บทนำ 2 องค์หญิงเถียนเอ๋อร์

บทนำ 2 องค์หญิงเถียนเอ๋อร์

ภาพมายาที่ถูกสร้างขึ้นในความนึกคิดของซ่งผิงซื่อซ้ำๆ นั้น คือสิ่งที่ดรุณีน้อยนางนี้ยึดโยงไว้เป็นที่พึ่งพิงทางจิตใจเรื่อยมา ผ่านคืนและวันในหลากฤดู เคลื่อนคล้อยไปอีกหลายปี กระทั่ง ณ วันนี้ที่ความฝันของนางกลายเป็นจริง

          แต่แล้วนางก็ได้มารู้ในภายหลังว่า วันเวลาที่ห่างไกลทำให้เขาปันใจให้สตรีอีกนางหนึ่งไปด้วย 

          อันหลี่จิ้งเดิมทีก็เป็นเพียงบุตรีของขุนนางระดับสองแห่งแคว้นเว่ย หากแต่นางเข้าวังมาเป็นนางกำนัลข้างเตียงขององค์รัชทายาทตั้งแต่อายุสิบสาม ในยามนั้นนางเป็นดรุณีน้อยแสนอ่อนโยนที่ถูกส่งมาเป็นสหายกับสตรีในรุ่นราวคราวเดียวกันอย่างซ่งผิงซื่อ

          ตลอดหลายเดือนที่ใช้เวลาด้วยกันในจวนรับรอง นอกจากนางจะได้เรียนรู้ความเป็นไปของเว่ยว่านชางผ่านทางนางกำนัลผู้นี้แล้ว นางยังได้เรียนรู้เรื่องกามกิจบนเตียงที่เขาโปรดปรานผ่านคำบอกเล่าของอีกฝ่ายด้วย

          ในสายตาของซ่งผิงซื่อ นางจึงไม่เคยมองว่าอันหลี่จิ้งเป็นอื่น อีกทั้งยังให้ความสนิทสนมอย่างดีจนยินยอมนับถือกันเป็นสหาย แต่ทุกสิ่งที่นางเชื่อใจกลับกลายเป็นเพียงสายลมที่มิได้รับความเหลียวแลแม้แต่น้อย

          แต่ยามนี้ชีวิตของนางอับจนและน่าอดสูยิ่งกว่านั้น เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นกับชีวิตของนางในตอนนี้จะให้เรียกว่าเป็นความกล้ำกลืนก็ยังจะเบาเกินไปด้วยซ้ำ

          “พระชายาเพคะ ได้เวลาไปยังลานบวงสรวงแล้วเพคะ”

          นางกำนัลนางหนึ่งเอ่ยขึ้นมา ทำให้หญิงสาวถูกดึงกลับสู่ห้วงเวลาปัจจุบัน นางละทิ้งภาพหวานชื่นของสหายกับชายคนรักไว้เพียงเบื้องหลัง ก่อนจะก้าวตามการประคองของนางกำนัลไปยังลานบวงสรวง

          แคว้นเว่ยเดิมทีก็ยึดถือทวยเทพเป็นหลัก แม้แต่ในวันแต่งงานของคนในราชวงศ์ยังต้องจัดพิธีบวงสรวงฟ้าดินก่อน ตามบัญญัติที่ว่า ขอสวรรค์อวยชัย นำผาสุกคืนสู่ปวงประชา

          พิธีบวงสรวงอันยิ่งใหญ่นี้จึงมีความสำคัญอย่างยิ่งยวด ทว่านางกลับมองบันไดแต่ละขั้นตรงหน้าด้วยความเจ็บปวด แม้นครอบครัวของนางจะสอนสั่งให้รู้จักซ่อนงำความรู้สึก หากแต่ซ่งผิงซื่อเป็นเพียงสตรี นางไม่อาจแสดงสีหน้าเหมือนไม่รู้สึกอะไรได้ ทั้งที่เพิ่งได้ยินคำสาบานรักของชายโฉดหญิงชั่วคู่นั้น

          นางอาจมองผ่านมันได้ แต่ไม่มีทางลืมเลือนได้แน่จวบจนชั่วชีวิตนี้

          ทุกย่างก้าวที่เหยียบย่ำลงไป ซ่งผิงซื่อรู้สึกเหมือนนางกำลังถูกย่ำหัวใจให้แหลกเหลว ดวงตาของนางทอดมองฟ้าครามสลับกับใบหน้าของว่าที่สามีที่รอคอยอยู่เบื้องบน และตรงบริเวณด้านซ้ายที่เยื้องไปมีสตรีนางหนึ่งยืนอย่างสงบเสงี่ยมอยู่ตรงนั้น

          อันหลี่จิ้งไม่ได้มองไปที่ใดเลยนอกจากพื้นหิน กระทั่งมีสตรีผู้หนึ่งก้าวขึ้นไปเคียงข้างคนรักของตน นางจึงได้เงยหน้าแล้วส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยน หากเป็นเมื่อก่อนองค์หญิงเถียนเอ๋อร์เช่นนางคงจะแย้มยิ้มตอบไปแล้ว แต่ทว่าครานี้นางกลับมองผ่านไปอย่างว่างเปล่า

          รอยยิ้มงดงามนั้นเสแสร้งเก่งยิ่งนัก...

          ซ่งผิงซื่อไม่รู้ว่าทั้งสองคนที่อยู่ตรงนี้กับนางไปฝึกกการแสดงมาจากที่ใด เหตุใดจึงได้ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อย่างง่ายดาย เหตุใดเว่ยว่านชางจึงยังสามารถกอบกุมมือของนางเอาไว้พร้อมกับยิ้มให้ได้อย่างอบอุ่นเพียงนี้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขากำลังกอดและพลอดรักกับสตรีอื่นอยู่ในที่ลับตาคน

          “เหตุใดท่านจึงต้องหลอกข้า” นางถามเขาด้วยเสียงแผ่วเบา ขณะจิกลงบนมือที่เขากุมไว้อย่างเคืองแค้น ตอนนี้นางปล่อยให้เสียงบดสวดของบรรดาเซียนเซิง[1] ผ่านไปอย่างไม่ใส่ใจ เพราะใจนางประหวัดถึงเพียงสิ่งเดียว นั่นคือคำตอบจากคนที่นางรักและเชื่อมั่น

          “เถียนเอ๋อร์...” 

          เขาเรียกนางอย่างนั้นเสมอมา อันนี้ที่จริงซ่งผิงซื่อน่าจะรู้แต่แรกแล้วว่าการที่เขาไม่ยอมเรียกนามที่แท้จริงตามที่เคยร้องขอ นั่นเพราะเขากำลังกั้นกำแพงบางอย่างสำหรับเขากับนางไว้ 

          เว่ยว่านชางมองนางเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ส่งผลต่อความรุ่งเรืองของแคว้นเว่ย เพราะมีนางเคียงข้าง เขาจึงสามารถเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับแคว้นที่ยิ่งใหญ่อย่างแคว้นเถียนได้

          ทั้งสองแคว้นต่างได้ประโยชน์ทั้งทางด้านการศึกและการค้า เขาจึงยังคงมองนางว่ามีประโยชน์เสมอ และนั่นหมายรวมถึงเขายังต้องดีต่อนางให้มากด้วย

          “ท่านไม่เคยรักข้า แต่ท่านยังยอมแต่งข้าเป็นชายาเอก ท่านปกปิดเรื่องของตัวเองกับอันหลี่จิ้ง นางไม่ใช่แค่สาวใช้ข้างเตียง แต่เป็นสตรีหนึ่งเดียวที่อยู่ในใจท่านใช่หรือไม่”

          “เถียนเอ๋อร์ ข้าผิดต่อเจ้า แต่ข้าสัญญาได้ว่าจะไม่ยกย่องนางให้ขึ้นมาทัดเทียมเจ้าแน่”

          แน่สิ...เขาย่อมทำไม่ได้อยู่แล้ว ทั้งที่นางก็รู้แก่ใจดีว่าเขาต้องการจะทำมัน นางได้ยินทุกคำที่เขาสัญญากับอันหลี่จิ้งในสวนนั่น

          “ข้าจะแต่งตั้งเจ้าเป็นชายารองทันทีที่เถียนเอ๋อร์ตกลง”

          เขาให้สัญญากับสตรีอีกคน ตั้งแต่นางยังไม่ทันได้เข้าหอกับเขาด้วยซ้ำ เขากล้าที่จะรับปากโดยไม่ถามนางสักนิดว่าจะยินยอมหรือไม่

          “ข้าควรดีใจใช่หรือไม่”

          “เรื่องนี้หลี่จิ้งไม่ผิด หากเจ้าจะโกรธก็คิดบัญชีกับข้าเถอะ”

          สามีของนางออกรับแทนสตรีอื่นอีกแล้ว นี่อย่างไรเล่า ผลตอบแทนแห่งความรักที่นางมอบให้เขามาหลายปี สายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเศร้านี้ มิได้เกิดขึ้นเพราะเขาเศร้าเสียใจ แต่เป็นเพราะเขากำลังห่วงคนอื่นมากกว่านางต่างหาก

          ซ่งผิงซื่อแค่นหัวเราะ นางเลื่อนสายตาไปมองภาพเบื้องหน้า บรรดาผู้คนมากมายกำลังคุกเข่าแซ่ซ้องในวันแต่งงานของนางอย่างชื่นมื่น แต่นางกลับต้องมาอยู่ตรงนี้ด้วยความเจ็บปวดยิ่ง

          แววตาของนางว่างเปล่า ไร้ซึ่งความเชื่อมั่นใดๆ สุดท้ายคำหวานจากชายผู้นี้ก็เป็นเพียงลมปากที่ไม่อาจยึดถือ น้ำเสียงปลอบประโลมที่ดังมาอย่างไม่ขาดสายนั่นก็เป็นเสมือนคำลวงหลอกที่เขาใช้แก้ตัวให้ผ่านพ้นไปวันๆ เท่านั้น

          คนทรยศ...เขาคือคนทรยศในสายตานางไปแล้ว

          ชาตินี้นางจะขอชิงชังเขาจนตาย และจะไม่มีวันยอมให้ใครมาแย่งชิงทุกสิ่งที่นางสมควรจะได้รับไปอีกแล้ว

          พอกันที! นับจากนี้ต้องมีเพียงนางเท่านั้นที่สามารถบงการทุกสิ่ง นางจะใช้อำนาจในฐานะพระชายาทำให้เขาได้เรียนรู้ถึงความเจ็บช้ำที่นางได้รับ

          “แล้วข้าจะคอยดู ว่าครั้งนี้ท่านจะทำได้อย่างที่ลั่นวาจาหรือไม่ ด้วยฐานะองค์หญิงเถียนเอ๋อร์ของข้า ท่านย่อมไม่อาจละเลยข้าได้”

          แววตาของนางเยียบเย็น ไร้ความอ่อนหวานเช่นที่ผ่านมา นางยิ้มให้เขาอย่างงดงาม หากแต่รอยยิ้มนั้นกลับดูน่ากลัวจนเว่ยว่านชางหวั่นใจว่าต่อไปสตรีนางนี้คงจะรับมือยากขึ้นกว่าเดิมเสียแล้ว

 

---

[1] คำเรียกผู้ที่ประกอบอาชีพบางอย่างซึ่งมีความชำนาญในวิชานั้น ในเรื่องนี้จะใช้แทนตำแหน่งนักพยากรณ์ของแคว้นเว่ย