Lahat ng Kabanata ng ทาสรัก: Kabanata 11 - Kabanata 20

"ฉันยอมเป็นของลุง" มาร์ตินยกยิ้มพึงพอใจในคำตอบของเด็กสาว นี่เขาไม่ได้บังคับเธอนะ เธอเลือกของเธอเอง"เธอเลือกเองนะ" แล้วมันมีทางเลือกอื่นให้ฉันไหมเล่า ถ้ามันมีฉันจะไม่เลือกทางนี้เหรอกนะ"ฉันยอมเป็นของลุง""ฉันยอมเป็นของลุง""ฉันยอมเป็นของลุง"มาร์ตินกดเปิดเครื่องบันทึกเสียงซ้ำๆ ทำให้น้ำพั้นช์หันกลับไปมองใบหน้าคมคายด้วยความตกใจโรคจิต เขามันโรคจิตชัดๆ"บันทึกเสียงฉันไว้ทำไม""เป็นหลักฐานไง ว่าเธอสมยอมเอง" ระ ... ร้าย ร้ายกาจเกินไปแล้วนะ"ฉันต้องทำอะไรบ้าง" ไม่อยากจะเสวนาด้วยคนอย่างเขาพูดด้วยก็มีแต่จะทำให้โมโหเปล่าๆ"แค่ดูแลฉันคนเดียวเท่านั้น""โตเป็นควายแล้วยังดูแลตัวเองไม่เป็นอีก" ยะ ... แย่แล้ว น้ำพั้นช์มองหน้ามาร์ตินพลางทำตาปริบๆ กลัวว่าเขาจะไม่พอใจที่เธอพูดไม่ดีออกมา"เย็นนี้ฉันมีนัดส่งของ เธอเตรียมชุดให้ฉันด้วย" ชุดอะไรวะ ปกติใส่ยังไงเล่า ฉันจะไปรู้ไหมเนี่ย"เข้าใจไหม" มือหนายกขึ้นเชยคางมนเอาไว้ ดวงตาสีเทาหม่นจ้องมองดวงหน้าหวานที่หยาดน้ำตาเพิ่งจะแห้งเหือดไปไม่นาน น่ารัก น

"งานของเธอยังไม่เสร็จ" มาร์ตินเริ่มขยับร่างกายช่วงล่างอีกครั้ง ในขณะที่น้ำพั้นช์ยังพิงแผงอกแกร่งของมาเฟียหนุ่ม เขาโอบรอบเอวของเด็กสาวประคองไว้ไม่ให้เธอฟุบลงไปก่อน"อ๊าาา~ พะ ... พอแล้ว" เธอไม่ไหวแล้วรสนิยมของเขามันเข้ากับเธอไม่ได้แน่นอน เขารุนแรงเกินไปในขณะที่เธอคาดหวังความนุ่มนวลเหมือนนิยายที่เธอชอบอ่าน เหมือนหนังรักที่เธอชอบดู แต่ชีวิตจริงมันไม่ใช่เลย"แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วเหรอ" มาร์ตินปรามาศเด็กสาวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน มือบางของเธอจับต้นขาแกร่งของมาเฟียหนุ่มเอาไว้ ในขณะที่มาร์ตินโน้มใบหน้าคมคายไล่เลียรอบคอขาวระหงของเธอเงาสะท้อนจากผนังห้องสีดำเมื่อม ทำให้เธอมองเห็นการเคลื่อนไหวของเธอกับคนข้างหลังทุกท่วงท่า ทุกสัมผัส ใบหน้าหวานเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรือเมื่อเงาสะท้อน แสดงภาพชายหนุ่มเลื่อนฝ่ามือลูบไล้ยอดปทุมถันของเธออย่างร้อนแรง"ซี้ดดดดดด~ แน่นฉิบหาย"มือหนาจับลำคอขาวระหงของเด็กสาวเอาไว้มั่น ช่วงล่างยังคงปรนเปรอเธอได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง มาร์ตินก้มลงจูบหัวไหล่มนของน้ำพั้นช์เบาๆ สร้างความประหลาดใจให้กับเด็กสาวตรงหน้าเป็นอย่างมาก หัวใจดวงน้อยกลับเต้นแรงกับ

มาร์ตินวางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ กายเขาพ่นลมหายใจหนักๆ กวาดตามองไปรอบห้องอีกครั้ง เที่ยงคืนแล้ว เธอหายไปไหนของเธอ หัวใจแกร่งกระตุกวูบทุกครั้งที่มองไปบนที่นอน"หายไปไหนนะ" เขาเดินตรงไปยังที่นอนนั่นอีกครั้ง นั่งลงใช้ฝ่ามือลูบไล้คราบเลือดเกรอะกรังเบาๆ หลับตานึกถึงคนที่เคยนอนตรงนี้"ทำไมช้านักวะ มึงหาเธอเจอรึยัง"(กำลังสืบให้ครับนาย)"ห่วยแตก งานง่ายๆ แค่นี้ทำไมมึงยังทำไมได้ว่ะ"(ขอโทษครับนาย)"ถ้าเธอเป็นอะไรไป กูฆ่ามึงแน่"มาร์ตินกดวางสายทันทีด้วยความไม่สบอารมย์ เขาเดินลงไปชั้นล่างเดินหาเธอไปทั่วบ้าน ถามลูกน้องคนนี้คนนี้ ทุกคนตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าเธออกไปได้ราวชั่วโมงเศษแล้ว"ไอ้พวกโง่ ทำไมมึงไม่รั้งเธอไว้ว่ะ ปล่อยเธอไปทำไม""ขอโทษครับนาย พวกผมคิดว่านายแค่พาเธอมาชั่วคราว""มึงเคยเห็นกูพาใครมารึไง""ไม่เคยครับนาย""พวกมึงมันไม่ได้เรื่อง แค่ผู้หญิงคนเดียวยังปล่อยให้หลุดออกไปได้"มาร์ตินโวยวายดังลั่นบ้าน พลางโยนข้าวของทิ้งกระจัดกระจายราวกับคนเสียสติ ทำไมเขาต้องรู้สึกหงุดหงิดขนาดนี้ด้วย ในเมื่อเขาไม่เคยคิ

"ฉันต้องการเธอ เดี๋ยวนี้"มาร์ตินพรมจูบใช้ริมฝีปากสัมผัสตั้งแต่ปลายเท้าของหญิงสาวไล่ขึ้นมาจนถึงโคนขาอ่อนของเธอ ความเสียวซ่านวิ่งแล่นพล่านในร่างกายเมื่อมาเฟียหนุ่มจูบต้นขาขาวผ่อง"มะ ... ไม่ไปทำงานแล้วเหรอ อ๊าา~"เธอถามขณะที่มาเฟียหนุ่มใช้ส่วนหัวของแก่นกายใหญ่จ่อเข้าที่ร่องสวาทของเธอก่อนกดพรวดทีเดียวจนมิดลำ"อ่าาา~ ไม่ได้มีอะไรสำคัญ"มาเฟียหนุ่มเริ่มขยับสะโพกเข้าออกอย่างเนิบนาบ เขาโน้มตัวดูดดุนยอดปทุมถันสีหวานอย่างมูมมามจนเกิดเสียงลามกดังกึกก้องสองมือแกร่งรวบรัดมือของหญิงสาวเอาไว้เหนือศรีษะซุกใบหน้าลงซอกคอขาวระหง สูดดมกลิ่นหอมรันจวนจากกายเธอ"อ่าาา~ เสียวฉิบหาย"มาร์ตินเกเรงานอย่างนี้คนที่รับกรรมจะเป็นเธออีกไหม แค่ครั้งที่แล้วความเสียหายก็มากโข แล้วครั้งนี้เล่า เขาคิดจะกักขังเธอไปตลอดเลยหรือไงนะ"อ๊าาา~ มะ ... มาร์ติน บะ ... เบาหน่อยหนู จุก"เขาหยัดกายลุกขึ้นนั่งในท่าชันเข่าสอดท่อนแขนแกร่งไว้ใต้ข้อพับขาของน้ำพั้นช์เอาไว้รั้งเรียวขาของเธอให้เขาหา แล้วโหมอัดกระแทกแก่นกายใหญ่เข้าออกด้วยจังหวะรักระรัว"ซี้ดดดดด

@หลายวันต่อมามาร์ตินยังคงไปๆ มาๆ ระหว่างบ้านตัวเองกับคอนโดของน้ำพั้นช์เป็นประจำ เขา และเธอยังใช้ชีวิตราวกับคู่รักกัน ไปเที่ยว ร่วมรัก แต่ก็ยังไม่มีความชัดเจนมากพอที่จะทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งมั่นใจเขามักจะคอยไปรับไปส่งน้ำพั้นช์ที่มหาลัยเสมอเพราะไม่อยากให้ผู้ชายคนไหนเข้าใกล้เธอ แม้เขาไม่ว่างเขาก็จะส่งลูกน้องคนสนิทมาอารักขาเธอแทน เฉกเช่นวันนี้"นายกลับไปก่อนเถอะ""ไม่ได้หรอกครับ นายสั่งผมมา อย่าให้ผมปฎิบัติหน้าที่บกพร่องเลยครับ" พาทิศแสดงสีหน้าลำบากใจ เมื่อเขามารับน้ำพั้นช์ที่มหาลัยตามคำสั่งของมาร์ตินแต่เธอไม่ยอมกลับไปด้วย"ฉันมีกิจกรรมต้องทำ นายจะมารอทำไม""กิจกรรมอะไรครับ ผมจะเรียนนายให้"เธอกรอกตามองบนอย่างเบื่อหน่าย นี่เธอเป็นลูกหนี้ รึ ว่าเป็นทาสของมาร์ตินกันแน่ ไม่ว่าจะขยับไปไหนก็ต้องคอยรายงานทุกย่างก้าว ไม่อยากจะเชื่อเลย"กีฬาสี"เธอกระชากเสียงตอบกลับไปอย่างเบื่อหน่าย สายตากลอกกลิ้งไปมาอย่างหาทางหนีทีไล่ เธออยากได้เวลาส่วนตัวสักหน่อยไม่ได้เลยเหรอ"เออ ผมขอรายงานนายก่อนนะครับ"ไอ้แก่มาร์ติน ตัวไม่มาแล้วยังจะส่งคนอื่นมาแทน เมื่อคราวที่เขามารับก็ชอบทำตัวหวงก้าง เที่ยวประกาศกราวไม่ให้ใคร