รักติดเรท Nc35+ のすべてのチャプター: チャプター 181 - チャプター 190

“อ่า...อื้ม” ปากหนาดูดคลึงเรียวลิ้นน้อยของเด็กปากดี แต่ตอนนี้เหมือนว่าปากกับร่างกายจะไม่ประสานสัมพันธ์กันเสียแล้ว ร่างกายเล็กกำลังแอ่นเด้งตอบสนองตนเองอย่างเรียนรู้งาน พั่บ! พั่บ! พั่บ! ร่างกายเปลือยเปล่าทั้งสองอาบชื้นไปด้วยเหงื่อพร้อมกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน แม้ว่าร่างเล็กของสาวน้อยจะเด้งเร่าตอบสนอง แต่ก็เงอะงะไร้เดียงสาเหลือเกิน และนั่นแหละยิ่งทำให้เลือดในกายของหนุ่มบ้าพลังอย่างเขาอยากกระแทกแรงๆ จนเธอกระเด็นกระดอนหัวโยกไปกับเตียงก็ว่าได้ “โอว์...เสียว ไม่ไหวแล้ว พร้อมกันมีน อ่า...พร้อมกัน อ่า...” พั่บ! พั่บ! พั่บ! มันคือนรกสำหรับเธอหาใช่สวรรค์อย่างเขาบอกไม่ มีนมองเสื้อผ้าของตนเองที่ถูกกระชากขาดทิ้งกองกับพื้นแล้วก็ลุกลงจากเตียงไปเก็บมันขึ้นมากอดไว้แล้วเดินไปยังตู้เสื้อผ้าของกันย์เพื่อหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำของเขามาใส่เหมือนครั้งก่อน พอใส่เสร็จจะเดินกลับห้อง คนที่นอนดูดบุหรี่บนเตียงก็เอ่ยขึ้น “ไม่คิดจะพูดอะไรกับผัวสักคำเหรอมีน อ่า...”แล้วเขาก็ดูดบุหรี่ปล่อยควันสีเทาออกมาจากปากอย่างอารมณ์ดี “พูดไปคนเลวอย่างค

นี่ก็ผ่านมาสองเดือนแล้วที่เขาไม่เห็นหน้าของมีนและไม่ได้ยินเสียง และที่สำคัญเขาเป็นเสือจำศีลก็ว่าได้ ไม่ได้แตะต้องสตรีคนไหนตั้งแต่ที่มีนไม่อยู่ จากเคยใช้ชีวิตไปกับสุราและนารี ผลัดเปลี่ยนคู่นอนไม่ซ้ำหน้าทุกวัน แต่ตอนนี้น่ะเหรอ แทบไม่ได้ใช้งานความเป็นบุรุษของตัวเองด้วยซ้ำ เฮ้อ! เขาถอนหายใจยาวออกมาขณะเดินเช็กตรวจสภาพรถกับช่างที่กำลังเช็กสภาพรถให้พนักงานก่อนจะออกไปทำงานเช้านี้ “ลูกพี่เป็นอะไรครับ”ไอ้จ้อยถาม เพราะเห็นลูกพี่ถอนหายใจหลายครั้งแล้วตั้งแต่มาทำงาน “เป็นคนที่ไม่มีใครเอา” “ที่ผ่านมาก็เอาเขาตลอดนี่ครับ แล้วทำไมลูกพี่ถึงกลายเป็นคนไม่มีใครเอาได้ล่ะ” เป็นไอ้แดงเอ่ยถาม “มึงไม่เข้าใจกูหรอก ไปเถอะ พาทุกคนไปรับงานได้แล้ว อย่าให้เสียชื่อบริษัทกูล่ะ” เขาตบไหล่ไอ้แดงแล้วเดินจากไป “รับทราบ”มือน้อยลูบท้องเล็กๆ ของตัวเองที่อีกไม่นานก็จะโตขึ้น สองเดือนที่มาอยู่ราชบุรีกับเพื่อน จากที่มาช่วยเพื่อนที่ร้านอาหาร ตอนนี้ร้านอาหารได้ถูกปรับเปลี่ยนเป็นคาเฟ่และเป็นสถานที่แวะพักผ่อนสำหรับนักเดินทางเสียแล้ว และเธอก็ได้ร่วมลงทุนกับกับมุกด

กันย์กลับมาบ้านเพื่อมาดูแม่ที่ป่วย หากวันนี้ยังไม่ดีขึ้น เขาจะพาท่านไปหาหมอ ไม่สนใจว่าท่านจะค้าน แต่พอกลับมาในบ้านสาวใช้ก็บอกว่าน้าจิตพาแม่ไปเดินเล่นที่สวน นั่นแสดงว่าท่านอาการดีขึ้นมากแล้ว และเด็กรับใช้ยังบอกอีกว่าในครัวมีมีนกำลังทำข้าวต้มกุ้งของโปรดให้แม่ของตน เขาก็เปลี่ยนปลายทางที่จะไปหาแม่ที่รักไปยังห้องครัวทันที พอเดินมาถึงหน้าห้องครัวก็เห็นแผ่นหลังเล็กแม้จะอวบอิ่มไม่ผอมบางเหมือนแต่ก่อน แต่ในสายตาของเขา เธอยังตัวเล็กเหมือนเดิมเมื่อเทียบกับตัวเขาแล้ว เขายืนมองหญิงสาวในชุดคลุมท้องสีชมพูหวานกำลังทำครัวอย่างมีความสุขโดยมีเด็กรับใช้เป็นลูกมือ และจังหวะนั้นเองสาวใช้หันมาเห็นเขา เขาจึงยกมือแตะปากตัวเองให้สาวใช้เงียบและโบกมือไล่ให้ออกไปจากห้องครัวอย่างเงียบๆ พอในห้องครัวมีเพียงมีนคนเดียว เขาจึงเดินย่องเบาๆ ไปยืนด้านหลังเธอแล้วก้มโน้มหน้าลงไปยังท้ายทอยของคนตัวเล็กแล้วสูดดมกลิ่นกายหอมๆ จากตัวของมีน ‘อือ...เนี่ยแหละคือกลิ่นที่ฉันคิดถึง’ เขาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดพร้อมพึมพำในใจแล้วก็ก้มลงไปสูดกลิ่นกายสาวจากด้านหลังอีกครั้งและด้วยความคิดถึงจึงทำให้กันย์เคลื่อนไหวอย่างไม่รู้ตัว สองแขนโ

หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาที่กลับมาอยู่ที่นี่ มาดูแลคุณท่านจนตอนนี้ท่านหายดีแข็งแรงสามารถออกไปจ่ายตลาดได้เหมือนที่เคยทำเป็นกิจวัตรประจำวันแล้ว เธอก็มีกันย์คอยเดินตามติดเป็นเงา เดินไปไหนก็เดินตาม ไม่ไปทำการทำงาน จนพนักงานที่บริษัทต้องเอาเอกสารเข้ามาให้เซ็นที่บ้าน “เลิกทำแบบนี้สักทีเถอะคุณกันย์ มันไม่ได้ผลค่ะ”เธอหยุดเท้าที่กำลังเดินไปทางสวนหลังบ้านแล้วหันหน้ามาสั่งเขา และมันได้ผล เขาหยุดเดินทันที “ฉันก็จะตามแบบนี้จนกว่าจะได้ผล พรุ่งนี้เธอก็กลับราชบุรีแล้ว ฉันขอไปส่งได้ไหม” “ไม่จำเป็นค่ะ มีนจองตั๋วรถไว้แล้ว” “แต่ฉันอยากไปส่งเธอกับลูก อยากเห็นว่าเธอถึงอย่างปลอดภัย”เขาบอกเด็กปากดีของตนเองแล้วนึกถึงคำพูดของแม่ที่พูดกับตนในห้องนอนของท่านเมื่อคืนที่ผ่านมา ‘โอกาสสุดท้ายแล้ว ถ้าหนูมีนไปครั้งนี้แล้วหนูมีนก็จะหลุดมือแกไปตลอดชีวิต แม่ช่วยแกได้เท่านี้กันย์ แกเปิดอกให้หนูมีนรู้ไปเลยว่าแท้จริงแล้วในใจแก หนูมีนสำคัญแค่ไหน’ นั่นคือคำพูดของมารดาผู้ให้กำเนิดเขา และเขาเพิ่งรู้ว่าท่านรู้มาตลอดว่าในใจของเขานั้นแอบซ่อนมีนไว้มานานแล้ว มีแต่เขาเองนี่แหละที่โง่ไม่ร

“มันเป็นแหวนของพ่อที่ขอแม่ฉันแต่งงาน” มีนไม่ได้สนใจแหวน เธอสนใจคนที่นั่งคุกเข่าขอเธอแต่งงานมากกว่า “แน่ใจนะคะว่าตัดสินใจดีแล้ว” “ไม่มีอะไรแน่ใจกว่านี้แล้วเบบี้ ฉันรักเธอมีน เธอยังไม่ต้องรักฉันตอนนี้ก็ได้ แต่ให้ฉันได้ดูแลเธอนะมีน” “อือ...มีนจะแต่งงานกับคุณกันย์ค่ะ อึก!” เธอพยักหน้าตอบตกลงด้วยเสียงสั่นเครือ “ฉันรักเธอเด็กน้อย” แล้วกันย์ก็รีบสวมแหวนแต่งงานให้มีนแล้วลุกขึ้นกอดและก้มลงพรมจูบดวงหน้าสวยหวานของสาวน้อยทันที ฮือๆๆ ว่าที่เจ้าสาวร้องไห้โอบกอดว่าที่เจ้าบ่าวที่กอดและพรมจูบตนเองไม่หยุดในตอนนี้ แปะๆๆ แล้วเสียงปรบมือยินดีกับทั้งสองก็ดังขึ้นทำให้ทั้งสองหันไปมองแต่ยังกอดกันแน่นไม่แยกจากกัน วันนี้เธอไม่พร้อมจะบอกว่า ‘รัก’ เขา แต่เธอพร้อมจะวางชีวิตที่เหลือไว้ในมือของกันย์ แม้ว่าเขาจะสร้างแผลในใจให้ตนสาหัสมากแค่ไหนก็ตามในวันวานที่ผ่านมา “โอว์...เสียวเหลือเกินเด็กดีของผัว” กันย์คำรามพร่าเสียวเมื่อภรรยาคนสวยกำลังแอ่นร่อนยกตัวขย่มเสียวตนเองในกลางดึกหลังจากกล่อมลูกหลับไปแล้ว ตอนนี้ลูกชายอายุได้ห