บททั้งหมดของ รักติดเรท Nc35+: บทที่ 171 - บทที่ 180

“มีนเกลียดคุณกันย์” “ใครขอให้เธอรักกันเด็กน้อย ชีวิตฉันไม่มีความรักจากเธอ ฉันก็อยู่ได้” ปากหนาตอบกลับอย่างอวดดีแล้วก็ก้มหน้าซุกซบกับความเป็นสาวโหนกนูนกลางหว่างขาของเด็กสาว ฮือ...อึก! มีนสะอื้นไห้พร้อมกายที่สั่นไหวสะท้านเสียว ตอนนี้ความรู้สึกของสาวน้อยมันกำลังสับสนตีกันวุ่นวายไปหมด มีทั้งความเสียใจและความทรมานกายที่ร้อนรุ่มในตอนนี้ หึหึ เสียงสะอื้นไห้ของสาวน้อยไม่ได้สร้างความรู้สึกผิดให้กันย์แต่อย่างไร แต่กลับทำให้สะใจเสียด้วยซ้ำที่ได้กำราบปราบพยศเด็กสาวใต้ร่างได้ ความหวานและความสวยงามของความเป็นสาวทำให้เขาลากลิ้นสากกร้านไปกับความอวบฉ่ำของกลีบดอกไม้งามที่กำลังเบ่งบานฉ่ำแฉะเพราะตนเองปลุกเร่า “อือ...สารเลว! อื้อ...มีนเกลียดคุณกันย์” “ฉันรู้น่า ไม่ต้องพูดย้ำก็ได้รำคาญ เก็บปากไว้ครางตอนโดน ‘เอา’ แรงๆ ดีกว่าเด็กน้อย” กันย์ซอกซอนเรียวลิ้นสากอุ่นร้อนไปตามกลีบสวาทอวบฉ่ำของคนตัวเล็กที่กำลังนอนหอบหายใจสะอื้นไห้อ่อนแรงในตอนนี้ เธอกำลังต่อสู้กับความต้องการของร่างกาย แน่นอนว่ายังไงซะความปรารถนาอันร้อนแรงก็ชนะ

เมื่อกลับมาห้องก็ขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำ เปิดฝักบัวให้น้ำไหลอาบร่างตัวเองที่นั่งทรุดกับพื้นห้องน้ำเย็นๆ แล้วพิงผนัง สองมือก็โอบกอดตัวเองร้องไห้แข่งกับเสียงน้ำ ฮือๆๆ มือที่กอดตัวเองก็ลูบร่างกายเปลือยเปล่าตัวเองเพื่อหวังจะลบร่องรอยที่กันย์ได้ฝากไว้กับร่างกายตนเอง ไม่ว่าจะตรงซอกคอ เนินอกก็เต็มไปด้วยรอยช้ำจากปากหนาที่ขบเม้มตนเอง ฮือๆๆ “สารเลว! อึก ฮือๆๆ” มือน้อยเช็ดถูตัวเองจนแดงจนถลอกเป็นแผลเพื่อหวังให้ราคีของคนน่าขยะแขยงหลุดออกจากร่างและยิ่งพวกรอยแดงช้ำจากปากหนาที่ขบเม้มก็ยิ่งทำให้เธอขยะแขยง ฮือๆๆ มื้อเย็นวันนี้ไม่มีมีนมานั่งร่วมโต๊ะด้วย จะว่าไปตั้งแต่ตอนทำมื้อเย็นกับจิตคนสนิทและเด็กรับใช้แล้วก็ไม่เห็นเด็กสาวที่เคยมาช่วยงานตัวเองทุกครั้งที่เข้าครัวมาเป็นลูกมืออย่างเช่นทุกวัน “กันย์เห็นยัยมีนมั่งไหม ตั้งแต่แม่กลับมาจนตอนนี้ก็ยังไม่เห็น เนี่ยก็เวลาทานข้าวแล้วก็ยังไม่มา”คุณนายทองทิพย์เอ่ยถามบุตรชายที่เพิ่งดึงลากเก้าอี้ออกนั่งตรงที่ประจำ “ไม่รู้สิครับ ตักข้าวเถอะน้าจิต”เขาตอบหน้าตายแล้วก็มองอาหารบนโต๊ะ

ตอนลูกชายบอกว่าเจอมีนเป็นลมหมดสติอยู่ในห้องน้ำ นางก็รีบขึ้นมาดูทันทีว่าเป็นอะไรมากไหม หากว่าเป็นหนักจะได้พาส่งไปโรงพยาบาล แต่พอขึ้นมาก็เห็นสาวใช้เอายาดมให้หญิงสาวดมและตอนนี้ฟื้นคืนสติมาแล้ว “เป็นอะไรลูก ทำไมถึงเป็นลมได้”นางนั่งบนเตียงถามคนที่เพิ่งได้สติ ส่วนสาวใช้ก็ไล่ออกไปจากห้องแล้ว มีแค่นางและจิตเท่านั้นที่อยู่ “หนูไม่เป็นอะไรค่ะคุณท่าน” เธอตอบเสียงแผ่วกอดผ้าห่มไว้แน่นด้วยกลัวว่าท่านจะดึงผ้าห่มออกแล้วเห็นรอยตามตัวตนเอง แถมตอนนี้เธอก็ยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าด้วย “แน่ใจนะ รู้ไหมตอนพี่กันย์เขาไปบอกฉันน่ะ ฉันตกใจมากตอนตากันย์บอกว่าหนูหมดสติในห้องน้ำ”คุณนายทองทิพย์เห็นพิรุธจากดวงตาของมีนและก่อนหน้านี้ก็จากลูกชายตัวดี นางใช้สายตาของตนเองมองสำรวจแล้วก็มาสะดุดที่ลำคอระหง มีรอยช้ำเป็นจุดๆ หลายจุด ‘คงไม่ใช่ว่าไอ้ลูกเลวนั่นข่มเหงน้องหรอกนะ’ นางพึมพำในใจ มีนไม่ตอบ เธอเม้มปากเงียบแล้วหลบสายตาของผู้มีพระคุณที่จ้องมาทางตน “เอาล่ะ หนูไม่เป็นไรมากก็ดีแล้ว ฉันค่อยโล่งใจหน่อย หิวไหมเดี๋ยวให้จิตไปต้มโจ๊กให้” นางเห็นว่าเด็กสาวเงียบจึงเอ่ยต่อ

มีนยกถ้วยน้ำชาที่ได้รับจากคุณท่านมาจิบแล้วก็เม้มปากแน่น ไม่มีคำตอบและคำพูดจะเล่าให้ท่านฟัง “เอาล่ะ ฉันรู้ว่าหนูไม่พูดหรอก แต่จำไว้ว่ามีอะไรก็คุยกับฉันได้ เราเป็นครอบครัวเดียวกัน” นางยื่นมือเหี่ยวย่นไปกุมมือเด็กสาวพร้อมบีบให้กำลังใจ “ฉันไปข้างนอกก่อนนะ อยากกินอะไรพิเศษไหมเดี๋ยวฉันซื้อมาทำให้กิน” “หนูกินได้ทุกอย่างที่คุณท่านทำให้กินค่ะ” “น่ารัก ฉันไปนะ”แล้วคนแก่ก็ลุกขึ้นเดินจากไปทิ้งเหลือแต่เธอนั่งคนเดียวในห้องนั่งเล่น แน่นอนพอท่านจากไป น้ำตาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ อึก! ฮือ! มือน้อยยกขึ้นปาดเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มแล้วสูดลมหายใจเต็มปอดให้กำลังใจตนเองก่อนจะลุกขึ้นเพื่อจะกลับขึ้นห้องไปพักผ่อนบ้าง แต่พอลุกขึ้นก็ต้องหยุดเท้าที่กำลังจะเดินเมื่อทางเข้าห้องนั่งเล่นมีคนสารเลวยืนมองมาทางตนและกำลังเดินสาวเท้ามาในห้องนั่งเล่นที่ตนอยู่ “ยะ...อย่าเข้ามา”เธอยกมือห้ามไม่ให้กันย์เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น แต่เท้าใหญ่กลับก้าวเดินเร็วขึ้น ไม่ยอมทำตามที่เธอสั่ง “เราต้องคุยกัน”พอเดินมาถึงตัวของหญิงสาว เขาก็เอ่ยพร้อมย

“ถึงรอยพวกนี้จะหายไป ยังไงซะเธอก็เป็นของฉันมีน อย่าคิดว่าจะไปนอนให้คนอื่นเชยชม เพราะเธอถูกเลี้ยงมาเพื่อเป็นของฉัน นายกันย์คนนี้จำไว้” มือใหญ่ลูบไล้หน้าท้องแบนราบที่กำลังเคลื่อนไหวเป็นคลื่นตามลมหายใจของเจ้าของร่าง “อึก! และคุณกันย์ก็จำไว้ด้วยว่าคุณกันย์ทำชีวิตของมีนพัง และมีนจะไม่มีวันให้อภัยคุณกันย์ ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ถึงแม้อนาคตมีนจะอุ้มท้องลูกคุณ คุณก็อย่าหวังว่าจะได้เป็นพ่อเขา” เธอบอกเขากลับแล้วยกมือปาดเช็ดน้ำตาที่หางตาทิ้งแล้วหลับตารับความน่าสะอิดสะเอียนที่กันย์จะยัดเยียดให้ตน “ถ้ายังอาศัยอยู่ในบ้านฉันและกินข้าวบ้านฉัน ก็อย่าคิดว่าจะหนีรอด ยังไงซะเด็กก็ต้องมีฉันเป็นพ่อ” ยิ่งหล่อนดื้อรั้นพยศและแสดงความขยะแขยงในตัวเขามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งเดือดดาลมากเท่านั้น กันย์พูดถูก หากยังอาศัยอยู่ใต้ชายคาบ้านของเขา ยังกินข้าวบ้านเขา แถมยังใช้เงินที่เขาหายังไงก็หนีจากความน่าสะอิดสะเอียนครั้งนี้ไม่ได้ แม้พยายามห้ามน้ำตาแล้ว แต่มันก็ยังคงไหล ยิ่งได้เห็นสีหน้าของคนถ่อยจอมหื่นกำลังเคลื่อนไหวเหนือร่างตัวเองก็ยิ่งขยะแขยงตัวเอง กันย์มองใบหน้าชื้นเหงื่อ ดวงตาท