Share

4 วันนี้ฟ้าปลอดโปร่งยิ่ง

last update publish date: 2026-04-25 00:00:04

4

วันนี้ฟ้าปลอดโปร่งยิ่ง...

          ซ่งผิงซื่อนั่งอยู่ในศาลาแปดเหลี่ยมหน้าตำหนักทอดมองออกไปยังทิวทัศน์ด้านหน้าที่มีกิ่งเหมยแผ่กิ่งก้านไปทั่ว ในใจกำลังฮัมเพลงอย่างสบายใจ รอยยิ้มกระจ่างใสแข่งกับดวงตะวันยามสาย

          “วันนี้พระชายาของข้าดูสดชื่นยิ่ง มีเรื่องใดให้เจ้าดีใจอย่างนั้นหรือ”

          เสียงที่เอ่ยถามดังขึ้น หลังจากสังเกตใบหน้าเปื้อนยิ้มของอีกฝ่ายอยู่สักพัก 

          “หม่อมฉันเพียงแค่มีความสุขเพคะ”

          เว่ยว่านชางก้าวเข้ามานั่งลงเคียงข้างนาง ฝ่ายพระชายาสาวก็กุลีกุจอรินชาส่งให้ เขารับถ้วยชามาถือโดยไม่ได้จิบ

          “ดูท่าองค์รัชทายาทมีเรื่องอยากถามหม่อมฉันนะเพคะ”

          “เถียนเอ๋อร์ พี่ได้ข่าวเมื่อเช้าว่าเจ้าสั่งให้คนจัดที่ทางในตำหนักของเจ้าให้กับพระชายารองอย่างนั้นหรือ”

          ในยามอยู่ด้วยกัน เว่ยว่านชางมักหลีกกเลี่ยงที่จะเรียกอันหลี่จิ้ง

อย่างสนิทสนม ซึ่งซ่งผิงซื่อทราบดีว่าเขากำลังพยายามเอาใจนางอยู่อย่างอ้อมๆ ด้วยคงไม่อยากให้นางรู้สึกถึงความรักที่ลำเอียงของเขาที่มอบให้กับพระชายารองที่มีฐานะต้อยต่ำกว่า

          “เพคะ หม่อมฉันทำให้องค์รัชทายาทขุ่นข้องพระทัยหรือเพคะ”

          นางถามไปเช่นนั้นเองเพื่อลองเชิง หมากกระดานนี้ของนางสุ่มเสี่ยงยิ่งนัก หากอีกฝ่ายเกิดความไม่พอใจหรือระแวงแม้เพียงนิด นางก็จะตกที่นั่งลำบากในทันที ซึ่งโชคดีที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา นางวางตัวกับเขาด้วยความอ่อนโยนเสมอ เว่ยว่านชางจึงมิได้ระแวงการกระทำใดๆ ของพระชายา ซ้ำยังมองไปอีกว่านางทำเช่นนี้เพราะต้องการซื้อใจเขาเท่านั้น

          “ย่อมไม่มีแน่ พี่เองต่างหากที่ห่วงใยความรู้สึกของเจ้ากว่าใคร การที่พระชายารองเข้ามาอยู่ที่ตำหนักที่ควรจะมีแค่เราไม่ได้ทำให้เจ้ารู้สึกเจ็บช้ำหรอกหรือ”

          “ขอเพียงเป็นความสุขขององค์รัชทายาท หม่อมฉันยินดีเพคะ”

          “เจ้าทำให้พี่มีความสุขเสมอ เถียนเอ๋อร์” เว่ยว่านชางรั้งร่างของพระชายาโฉมงามเข้าสู่อ้อมกอด ซ่งผิงซื่อยินยอมให้เขากอด ซ้ำยังซบหน้าลงอย่างยินดี หากแต่แววตามุ่งร้ายที่นางฉายออกมาอย่างไม่คิดให้อีกฝ่ายได้เห็นนั้นกลับกลายเป็นความอาฆาตที่ชนิดใครเห็นแล้วคงต้องขนลุก

          “เพคะ ความสุขของพระองค์จะยืนนาน ตราบจนลมหายใจสุดท้ายของหม่อมฉันทีเดียว”

          ทางด้านอันหลี่จิ้งนั้น หลังจากถูกบิดาส่งเสริมเรื่องการลักลอบมีโอรสตามแผนการของหวงไท่จื่อเฟย สุดท้ายนางก็ยินยอมร่วมมือ นับจากวันที่ย้ายเข้ามาในตำหนักตามคำสั่งของพระชายาเอกแล้ว นางก็มิได้ดื่มยาห้ามครรภ์อีกเลย หลังจากร่วมอภิรมย์กับองค์รัชทายาท 

          ทุกวันคืนผ่านพ้นไปอย่างหวานชื่น อันหลี่จิ้งกลายเป็นสตรีที่เชื่อฟังซ่งผิงซื่อทุกสิ่ง หากแต่อีกนัยหนึ่งนางก็ถูกบิดาเป่าหูเรื่อยมาว่า ต้องหาโอกาสผลักองค์หญิงจากต่างแคว้นให้ตกต่ำให้จงได้ 

          ทว่าดูเหมือนเรื่องที่จะทำให้ซ่งผิงซื่อตกต่ำ มิได้ขึ้นอยู่กับการที่

อันหลี่จิ้งต้องพยายามตั้งครรภ์อย่างเดียว หากแต่ตอนนี้ในวังกลับมีข่าวลือบางอย่างแพร่สะพัดที่ทำให้ผู้คนในวังต่างต้องจับตามองเป็นพิเศษ

          ข่าวลือนั้นทำให้ตำแหน่งของนางเกิดรอยด่างพร้อย ขุนนางบางส่วนถึงขั้นหลงเชื่อและยื่นฎีกาให้องค์จักรพรรดิพิจารณาถึงความไม่เหมาะสม หวงไท่จื่อเฟยไม่อาจตั้งครรภ์ได้ถือเป็นเรื่องใหญ่ เนื่องด้วยองค์รัชทายาทคือองค์จักรพรรดิองค์ต่อไป หากไม่อาจมีทายาทสายตรงมาสืบต่อตำแหน่ง

องค์รัชทายาทได้ เมื่อคราวขึ้นนั่งบัลลังก์อาจต้องเกิดปัญหาอย่างแน่นอน

          ทว่าซ่งผิงซื่อมิได้ทุกข์ร้อนอันใด นางกล่าวกับองค์จักรพรรดิกับสามีไปเพียงว่าไม่เป็นความจริง ซ้ำยังเชิญให้หมอหลวงมาตรวจเป็นการเฉพาะอีกด้วย หลังจากผลการตรวจออกมาว่าเป็นข่าวเท็จ นางจึงขอร้องให้

องค์จักรพรรดิปล่อยผ่านเรื่องราวเหล่านั้นไป โดยมิได้เรียกร้องขอให้มีการสอบสวนผู้กระทำผิด

          ทว่าถึงจะเป็นเช่นนั้น เว่ยว่านชางก็ได้รับปากว่าจะต้องสืบหา

ผู้ปล่อยข่าวมาให้ได้ ซึ่งทันทีที่รู้ว่าคนผู้นั้นมีความเกี่ยวข้องกับสกุลอันของพระชายารอง ซ่งผิงซื่อก็เป็นฝ่ายออกรับแทนกล่าวว่า อาจเป็นเพราะบิดาอย่างอันหมิงเหยารักบุตรสาวมากเกินไป จึงอยากปล่อยข่าวลือเพื่อทำลายชื่อเสียงของพระชายาเอก เพื่อให้บุตรสาวมีความมั่นคงและน้ำหนักในใจขององค์รัชทายาทมากขึ้น

          นางยังคงวางตัวอย่างน่าสงสาร ทำให้เว่ยว่านชางยิ่งรู้สึกเห็นใจ เขาจึงแบ่งปันเวลามาอยู่เป็นเพื่อนนางบ่อยขึ้น กระทั่งวันหนึ่งซ่งผิงซื่อก็ได้วางแผนให้สามีของตนได้มาทราบความจริงที่นางแอบปกปิดมาเนิ่นนาน ด้วยการลักลอบพาหมอจากข้างนอกวังเข้ามาตรวจอาการของพระชายารองที่บัดนี้กำลังตั้งครรภ์

          แม้เว่ยว่านชางจะยินดีที่ตนเองกำลังจะได้เป็นพ่อคนเพียงใด ทว่าสำหรับองค์จักรพรรดินั้นหายินดีไม่ เนื่องด้วยยามนี้ทุกฝ่ายได้ทราบว่า

พระชายาเอกกำลังล้มป่วย และต่างสันนิษฐานกันไปว่าสาเหตุของอาการป่วยมาจากการตั้งครรภ์ของพระชายารอง

          ข่าวเรื่องที่หวงไท่จื่อเฟยล้มป่วย ทำให้อันหลี่จิ้งตัดสินใจมาขอเข้าพบ ทว่าทันทีที่นางย่างกรายมาถึงกลับพบว่ามีทหารองครักษ์มากมายอยู่ที่นั่นด้วย มิหนำซ้ำยังมีองค์รัชทายาทอยู่เคียงข้างพระชายาเอกที่กำลังถูกประคองออกมาด้วยท่าทีอ่อนล้าเรี่ยวแรง

          นางเป็นหนักถึงเพียงนี้เชียวหรือ!

          อันหลี่จิ้งทราบความเพียงว่าอีกฝ่ายล้มป่วย หากแต่มิได้คาดคิดว่าจะดูป่วยหนักถึงเพียงนี้ แม้แต่ใบหน้าก็ซีดเผือดนัก 

          “จับตัวนางไว้!” เว่ยว่านชางจำต้องกล่าวอย่างเจ็บปวด หากแต่นี่คือคำสั่งขององค์จักรพรรดิ น้ำคำอันหนักแน่นกว่าศิลานี้ เขาไม่อาจไม่ทำตาม

          “นี่มันเกิดอะไรขึ้นเพคะท่านพี่ หม่อมฉันกระทำสิ่งใดผิดเช่นนั้นหรือ”

          “น้องหลี่จิ้ง พี่ขอโทษเจ้าด้วยที่ไม่อาจปกป้องเจ้ากับลูกได้แล้ว 

พี่...” ซ่งผิงซื่อร้องไห้ออกมาด้วยความโศกเศร้า ก่อนที่นางจะกระอักเลือดออกมาจำนวนมาก ทำให้เว่ยว่านชางละความสนใจจากพระชายารองของตน พร้อมกับมีคำสั่งให้ทหารนำตัวนางไปขังไว้ที่ตำหนักเย็นเป็นการชั่วคราวก่อน

          ทางด้านเว่ยว่านชางก็ได้รีบสั่งความให้คนไปตามหมอหลวงมาตรวจอาการของอีกฝ่าย และคอยอยู่ดูแลนางจนอาการป่วยสงบลง จึงได้เจรจากับนางด้วยเรื่องของผู้อื่น

          “เด็กโง่ เหตุใดเจ้าต้องห่วงคนอื่นก่อนตัวเองด้วย”

          “หม่อมฉันผิดเองทั้งหมดที่ปล่อยให้น้องหลี่จิ้งตั้งครรภ์ ทั้งหมดเป็นเพราะหม่อมฉันที่โง่งมอยากให้องค์รัชทายาทมีความสุขเพคะ”

          “โธ่...เถียนเอ๋อร์ของข้า” 

          ครั้งนี้เว่ยว่านชางคล้ายจะสำนึกได้แล้วว่า คนที่เขาควรเอาใจใส่มากที่สุดก็คือพระชายาเอกที่น่าสงสารผู้นี้ ขนาดนางไม่ได้รับความรักจากเขา แต่ก็ล้วนทำเพื่อเขาอย่างสุดความสามารถเสมอ 

          “องค์รัชทายาทไปดูน้องหลี่จิ้งก่อนเถอะเพคะ ถึงอย่างไรนางก็กำลังตั้งครรภ์อยู่” แม้นางจะบอกเช่นนั้น ทว่าเว่ยว่านชางก็ไม่ได้ไปตามที่นางแนะนำ เนื่องด้วยเขาเองก็กำลังเสียใจที่สกุลอันมุ่งร้ายต่อพระชายาเอกที่แสนดี ด้วยการสร้างเรื่องข่าวลือ รวมถึงพยายามขัดคำสั่งของเขาเพื่อจะมีทายาทก่อนหน้าให้ได้

          “นางทำผิดต่อเจ้า ให้นางสำนึกผิดไปเถอะ เจ้าอยู่ที่นี่อย่าคิดถึงผู้อื่นเลย นอนพักให้มากก็พอแล้ว”

          “หม่อมฉันทราบแล้วเพคะ” นางตอบด้วยเสียงอ่อนเบา ก่อนจะมองส่งสามีเดินกลับออกไป ยามได้อยู่ตามลำพังกับจั๋วชิงแล้วจึงรับยาถอนพิษจากจั๋วชิงมากิน

          “คุณหนูไม่น่าทำเช่นนี้ ยาพิษของแคว้นเราร้ายแรงยิ่งนัก หากเกิดผิดพลาดขึ้นมา ข้าจะไปตอบนายท่านได้อย่างไรเจ้าคะ”

          “เอาน่าจั๋วชิง ข้าก็แค่ต้องการป่วยให้สมจริงหน่อย ยาถอนพิษก็กินแล้ว” 

          “ตอนที่คุณหนูกระอักเลือด ข้ากลัวมากเจ้าค่ะ”

          “กระอักเลือดนิดหน่อยไม่ถึงตายหรอก อีกอย่างเลือดของข้าที่เสียไปครั้งนี้ แลกกับความอัปยศต่อจากนี้ของสกุลอันก็นับว่าคุ้มแล้ว”

          ซ่งผิงซื่อยิ้มอย่างร้ายกาจ พลางวาดฝันถึงอนาคตอันใกล้ ที่นางจะได้เห็นคนในสกุลอันทยอยเดินลงนรกไปทีละคน

          “วันนี้ข้ามีความสุขจริงๆ จั๋วชิง ฮ่าๆ”

          การตั้งครรภ์ครั้งนี้ทำให้เกิดคำถามมากมาย เนื่องด้วยก่อนหน้านี้องค์รัชทายาทได้ประกาศให้พระชายารองอันหลี่จิ้งดื่มยาห้ามครรภ์ทุกวัน โดยผู้ที่จัดหายาเหล่านั้นให้ก็คือสำนักหมอหญิง

          ด้วยเหตุนี้สำนักหมอหญิงจึงถูกสอบสวนอย่างหนักว่ารับสินบนใดจากพระชายารองหรือไม่จึงเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นได้ จนสุดท้ายก็มีหมอหญิงนางหนึ่งยอมรับความผิดว่ารับสินบนจากพระชายารองจริงๆ

          สตรีนางนี้เดิมทีก็เป็นคนที่ถูกส่งมาจากแคว้นเถียน และแฝงตัวอยู่ในสำนักหมอหญิงก็เพื่อทำตามแผนของซ่งผิงซื่อ ดังนั้นไม่ว่าทางใดสกุลอันก็ยากที่จะพ้นข้อครหาในครานี้ได้

          หลักฐานต่างๆ พุ่งเป้าไปที่พ่อลูกสกุลอันทันที บวกกับการสืบลับๆ ขององค์รัชทายาทเรื่องข่าวลือเกี่ยวกับพระชายาเอกก่อนหน้านี้ ทำให้เรื่องราวทุกอย่างยิ่งกลายเป็นโคลนที่สกุลอันไม่อาจชำระล้างได้

          สุดท้ายสองพ่อลูกสกุลอัน พร้อมกับผู้คนในจวนอีกร้อยกว่าชีวิตจึงถูกตัดสินให้รับโทษตาย ทว่าซ่งผิงซื่อก็ยังมีแก่ใจขอชีวิตบุตรในท้องของอันหลี่จิ้งเอาไว้ กล่าวว่าเด็กน้อยเป็นผู้บริสุทธิ์ อีกทั้งยังเป็นทายาทขององค์รัชทายาท ไม่สมควรต้องจบชีวิตไปพร้อมกับมารดา

          อันหลี่จิ้งจึงถูกคุมขังอยู่ในตำหนักเย็นนับแต่วันนั้น เพื่อรอวันที่ทายาทมังกรจะลืมตาดูโลก และวันนี้ซ่งผิงซื่อก็มีแก่ใจมาเยี่ยมเยือน

          “น้องหลี่จิ้งของข้า ข้าได้ข่าวว่าเจ้าไม่ยอมกินอะไรเลยมาสองวันแล้ว เจ้าไม่คิดห่วงใยลูกในท้องเลยหรือ”

          “เจ้ามันไม่ใช่คน! ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับครอบครัวข้า ล้วนเป็นเจ้าวางแผนไว้ทั้งนั้น” อันหลี่จิ้งร่ำไห้ด้วยความแค้นใจ หากแต่ซ่งผิงซื่อกลับมองเป็นเรื่องรื่นรมย์ ซ้ำยังหัวเราะอย่างสะใจ

          “ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าโง่เง่าเองทั้งนั้น จงโทษความมักใหญ่ใฝ่สูงของตนเองเถิด”

          นางไม่เพียงแค่พูดเท่านั้น แต่ยังจงใจเหยียบลงบนฝ่ามือของอีกฝ่ายที่นั่งอยู่บนพื้นอย่างอ่อนแรง แล้วบดขยี้ลงไปอย่างแรง พร้อมกับจิกทึ้งเส้นผมสลวยเข้าหาตัวอย่างไร้ความปรานี

          “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใด ข้าไม่ให้เจ้าตายไปพร้อมบิดาและผู้คนในบ้านของเจ้า”

          “ออกไป!”

          ซ่งผิงซื่อทรุดกายลง เพื่อแลกเปลี่ยนสายตากับสตรีที่กำลังอ่อนแรง พร้อมกับยิ้มออกมาอย่างน่ากลัว

          “ข้ากำลังจะให้เจ้าลิ้มรสความสูญเสียอย่างช้าๆ มารหัวขนในท้องของเจ้าจะไม่มีทางได้เกิดมาอย่างปกติสุข เพราะข้าจะค่อยๆ ให้เจ้าทำลายมันด้วยตัวเจ้าเอง”

          “เจ้าจะทำอะไรข้า! ออกไปนะ ช่วยด้วย!”

          “ร้องให้ตายก็ไม่มีใครมาช่วยเจ้าได้หรอก” ซ่งผิงซื่อยิ้มอย่างชอบใจ ก่อนจะหันไปส่งสายตาให้แก่จั๋วชิง “เอายาให้นางกิน”

          จั๋วชิงนำชามยาที่เตรียมมาป้อนให้อีกฝ่าย ทว่าอันหลี่จิ้งไม่ยินยอมดื่ม นางพยายามกัดริมฝีปากเอาไว้เพื่อไม่ให้ยาที่ถูกป้อนนั้นไหลลงคอไป

          “ข้าช่วยเอง” ซ่งผิงซื่อทรุดตัวลงไปบีบจมูกเพื่อไม่ให้อันหลี่จิ้งหายใจได้ นางจึงจำต้องอ้าปากเพื่อเอาอากาศเข้าไป ทำให้จั๋วชิงสามารถป้อนยาที่เตรียมมาลงไปได้อย่างง่ายดาย

          ยาต้มร้อนๆ ถูกเทลงไปในลำคอของหญิงสาวจนทำให้นางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เพราะมันถูกลวกไปทั้งหมด ทว่านั่นก็ไม่เจ็บเท่าที่นางรู้ว่าตัวยาที่อีกฝ่ายนำมาจะต้องมีผลร้ายต่อลูกในท้องของนางแน่นอน

          ทว่าอันหลี่จิ้งก็ไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะต่อต้านการกระทำอันหยาบช้าของหวงไท่จื่อเฟยกับคนของนางได้เลย จึงได้แต่ปล่อยให้น้ำตารินไหลพร้อมทั้งหวีดร้องออกมา โดยเสียงที่หลุดออกมาจากลำคอนั้นเป็นเสียงที่แหบแห้ง ยิ่งนัก เนื่องจากในยามนี้ภายในลำคอของนางทั้งเจ็บและชาไปหมดจาการถูก

ยาที่ร้อนจัดลวกอยู่ภายใน จนไม่อาจเปล่งเสียงได้ดังเดิม

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • นางร้ายเกิดใหม่หมายรักตัวประกอบ   บทส่งท้าย ชาตินี้ขอมีเพียงเจ้า (จบ)

    บทส่งท้าย ชาตินี้ขอมีเพียงเจ้าความรักระหว่างเขากับซ่งผิงซื่อ คงไม่ต่างจากความฝันในวัยเด็กที่ยากจะตื่นได้ ดังนั้นต่อให้มีสตรีงดงามทั่วทั้งใต้หล้ามายืนเรียงให้เลือกเฟ้น ใจเขาก็ยังคงเลือกแค่เพียงนาง ในความทรงจำของเขา นับตั้งแต่ได้พานพบนางในตอนที่อีกฝ่ายมีอายุสิบสามหนาว องค์หญิงตัวน้อยจากต่างแคว้นก็ได้มาสร้างที่พำนักอยู่ในใจของเขาแล้ว เมื่อเวลาผ่านพ้น จนสองคนหลอมรวมเป็นหนึ่ง เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าเขารักนางอย่างลึกซึ้ง ดังนั้นชายหนุ่มจึงแทบไม่เสียเวลาคิดเลย เมื่อองค์จักรพรรดิกล่าวว่าจะมอบสมรสพระราชทานให้กับเขา ทว่าการแต่งงานครั้งนี้ ย่อมหมายถึงการต้องสูญเสียความเป็นตัวเองไปหลายสิ่ง รวมถึงในอนาคตยังต้องทำหน้าที่ปกครองแคว้นเว่ยที่เขาไม่เคยนึกฝันว่าจะต้องทำมาก่อนด้วย แต่เพื่อสตรีที่รักแล้ว...ไม่ว่าอะไรเขาก็ยอมแลกทั้งนั้น ขอเพียงให้ได้อยู่กับนางเป็นพอ “ท่านยินดีแต่งกับข้า ทั้งที่รู้ว่าตัวเองจะต้องสูญเสียความเป็นอิสระอย่างนั้นหรือ” ซ่งผิงซื่อเอ่ยถามขณะเดินกุมมือกับอีกฝ่ายไปด้วยกันในอุทยานหลวง ยามนี้นางกับเขาสามารถแสดงความรักที่มีต่อกันได

  • นางร้ายเกิดใหม่หมายรักตัวประกอบ   40 ชีวิตคนไม่จีรัง

    40 ชีวิตคนไม่จีรังชีวิตคนเราไม่จีรัง เช่นเดียวกับอำนาจที่เพียงพริบตาก็มลายหายไปราวกับหมอกควันสายหนึ่ง... ซ่งผิงซื่อกับเว่ยว่านคุนได้พาอันหลี่จิ้งมาพบกับองค์รัชทายาทถึง ในคุกหลวง แม้เขาจะได้รับการปฏิบัติด้วยอย่างดี แต่ให้อย่างไรที่นี่ก็คือที่คุมขังที่ไร้ซึ่งแสงตะวัน บรรยากาศอับชื้นนี้ ทำให้ซ่งผิงซื่อนิ่วหน้าด้วยความไม่ชอบใจ ซ้ำยังรู้สึกวิงเวียนตลอดเวลา “พี่ว่านคุน ข้ารู้สึกเวียนหัว และเหมือนจะอาเจียนเลย ข้าขอไปรอข้างนอกนะเจ้าคะ” “เจ้ารีบให้จั๋วชิงพาออกไปก่อน เดี๋ยวอีกครู่ พี่จะตามไปนะ” “เจ้าค่ะ” นางขานรับและรีบหมุนกายกลับออกไป โดยมีจั๋วชิงเข้ามาประคอง ทางด้านอันหลี่จิ้งเห็นว่าองค์หญิงไม่ค่อยสบายก็เอ่ยกับองค์ชายใหญ่เพียงว่า “องค์ชายส่งหม่อมฉันตรงนี้ก็ได้เพคะ” “ได้ ก่อนไปข้ามีสิ่งนี้มอบให้เจ้า ฮองเฮาฝากมาบอกว่าให้ข้านำมันมาให้องค์รัชทายาท แต่ข้ามาคิดๆ ดูแล้ว เขาคงไม่อยากพบหน้าข้านักหรอก เจ้าเอาไปให้เองเถอะ” “ได้เพคะ ขอบคุณองค์ชายใหญ่ยิ่งนักที่เมตตา หม่อมฉันคงได้แต่ตอบแทนท่านในวันหน้าแล้ว” อันหลี่จิ้งยอบกายล

  • นางร้ายเกิดใหม่หมายรักตัวประกอบ   39 รักแท้มีจริงหรือไร

    39 รักแท้มีจริงหรือไรออกเรือนกับบุรุษไม่จริงใจ ไฉนเลยจะได้รักแท้ไปครอบครอง... อันหลี่จิ้งเพิ่งประจักษ์ในคำกล่าวที่ว่าก็ในคืนนั้นนั่นเอง เนื่องจากเว่ยว่านชางได้ลอบเข้ามาในเรือนพักของภรรยา ทว่าสิ่งแรกที่เขาถามกับนางก็คือคำถามที่ว่านางกำลังตั้งครรภ์จริงหรือไม่ อันหลี่จิ้งไม่รั้งรอที่จะเข้าไปสวมกอด พร้อมกับเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้สามีได้รับรู้ว่านางกำลังตั้งครรภ์จริงๆ ทว่าไม่เพียงเว่ยว่านชางจะไม่มีสีหน้าที่ยินดี เขากลับมีโทสะจนผลักหญิงสาวลงไปกองกับพื้นพรม “ชั่วช้านัก! เหตุใดเจ้าจึงปล่อยให้มารหัวขนเช่นนี้เกิดขึ้นมาได้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเรื่องนี้จะต้องทำให้ข้าสูญเสียทุกสิ่ง” “องค์รัชทายาทเพคะ ทำไม...” “เจ้านี่มันช่างโง่เง่านัก แม้ว่าข้าจะรักเจ้าเพียงใด เจ้าก็ไม่มีทางสำคัญไปกว่าตำแหน่งรัชทายาทของข้า ตำแหน่งนี้กว่าข้าจะได้มานั้นไม่ง่ายเลย เจ้าคิดหรือว่าข้าจะยอมสูญเสียมันไป” เว่ยว่านชางระบายความอัดอั้นตันใจออกมาจนหมด ที่ผ่านมาเขาต้องใช้ความพยายามมากมายกว่าจะได้ตำแหน่งนี้มาครอง แต่กลับต้องมาสูญเสียไปเพราะมารหัวขนที่ตัวเขาเองไม่ต้องการ

  • นางร้ายเกิดใหม่หมายรักตัวประกอบ   38 เชื่อมั่นในบุพเพ

    38 เชื่อมั่นในบุพเพฮองเฮาปรึกษากับองค์จักรพรรดิถึงเรื่องของโอรส ด้วยพวกเขาไม่รู้ว่าเรื่องนี้เว่ยว่านชางจะรับทราบด้วยหรือไม่ “ฝ่าบาท เรื่องนี้เราควรทำเช่นไรดีเพคะ หากสิ่งที่องค์หญิง เถียนเอ๋อร์กล่าวเป็นความจริง ไม่เท่ากับว่าความพยายามของเราที่ผ่านมาสูญเปล่าหรือ” “หากว่านชางทำตัวเหลวไหล เห็นทีว่าตำแหน่งองค์รัชทายาทแห่งแคว้นอาจต้องเปลี่ยนแปลง” “หม่อมฉันเข้าใจเพคะ” ฮองเฮากล่าวอย่างเข้าใจ พลางเอื้อมมือไปสัมผัสมือขององค์จักรพรรดิ ทั้งสองมองหน้ากันโดยไม่ต้องมีคำพูดใด เพราะเข้าใจกันดีว่าเรื่องนี้มิใช่เรื่องที่จะเห็นแก่ครอบครัวเพียงอย่างเดียวได้ เนื่องจากแคว้นเว่ยกับแคว้นเถียน ในยามนี้ก็ใช่ว่าจะไม่มีริ้วคลื่นแห่งความแก่งแย่งเกิดขึ้น เพราะขุนนางบางส่วนในแคว้นต่างสนับสนุนให้แคว้นเว่ยหาทางผนวกรวมแคว้นเถียนเป็นหนึ่งเดียว โดยใช้องค์หญิงเถียนเอ๋อร์เป็นหมากชน ทว่าการศึกย่อมต้องวางแผน และใช้เวลาหลายปี ดังนั้นหากการแต่งงานครั้งนี้ไม่เกิดขึ้น ย่อมไม่อาจยื้อเวลาให้แคว้นเว่ยสั่งสมไพร่พล เพื่อเตรียมการรับศึกได้ เว่ยว่านชางที่ตั้งใจมาปรึกษาเรื่องนี้กับบิด

  • นางร้ายเกิดใหม่หมายรักตัวประกอบ   37 นางช่างดื้อรั้นเสียจริง

    37 นางช่างดื้อรั้นเสียจริงหลายวันต่อมา... เว่ยว่านคุนกลับมาจัดการเรื่องของซ่งผิงซื่อ ซึ่งหายตัวไประหว่างการเดินทางมาเยือนแคว้นเว่ย ด้วยการสร้างหลักฐานเท็จจากความร่วมมือของซ่งซีอัน ทุกคนในวังหลวงแคว้นเว่ยจึงได้รับทราบว่า หญิงสาวเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงรถม้าหน้าผา จนตอนนี้ก็ยังหาตัวไม่พบ ทว่าในตอนที่เว่ยว่านชางทราบข่าว ตัวเขาดูมีท่าทีที่สงบนิ่งไม่มีความตื่นตระหนกตกใจเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังกล่าวว่าในเมื่อคนตายไปแล้วก็ให้มันจบไปเถิด ด้วยเหตุนี้เอง ทำให้อันหลี่จิ้งรู้สึกยินดีกับเรื่องที่ได้รับทราบมา ไม่น้อย หญิงสาวจึงหมายมาดว่าหลังจากนี้คงเหลือเพียงนางกับลูกเท่านั้นที่จะได้เป็นหนึ่ง ส่วนทางด้านเว่ยว่านคุน เมื่อเห็นว่าทางวังหลวงไม่เกิดความสงสัย ชายหนุ่มก็ตั้งใจจะหาเวลาสนทนากับองค์จักรพรรดิเพื่อขอออกเดินทาง แต่ยังไม่ทันจะได้จัดการเรื่องนั้นได้ดังใจ ปิ่นเฉียนก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในหอหมื่นอักษร “ปิ่นเฉียน เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่” เว่ยว่านคุนถามขึ้นมา ก่อนจะมีสีหน้าตื่นตกใจเพราะคิดไปไกลว่าอาจเกิดเรื่องไม่ดีกับภรรยาของตน “ข้าสั

  • นางร้ายเกิดใหม่หมายรักตัวประกอบ   36 บุพเพรักร่วมห้อง

    36 บุพเพรักร่วมห้อง เดินทางอีกไม่กี่ลี้ก็จะเข้าสู่เขตแดนแคว้นเว่ยแล้ว... ซ่งผิงซื่อกรีดนิ้วลงบนม่าน ทอดมองทิวทัศน์ที่ยามนี้มีหิมะโปรยปรายลงมาเป็นระยะ มือของนางเอื้อมออกไปนอกชายคารถม้า ปล่อยให้ละอองหิมะเย็นเยียบตกต้องลงบนฝ่ามือ เพียงไม่นานสายลมก็พัดก้อนน้ำแข็ง จนมันละลายกลายเป็นเพียงละอองไอน้ำ ซ่งผิงซื่อพรูลมหายใจอีกคราให้กับความรู้สึกหนักอกอันยากอธิบายยามนี้นางได้ข่าวจากคนของเฉียนฟ่านหลิงมาแจ้งแล้วว่าซู่เฟยตั้งครรภ์แล้ว ทว่าการตั้งครรภ์ครั้งนี้ถูกปิดเป็นความลับเอาไว้ ซึ่งหญิงสาวแน่ใจว่า อันหลี่จิ้งย่อมมีแผนการบางอย่างวางไว้แล้ว หรือไม่บางทีก็อาจต้องการรอให้นางไปถึงที่นั่นก่อนจึงค่อยเปิดเผยความจริง แต่ก็ดี...หากความจริงเรื่องนั้นเปิดเผยออกมา แคว้นเถียนก็จะมีเหตุผลมากพอให้ตัดสัมพันธ์กับแคว้นเว่ย จากนั้นก็คงมีการกรีฑาทัพมาบุกยึดตามรายละเอียดในหน้าประวัติศาสตร์อย่างที่ควรจะเป็นไป สงครามใดบ้างยากจะหลีกหนีความสูญเสีย นางคงไม่อาจช่วยได้ทุกคน แต่อย่างน้อยเมื่อนางไปถึงที่แคว้นเว่ย และได้รั้งตำแหน่งพระชายาเอกอาจพอจะต้านความสูญเสียไว้

  • นางร้ายเกิดใหม่หมายรักตัวประกอบ   6 ฝันอันยาวนาน

    6ฝันอันยาวนานฝันนี้ยาวนานนัก...คิดว่าจะไม่มีโอกาสได้ตื่นเสียแล้วซ่งผิงซื่อเมียงมองออกไปนอกหน้าต่าง ยามนี้ย่างเข้าสู่เหมันตฤดูแล้ว ทั้งลานกว้างหน้าเรือนพักของนางจึงเต็มไปด้วยหิมะที่จับตัวเป็นกลุ่มก้อนมากบ้างน้อยบ้างในแต่ละวันบรรดาสาวใช้นับสิบในจวนกำลังเร่งมือทำความสะอาดด้วยท่านเสนาบดีผู้เป็นเจ้า

  • นางร้ายเกิดใหม่หมายรักตัวประกอบ   5.3 ผลตอบแทนของความรักที่ลวงหลอก

    5.3ผลตอบแทนของความรักที่ลวงหลอกเมื่อคืนนางหลับไม่ลง ทำให้เมื่อยามเช้าอาทิตย์ทอแสงอ่อนจางงดงาม ซ่งผิงซื่อก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม น้ำชาในกาพร่องไปจนแห้งเหือดแล้ว หญิงสาวได้ยินเสียงของนางกำนัลที่มาเรียก จึงเอื้อนเอ่ยอนุญาตให้เข้ามาได้หญิงสาวได้รับการปรนนิบัติตั้งแต่ตอนอาบน้ำ กระทั่งผลัดเปลี่ยนอาภรณ์

  • นางร้ายเกิดใหม่หมายรักตัวประกอบ   5.2 ซ้อนแผน

    5.2ซ้อนแผนในคืนเดียวกันนั้นเอง จั๋วชิงถูกส่งตัวออกไปจากวังทางประตูเมืองด้านทิศใต้ โดยมีรถม้าคันหนึ่งเคลื่อนผ่านออกไป ทว่าก่อนที่นางจะเดินทางไกลก็ยังพยายามโน้มน้าวคุณหนูของตนให้หนีไปพร้อมกันกับนาง“คุณหนู ท่านไปกับข้าเถิดเจ้าค่ะ กลับแคว้นเถียนของเรากันเถิด”นางพยายามเกลี้ยกล่อมนายสาวมาทั้งวันแล้ว

  • นางร้ายเกิดใหม่หมายรักตัวประกอบ   5.1 เรื่องราวน่าสงสัย

    5.1เรื่องราวน่าสงสัยบรรดาขุนนางในราชสำนักยามนี้ไม่มีใครกล้าขอโอกาสให้พระชายารองอันหลี่จิ้ง เนื่องด้วยความผิดในครานี้หนักหนานัก ด้วยเหตุนี้เององค์รัชทายาทจึงถูกองค์จักรพรรดิสั่งห้ามมิให้ไปติดต่อกับสตรีนางนั้นอีกทว่าเว่ยว่านชางมีความผูกพันกับสตรีนางนั้นอย่างลึกซึ้งยิ่ง เขาจึงไม่อาจทนนิ่งดูดาย ปล่อ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status