บททั้งหมดของ Sefer Bey, Eşiniz Sizden Boşanmayı Çok İstedi: บทที่ 61 - บทที่ 70

Lale'ye göre Güzin gerçekten olay çıkarırsa Sefer'in tepkisini çekerdi. Aralarındaki evliliğin gidişatını az çok bildiğinden, Güzin'in Sefer'i bir kez daha kızdırmaya asla cesaret edemeyeceğinden emindi; ne de olsa Sefer'i bir kez daha kızdırmak, adamın nefretini körüklemekten başka bir işe yaramazdı. Leman bunları duyunca biraz olsun rahatladı; yine de Sefer'in Lale'ye aşırı ilgi göstermesinin Güzin'i kışkırtmasından için için korkmuyor değildi.Güzin ise onların ne düşündüğünü zerre kadar umursamıyordu, hatta o tarafta neler olup bittiğine dikkat bile etmiyordu. Zira diğer yanında Profesör Batur oturuyordu. Profesör Batur onun da fuara geldiğini önceden biliyor, hatta salondayken fırsat bulup kendisiyle selamlaşmıştı. Geçen seferki davette gayet keyifli bir sohbet etmişler, o zamandan beri Güzin ile tekrar konuşmak için fırsat kollamıştı; ancak ikisinin de yoğunluğu nedeniyle bir türlü bir araya gelememişlerdi. Bugünü kaçırmak istemediği için masaya kurulur kurulmaz Güzin ile sohbeti

O taraftaki hareketliliği fark eden Emre, Sayın Yalçın ile olan sohbetini hemen keserek hızla Güzin'in yanına gitti."İyi misin?"Güzin başını iki yana salladı."Ayağını mı burktun?""Birazcık."Bileği gerçekten ağrıyordu; muhtemelen burkmuştu.Emre'nin kendisine bu denli endişeyle yaklaşması Güzin'in içini ısıtsa da kalbinde acı bir burukluk hissetti. Çevresindekilerin ona nasıl baktığını fark etmemiş değildi. Herkes onun bilerek Sefer'in kucağına atladığını sanıyordu; şimdi yaralandığını görseler bile bunu hak ettiğini düşüneceklerdi.Sefer'e gelince... Düzgünce tutup dengesini sağlamasına bile yanaşmamış, düştüğünü gördüğü halde "İyi misin?" diye sorma gereği dahi duymamıştı. Buradaki kalabalığın arasında kendisini gerçekten umursayan tek kişi Emre'ydi."Bir bakayım istersen?""Gerek yok..."Sonuçta etrafta bu kadar çok insan vardı...Emre onu dinlemedi bile; Güzin'i tek hamlede kucağına alarak kalabalıktan uzak bir yere taşıdı ve sakince koltuğa oturttu. Ardından önüne diz çöküp ay

Baran bir an sessiz kaldıktan sonra, "Birazdan hesap bilgilerimi gönderirim," dedi."Tamamdır," dedi Güzin kibarca. "Kusura bakmayın, rahatsız ettim. Ayrıca bugün yardım ettiğiniz için gerçekten çok teşekkür ederim."Baran'ın sesi sakindi: "Rica ederim."Sözünü bitirir bitirmez telefonu ilk kapatan o oldu.Hemen yanında konuşulanları dinleyen Emre merakla sordu: "Bugün arabanın işlerini halleden kişi miydi o?"O sırada Baran, banka hesap numarasını ve tamirhanenin fatura fotoğrafını mesajla göndermişti bile.Güzin ekrana bir göz atıp mobil ödeme uygulamasını açarken, "Evet," diye yanıtladı.Emre, konuşma tarzlarından aralarında pek bir samimiyet olmadığını anladı. O Baran'ı da tanıdı. Güzin'in Baran'ı tanıdığının da farkındaydı ancak bildiği kadarıyla aralarında bir yakınlık yoktu. Bu yüzden Güzin'in telefonda "Baran Bey" diye hitap ettiğini duysa da, karşısındaki kişinin bizzat Baran'ın kendisi olabileceği aklına gelmemişti.Güzin, tamir masrafını eksiksiz şekilde Baran'ın hesabına a

Yemeğin ardından öğleden sonra birkaç saat daha görüşen iki şirket, ön iş birliği konusunda prensipte anlaşmaya vardı.İki gün sonra Güzin ve Emre, sözleşme detaylarını konuşmak üzere Sefer'in teknoloji şirketi Vanguard Teknoloji'ye gittiler.Şirkete vardıklarında onları Hakan Bey ile Vanguard'ın üst düzey yöneticilerinden Kemal Bey karşıladı. Ancak Kemal Bey biraz geç gelmişti.Toplantı odasına girer girmez Güzin ve Emre'den samimiyetle özür diledi: "Yukarıda Sayın Sefer Bey ve ekibiyle toplantıdaydık. Geciktiğim için kusura bakmayın lütfen."Demek Sefer de şu an Vanguard binasındaydı?Güzin bunu içinden geçirirken Emre ile birlikte Kemal Bey'in elini sıktı: "Önemli değil."Kemal Bey'in katılımıyla sözleşme maddelerini incelemeye devam ettiler.Bir süre sonra kapı açıldı ve içeri biri girdi. Güzin ve Emre ilk başta pek önemsemediler; şirketin sıradan bir çalışanı olduğunu düşündüler. Fakat Hakan Bey ve Kemal Bey gelen kişiyi görür görmez hemen ayağa fırlayarak selam verdiler: "Sayın L

Emre duraksadı: "Bu... ne tesadüf?"Sefer, "Gerçekten de tesadüf oldu," diye yanıtladı.Emre hemen araya girdi: "Biz kalabalığız Sefer Bey. İsterseniz siz önden inin, biz bir sonraki asansörü bekleriz.""Olur, sonra görüşürüz.""Görüşmek üzere."Asansör kapıları tekrar kapandı. Güzin, Emre ve yanındakiler bir sonraki asansörü beklemek zorunda kaldılar.Bir süre sonra asansöre bindiklerinde Güzin'in telefonu çaldı. Arayan kızı Ece'ydi.Güzin yanındakilere nazik bir tebessümle müsaade isteyip telefonu açtı: "Efendim canım?""Anne, işin bitti mi? Ne zaman eve geliyorsun?"Güzin'in ayağı incindiğinden beri Ece her gün annesini arıyordu. Ayağının tamamen iyileştiğini öğrenince dün eve ne zaman döneceğini sormuştu. Güzin ise son birkaç gündür iş temposu yoğun olduğu için dün gece eve gidip onunla kalmaya söz verememişti.Şimdi kızının bu sabırsız sorusunu duyunca yumuşak bir sesle yanıtladı: "İşim yeni bitti tatlım, birazdan evde olurum."Telefonu kapattığında asansör giriş kata ulaşmıştı.H