นนี้ ทำให้ซ่งผิงซื่อนิ่วหน้าด้วยความไม่ชอบใจ ซ้ำยังรู้สึกวิงเวียนตลอดเวลา “พี่ว่านคุน ข้ารู้สึกเวียนหัว และเหมือนจะอาเจียนเลย ข้าขอไปรอข้างนอกนะเจ้าคะ” “เจ้ารีบให้จั๋วชิงพาออกไปก่อน เดี๋ยวอีกครู่ พี่จะตามไปนะ” “เจ้าค่ะ” นางขานรับและรีบหมุนกายกลับออกไป โดยมีจั๋วชิงเข้ามาประคอง ทางด้านอันหลี่จิ้งเห็นว่าองค์หญิงไม่ค่อยสบายก็เอ่ยกับองค์ชายใหญ่เพียงว่า “องค์ชายส่งหม่อมฉันตรงนี้ก็ได้เพคะ” “ได้ ก่อนไปข้ามีสิ่งนี้มอบให้เจ้า ฮองเฮาฝากมาบอกว่าให้ข้านำมันมาให้องค์รัชทายาท แต่ข้ามาคิดๆ ดูแล้ว เขาคงไม่อยากพบหน้าข้านักหรอก เจ้าเอาไปให้เองเถอะ” “ได้เพคะ ขอบคุณองค์ชายใหญ่ยิ่งนักที่เมตตา หม่อมฉันคงได้แต่ตอบแทนท่านในวันหน้าแล้ว” อันหลี่จิ้งยอบกายล
39 รักแท้มีจริงหรือไรออกเรือนกับบุรุษไม่จริงใจ ไฉนเลยจะได้รักแท้ไปครอบครอง... อันหลี่จิ้งเพิ่งประจักษ์ในคำกล่าวที่ว่าก็ในคืนนั้นนั่นเอง เนื่องจากเว่ยว่านชางได้ลอบเข้ามาในเรือนพักของภรรยา ทว่าสิ่งแรกที่เขาถามกับนางก็คือคำถามที่ว่านางกำลังตั้งครรภ์จริงหรือไม่ อันหลี่จิ้งไม่รั้งรอที่จะเข้าไปสวมกอด พร้อมกับเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้สามีได้รับรู้ว่านางกำลังตั้งครรภ์จริงๆ ทว่าไม่เพียงเว่ยว่านชางจะไม่มีสีหน้าที่ยินดี เขากลับมีโทสะจนผลักหญิงสาวลงไปกองกับพื้นพรม “ชั่วช้านัก! เหตุใดเจ้าจึงปล่อยให้มารหัวขนเช่นนี้เกิดขึ้นมาได้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเรื่องนี้จะต้องทำให้ข้าสูญเสียทุกสิ่ง” “องค์รัชทายาทเพคะ ทำไม...” “เจ้านี่มันช่างโง่เง่านัก แม้ว่าข้าจะรักเจ้าเพียงใด เจ้าก็ไม่มีทางสำคัญไปกว่าตำแหน่งรัชทายาทของข้า ตำแหน่งนี้กว่าข้าจะได้มานั้นไม่ง่ายเลย เจ้าคิดหรือว่าข้าจะยอมสูญเสียมันไป” เว่ยว่านชางระบายความอัดอั้นตันใจออกมาจนหมด ที่ผ่านมาเขาต้องใช้ความพยายามมากมายกว่าจะได้ตำแหน่งนี้มาครอง แต่กลับต้องมาสูญเสียไปเพราะมารหัวขนที่ตัวเขาเองไม่ต้องการ
38 เชื่อมั่นในบุพเพฮองเฮาปรึกษากับองค์จักรพรรดิถึงเรื่องของโอรส ด้วยพวกเขาไม่รู้ว่าเรื่องนี้เว่ยว่านชางจะรับทราบด้วยหรือไม่ “ฝ่าบาท เรื่องนี้เราควรทำเช่นไรดีเพคะ หากสิ่งที่องค์หญิง เถียนเอ๋อร์กล่าวเป็นความจริง ไม่เท่ากับว่าความพยายามของเราที่ผ่านมาสูญเปล่าหรือ” “หากว่านชางทำตัวเหลวไหล เห็นทีว่าตำแหน่งองค์รัชทายาทแห่งแคว้นอาจต้องเปลี่ยนแปลง” “หม่อมฉันเข้าใจเพคะ” ฮองเฮากล่าวอย่างเข้าใจ พลางเอื้อมมือไปสัมผัสมือขององค์จักรพรรดิ ทั้งสองมองหน้ากันโดยไม่ต้องมีคำพูดใด เพราะเข้าใจกันดีว่าเรื่องนี้มิใช่เรื่องที่จะเห็นแก่ครอบครัวเพียงอย่างเดียวได้ เนื่องจากแคว้นเว่ยกับแคว้นเถียน ในยามนี้ก็ใช่ว่าจะไม่มีริ้วคลื่นแห่งความแก่งแย่งเกิดขึ้น เพราะขุนนางบางส่วนในแคว้นต่างสนับสนุนให้แคว้นเว่ยหาทางผนวกรวมแคว้นเถียนเป็นหนึ่งเดียว โดยใช้องค์หญิงเถียนเอ๋อร์เป็นหมากชน ทว่าการศึกย่อมต้องวางแผน และใช้เวลาหลายปี ดังนั้นหากการแต่งงานครั้งนี้ไม่เกิดขึ้น ย่อมไม่อาจยื้อเวลาให้แคว้นเว่ยสั่งสมไพร่พล เพื่อเตรียมการรับศึกได้ เว่ยว่านชางที่ตั้งใจมาปรึกษาเรื่องนี้กับบิด
37 นางช่างดื้อรั้นเสียจริงหลายวันต่อมา... เว่ยว่านคุนกลับมาจัดการเรื่องของซ่งผิงซื่อ ซึ่งหายตัวไประหว่างการเดินทางมาเยือนแคว้นเว่ย ด้วยการสร้างหลักฐานเท็จจากความร่วมมือของซ่งซีอัน ทุกคนในวังหลวงแคว้นเว่ยจึงได้รับทราบว่า หญิงสาวเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงรถม้าหน้าผา จนตอนนี้ก็ยังหาตัวไม่พบ ทว่าในตอนที่เว่ยว่านชางทราบข่าว ตัวเขาดูมีท่าทีที่สงบนิ่งไม่มีความตื่นตระหนกตกใจเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังกล่าวว่าในเมื่อคนตายไปแล้วก็ให้มันจบไปเถิด ด้วยเหตุนี้เอง ทำให้อันหลี่จิ้งรู้สึกยินดีกับเรื่องที่ได้รับทราบมา ไม่น้อย หญิงสาวจึงหมายมาดว่าหลังจากนี้คงเหลือเพียงนางกับลูกเท่านั้นที่จะได้เป็นหนึ่ง ส่วนทางด้านเว่ยว่านคุน เมื่อเห็นว่าทางวังหลวงไม่เกิดความสงสัย ชายหนุ่มก็ตั้งใจจะหาเวลาสนทนากับองค์จักรพรรดิเพื่อขอออกเดินทาง แต่ยังไม่ทันจะได้จัดการเรื่องนั้นได้ดังใจ ปิ่นเฉียนก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในหอหมื่นอักษร “ปิ่นเฉียน เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่” เว่ยว่านคุนถามขึ้นมา ก่อนจะมีสีหน้าตื่นตกใจเพราะคิดไปไกลว่าอาจเกิดเรื่องไม่ดีกับภรรยาของตน “ข้าสั
36 บุพเพรักร่วมห้อง เดินทางอีกไม่กี่ลี้ก็จะเข้าสู่เขตแดนแคว้นเว่ยแล้ว... ซ่งผิงซื่อกรีดนิ้วลงบนม่าน ทอดมองทิวทัศน์ที่ยามนี้มีหิมะโปรยปรายลงมาเป็นระยะ มือของนางเอื้อมออกไปนอกชายคารถม้า ปล่อยให้ละอองหิมะเย็นเยียบตกต้องลงบนฝ่ามือ เพียงไม่นานสายลมก็พัดก้อนน้ำแข็ง จนมันละลายกลายเป็นเพียงละอองไอน้ำ ซ่งผิงซื่อพรูลมหายใจอีกคราให้กับความรู้สึกหนักอกอันยากอธิบายยามนี้นางได้ข่าวจากคนของเฉียนฟ่านหลิงมาแจ้งแล้วว่าซู่เฟยตั้งครรภ์แล้ว ทว่าการตั้งครรภ์ครั้งนี้ถูกปิดเป็นความลับเอาไว้ ซึ่งหญิงสาวแน่ใจว่า อันหลี่จิ้งย่อมมีแผนการบางอย่างวางไว้แล้ว หรือไม่บางทีก็อาจต้องการรอให้นางไปถึงที่นั่นก่อนจึงค่อยเปิดเผยความจริง แต่ก็ดี...หากความจริงเรื่องนั้นเปิดเผยออกมา แคว้นเถียนก็จะมีเหตุผลมากพอให้ตัดสัมพันธ์กับแคว้นเว่ย จากนั้นก็คงมีการกรีฑาทัพมาบุกยึดตามรายละเอียดในหน้าประวัติศาสตร์อย่างที่ควรจะเป็นไป สงครามใดบ้างยากจะหลีกหนีความสูญเสีย นางคงไม่อาจช่วยได้ทุกคน แต่อย่างน้อยเมื่อนางไปถึงที่แคว้นเว่ย และได้รั้งตำแหน่งพระชายาเอกอาจพอจะต้านความสูญเสียไว้
ขอฝากนิยายเรื่องใหม่ของแป้งด้วยนะคะ บทนำ 1บททดสอบของมนุษย์ต้องเกิดขึ้นสักกี่ครั้งกี่หนกัน... ซ่งผิงซื่อจิกเล็บลงบนราวระเบียงที่ทำจากหินอย่างเจ็บแค้น ยามมองไปยังภาพของชายหญิงคู่หนึ่งที่อยู่ห่างไปไม่กี่จั้ง ฝ่ายบุรุษคือคนที่นางปักใจรักมาเนิ่นนาน หากแต่อีกหนึ่งคือสตรีที่นางเคยยึดถื
10 ชีวิตที่ดีล้วนต้องสร้างเองฝึกการแสดง คือหนึ่งในหน้าที่ของนางด้วยหรือ...ซ่งผิงซื่อยืนถอนใจอย่างกลัดกลุ้ม ขณะเอามือไพล่หลังยืนฟังของนายหญิงลู่เซียง หัวหน้ากองสังคีตแห่งแคว้นเถียนอย่างอ่อนใจ ยามนี้จิตใจยังคงฟุ้งซ่านไปเรื่อยเปื่อย เพราะนี่เป็นวันแรกที่ได้ออกจากจวนหลังจากทะลุมิติแห่งเวลามายังอดีต
9ผู้หวนกลับซ่งซีอันในประวัติศาสตร์มีประวัติให้ศึกษาไม่มาก เนื่องจากเอกสารในสมัยนั้นต่างก็สูญหายไป มีเพียงตำนานเล่าขานว่าเขาเป็นเสนาบดีแห่งยุคที่มีอำนาจเป็นรองเพียงองค์จักรพรรดิแห่งแคว้นเถียนเท่านั้นบัดนี้ซ่งผิงซื่อผู้มาจากอนาคตนั้นแจ้งแก่ใจแล้ว เพราะลักษณะของซ่งซีอันเกรงขามยิ่ง ใบหน้าของเขาในยาม
8ต่างภพความรักของสตรีนางหนึ่ง นำพามาซึ่งความวิบัติแห่งแคว้นเว่ย...พระชายาเอกนางนี้กลายเป็นสตรีที่ถูกคนทั่วแคว้นก่นด่าถึงความโหดเหี้ยมของนาง...นั่นคือเนื้อความในย่อหน้าสุดท้ายของเรื่องราวในองก์แรกของนิยายที่กำลังถูกเปิดอ่านอยู่ ซึ่งแน่นอนว่าคนอ่านก็กำลังรู้สึกเศร้าไม่ต่างจากครั้งแรกที่เคยได้อ่าน







