《ทาสรัก》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

"ป๋าขอรางวัลให้คนเก่งด้วยนะครับ อ่าาา~" มาเฟียหนุ่มเริ่มขยับสะโพกเข้าออกด้วยจังหวะเนิบนาบ ปรนเปรอเด็กสาวด้วยปลายลิ้น เขาใช้มันสัมผัสยอดปทุมถันสีหวานของคนใต้ร่างเบาๆร่างกายไม่รักดีของเธอตอบสนองเขาทุกสัมผัส เธอบิดเร่าร่างกายไปมาราวกับกำลังถูกเขาทรมาณด้วยความเสียวซ่านช้าๆ"อ๊าา~ ปะ ... ป๋าขา นะ ... หนูเสียวตรงนั้น" ให้ตายเถอะเธอพูดอะไรออกไป เธอกำลังพูดสิ่งที่หน้าอาย สิ่งที่ไม่ควรเอ่ยปากขอให้เขากระทำ ร่างกายของเธอยิ่งแล้วใหญ่ ทำไมถึงได้ซื่อสัตย์กับเขาด้วยการปลดปล่อยน้ำล่อลื่อออกมาชโลมแก่นกายใหญ่ของเขาจนมันวาวขนาดนั้น"เสียวตรงไหนคับ หนูบอกป๋าซิ ซี้ดดดดดด~" ราวกลับนายพรานที่กำลังล่อเหยื่อ เมื่อมาเฟียหนุ่มเห็นสีหน้าเคลิิบเคลิ้มของคนตัวเล็ก เขาเริ่มเพิ่มความรุนแรงขึ้นทีละนิดโดยที่คนตัวเล็กไม่ทันได้รู้ตัว"อื้อออออ!!! สะ ... เสียวค่ะ นะ ... หนูเสียวตรงนั้นมากๆ เลย" เธอหลับตาพริ้มพร่ำบอกเล่าความรู้สึกอย่างลืมอาย ไม่แม้แต่จะแสดงความไม่พอใจเมื่อมาเฟียหนุ่มเริ่มเพิ่มแรงกระแทกกระทั้นเหมือนอย่างที่เคยทำ แต่เธอกำลังเคลิ้บเคลิมกับแรงกระแทกกระทั้นราวกับมันคือสิ่งที่เธอโปรดปรานมาร์ตินหยัดกายลุก

"ฉันท้อง"  หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเมื่อได้ยินสิ่งที่อดีตเพื่อนพูดออกมา ราวกับถูกผลักให้ตกจากหน้าผาสูงชัน น้ำตาเริ่มคลอรื้นขึ้นมาจนรอบดวงตาแดงก่ำน้ำพั้นช์พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้มันไหลออกมา หัวใจของเธอตอนนี้มันสั่นไหวไปหมด ราวกับคนที่กำลังจะเป็นลม ยืนแทบไม่อยู่ เธอกำลังกลัว กลัวว่าจะรู้ว่าพ่อเด็กเป็นใคร"แกอย่ามาพูดเล่นแบบนี้นะยัยดาว"  วิปครีมเห็นอาการของน้ำพั้นช์ เธอจึงรีบหันไปแหวใส่ละอองดาวอีกครั้ง หัวใจของเธอเองก็สั่นไหวไม่แพ้กัน ขออย่าให้น้ำพั้นช์เจอเรื่องเลวร้ายนั่นเลย"ฉันท้องจริงๆ"  ละอองดาวยืนยันหนักแน่น เธอจับมือน้ำพั้นช์แน่นจนรู้สึกเจ็บไปหมด แต่เจ็บกายรึจะสู้เท่ากับอาการปวดใจในตอนนี่ หัวใจของเธอกำลังจะพัง มันกำลังแหลกสลายลงไม่เป็นชิ้นดี"อย่าพูดอะไรบ้าๆ นะยัยดาว"  ละอองดาวยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลลงบนพวงแก้มนวล เธอหันไปมองหน้าวิปครีมสลับกับใบหน้าหวานของน้ำพั้นช์  "ฉันท้อง!! ลูกในท้องฉันต้องการพ่อ"  น้ำเสียงหนักแน่นของละอองดาวยืนยันมาแบบนั้น อดคิดไม่ได้เลยว่า พ่อของเด็ก

"ป๋าหิว"วิปครีม กับชานนท์หลุดขำในความไม่รู้เรื่องรู้ราวของมาเฟียหนุ่ม ไม่ใช่ว่าน่ารักหรืออะไรหรอกนะ แต่เขาคงยังไม่รู้ตัวว่าหายนะกำลังมาเยือนเขาแน่ หากพ่อของเด็กในท้องของละอองดาวเป็นลูกของเขาจริงๆ"ป๋า!!!"  น้ำพั้นช์แหวใส่มาเฟียหนุ่ม ก็เธอเล่นใจจดใจจ่อรอคำตอบจากเขา แต่เขากลับพูดมาแค่หิว นี่ทำความผิดอะไรไว้ไม่รู้เลยซินะ ให้ตายเถอะเขานี่มันซื่อบื่อจริงๆหลายสายตาจากนักศึกษาที่มองมามันทำให้หัวใจดวงน้อยของน้ำพั้นช์สั่นไหว เธอกลัวว่าคนอื่นๆ จะมองว่าเธอแย่งแฟนของเพื่อนมาจริงๆ ซึ่งในความเป็นจริงมันไม่ใช่เลย เขาต่างหากที่พยายามยัดเยียดตัวเองเข้ามาในชีวิตเธอพรึ่บ!!"อ่ะ!!" มาร์ตินโอบกอดคนตัวเล็กไว้แน่น ราวกับรู้ว่ามีหลายคนจ้องมองมาทางนี้ เขาไม่ได้สนใจหรอกว่าคนพวกนั้นมองมาทำไม สิ่งที่เขาสนใจคือคนตัวเล็กตรงหน้าของเขามากกว่า"มีใครแกล้งหนูรึเปล่า" อดสงสัยไม่ได้จริงๆ ทำไมน้ำพั้นช์ถึงเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนขนาดนี้ เธอมีอาการคล้ายสับสน เกร็งๆ อะไรบางอย่าง" ... ""ไม่มีอะไรจะบอกป๋าแน่นะ" ก็ถ้าไม่พูดไม่บอก เขาจะรู้ได้ยังไงว่าเธ

"ใครก็อย่ามาห้ามพั้นช์ แม้แต่ป๋าก็ไม่มีสิทธิ์" อะไรกันเนี่ย อะไรที่ทำให้เด็กน้อยที่อยู่ในโอวาทเขาตลอดเวลาพยศกับเขาขนาดนี้"งั้นก็ลองดู"  ไม่พอใจ ใช่ เขาไม่พอใจ เรื่องแค่นี้ถึงกับต้องห่างกันมันมากเกินไป เธอลงโทษเขาหนักเกินไป แต่จะให้เขาพูดว่ารักเธอ ทั้งๆ ที่ยังไม่มั่นใจในความรู้สึกของตัวเอง เขาทำไม่ได้บรรยากาศภายในรถยนต์คันหรูเงียบกริบ ไม่มีใครเอ่ยปากอะไรสักคนแม้แต่คนสนิทของมาร์ตินเองก็ไม่พูดอะไรออกมา ให้ตายเถอะมันน่าอึดอัดชะมัดเลย"ป๋ากลับไปนอนบ้านเถอะ หนูอยากอยู่คนเดียว" ทันทีที่ถึงคอนโด น้ำพั้นช์พูดขึ้นขณะที่ยังนั่งอยู่บนหน้าตักแกร่งของมาเฟียหนุ่มภายในรถยนต์คันหรู  ไม่มีเสียงตอบกลับมาว่าเขาจะเอายังไง ทุกอย่างมันดูเงียบเชียบจนหน้ากลัวไปหมด หากยังเป็นแบบนี้ มีหวังอะไร อะไร ก็คงดูจะแย่ไปหมดน้ำพั้นช์ก้าวลงจากรถยนต์คันหรูเธอรีบหันหลังเดินเข้าภายในอาคาร ขณะที่รถยนต์ของมาร์ตินขับออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆ หัวใจดวงน้อยของเธอมันเบาหวิว นี่คงเป็นคำตอบแล้วว่าเขาไม่ได้แคร์อะไรเธอเลยสักนิดน้ำตาใสเริ่มไหลลงมาอีกครั้ง เมื่อเธอเข้ามาในห้องพ

น้ำพั้นช์รู้สึกตัวตื่นอีกครั้งภายในอ้อมกอดของมาเฟียหนุ่ม เธอเงยหน้ามองใบหน้าคมคายของเขาอย่างตั้งใจ  ทั้งๆ ที่ถูกเขาทำร้ายมาตลอดทั้งร่างกาย และจิตใจ แต่ทำไมเธอถึงหวั่นไหวกับเขา เพียงแค่เขาทำดีด้วยไม่กี่ครั้ง หัวใจของเธอมันไม่รักดีเลยจริงๆเธอหยัดกายลุกขึ้นใช้ข้อศอกค้ำยันกับพื้นเตียงเอาไว้ ก้มใบหน้าหวานบรรจงจูบริมฝีปากหนาของมาเฟียหนุ่มเบาๆ เลื่อนขึ้นหอมแก้มสากฟอดใหญ่ หยาดน้ำตาเออรื้นคลอเบ้าตา ใจหาย เธอรู้สึกใจหายเธอมองมาเฟียหนุ่มที่กำลังนอนหลับอย่างมีความสุขอยู่บนเตียงนอนของเธอ"ขอโทษนะป๋า แต่หนูต้องไป หนูต้องรักษาหัวใจของตัวเอง"  เธอก้มลงจูบมาเฟียหนุ่มอีกครั้ง ในขณะที่เขายังนอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวเธอจำเป็นจริงๆ และเธอไม่หนีหนี้เขาแน่นอน ตอนนี้เธอมีงานทำระหว่างเรียนแล้ว@สนามบิน"พี่เมฆ ขอบคุณนะที่มาส่งพั้นช์"เหนือเมฆมาส่งน้ำพั้นช์ที่สนามบิน เขาไม่รู้หรอกว่าน้ำพั้นช์เจอปัญหาอะไรมา ไม่ใช่ไม่ห่วงน้อง แต่ชีวิตของตัวเองก็ต้องเลือก และรับผลของมันเอง"ไปอยู่ไกลพี่ ก็อย่าดื้อให้มันมาก พี่ตามเช็ดตา