บททั้งหมดของ คู่หมั้นในนามของผู้นำมาเฟีย (มี E-book): บทที่ 1 - บทที่ 10

บทที่ 1ข่าวลือ ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่มืดสนิท มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟบนหัวเตียงส่องเล็ดลอดผ่านเข้ามาภายในผ้าห่มผืนหนาเพียงเท่านั้น หญิงสาวนอนคุดคู้คลุมโปง พลางไล่นิ้วเรียวเลื่อนอ่านคอมเมนต์ในโลกโซเชียลอยู่หลายต่อหลายแพลตฟอร์ม แฮชแท็กที่กำลังขึ้นเทรนด์เป็นอันดับหนึ่งในขณะนี้คือ #มือที่สามชื่อย่อวจ มิหนำซ้ำมันยังติดเทรนด์มามากกว่าสองวันแล้ว โดยไม่มีท่าทีว่าจะหายไปจากหน้าฟีดเร็ว ๆ นี้ ใช่แล้ว ‘วจ’ คือชื่อย่อของเธอ ‘วาเจน วาริ เทวา’ นักแสดงสาวหน้าใหม่ เธอเพิ่งเข้าวงการมาได้เพียงไม่นานนั่นเอง คิด แต่ไม่ถึง : นางหน้าตาก็ดี ทำไมไปเป็นน้อยเขา ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ อุบะ ๆ ๆ : วาเจนนางคือใครอ้ะ ดังเหรอ? ไม่เห็นจะรู้จักเลย ใส่สีตีไก่ : นักข่าวแม่งชอบพาดหัวข่าวให้คนสนใจไง ดาราดัง ดังกี่โมง? เอฟซีน้องวาเจนคนสวยขา : ขอโทษนะ ถ้าไม่รู้จักก็เสิร์ชกูเกิลจ้า อย่ามาโชว์โง่แถวนี้เนอะ!! The know : สงสัยไม่มีปัญญาหาเอง พวกนี้ชอบแย่งผัวชาวบ้าน Wajanne Fc Thailand : รอน้องออกมาแถลงข่าวก่อนดีไหมคะ ไม่ใช่เอาแต่ฟังความข้างเ

บทที่ 3ชิคาดะ ยูยะเป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว สายเรียกเข้าดังอยู่พักใหญ่ สร้างความรำคาญใจให้ 'ชิคาดะ ยูยะ' อยู่ไม่น้อยเลยทีเดียวชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายเต็มทน เขาสวมเสื้อคลุมอาบน้ำเพียงลวก ๆ เท่านั้น เผยให้เห็นแผงอกกว้างกำยำ กล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ ไม่บอกก็รู้ว่าเป็นคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำทว่า…ตามลำตัวมีร่องรอยของบาดแผลหลายจุด บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเขาเคยผ่านเรื่องอันตรายมาไม่ใช่น้อย…ดวงตาคมกริบเหลือบมองชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ 'ริวเซย์' พี่ชายต่างมารดาของเขานั่นเองเขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายพลางชั่งใจอยู่เพียงครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจกดรับสายในวินาทีต่อมา"ว่า? มีไร"[ไอ้ยูยะ พ่อโทรหาทำไมถึงไม่รับ]"ไม่เห็น"[ลำบากฉันต้องมาติดต่อแทนเนี่ย รู้ไหม]"แล้วจะติดต่อแทนเพื่อ?"[อย่ากวนส้นตีน]"ไม่ได้กวน"[โธ่ ไอ้เวร][แล้วกว่าจะรับสาย ทำอะไรอยู่]"ก็ไม่อยากรับ เบื่อ"[งั้นก็ช่วยอ่านข้อความจากพ่อบังเกิดเกล้าหน่อยเถอะว่ะ]"มีเรื่องอะไรกันแน่วะ"[ไม่รู้ แต่เรื่องสำคัญแน่ อ่าน ๆ ไปเถอะน่า]"เออ เดี๋ยวอ่าน”“แค่นี้ใช่ไหม บาย"[เฮ้ย! เดี๋ยว–]คิ้วเรียวข

บทที่ 5ความบังเอิญที่ตั้งใจครืดจู่ ๆ ก็มีข้อความปริศนาส่งมาหาเธอในช่วงหัวค่ำ“แอนตี้ทักมาด่าอีกแล้วเหรอ…”วาเจนรู้สึกแปลกใจ เพราะหลายวันที่ผ่านมาผู้จัดการของเธอไล่บล็อกแอคเคาท์หลุมไปหมดแล้วเธอขมวดคิ้วทันทีที่เห็นข้อความทักทายจากอีกฝ่าย ดูเหมือนจะไม่ใช่พวกแอนตี้แฟน แต่ก็ไม่ใช่แฟนคลับด้วยเช่นกันไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครหรือต้องการอะไรจากเธอกันแน่…YUYA : ไงWajanne : ?YUYA : ชิคาดะ ยูยะWajanne : คะ?YUYA : ชื่อไง งงอะไรวะWajanne : แล้วมาบอกฉันทำไมคะYUYA : เอ๋อไร คู่หมั้นไง อย่าบอกว่าไม่รู้อ้อ เขาคือว่าที่คู่หมั้นของเธอนี่เองแค่การพิมพ์ก็ยังรู้เลยว่าปากปีจอ!Wajanne : อ๋อWajanne : ยูนี่เองYUYA : ยูยะ อย่าเรียกยูเฉย ๆ ฉันไม่ชอบให้คนนอกเรียกว่ายูWajanne : ยู ที่ฉันหมายถึงคือ you น่ะYUYA : เธอคิดจะกวนประสาทฉันรึไงWajanne : เปล่านี่ นายเข้าใจผิดเองYUYA : เหอะ! เข้าเรื่องเลยก็แล้วกัน YUYA : อยากหมั้นกับคนที่ไม่ได้รักนักเหรอ?YUYA : ทำไมเธอไม่ปฏิเสธWajanne : ถ้าปฏิเสธได้ฉันก็ทำไปแล้วสิWajanne : คิดว่าฉันอยากหมั้นกับคนที่ไม่ได้รักมากหรือไง?Wajanne : แล้วทำไมคุณไม่ปฏิเสธล่ะ?

บทที่ 7สวนสนุกกับคนพิเศษ บ่ายสองของวันถัดมา ร่างสูงอยู่ในชุดลำลองอันแสนเรียบง่าย ทว่ากลับดึงดูดสายตาผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาได้เป็นอย่างดี อาจเป็นเพราะความสูงและใบหน้าของเขาที่โดดเด่นมากกว่าคนทั่วไป ทว่าสิ่งที่ทำให้ผู้คนไม่กล้าสบตาเขาก็คือใบหน้าที่ยังคงเรียบเฉยเหมือนเช่นเคย…เส้นผมสีเทาควันบุหรี่ของเขายุ่งเหยิงเล็กน้อย ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็ไม่ได้คิดที่จะสนใจมัน เป็นเพราะเขาไม่อยากเสียเวลาไปกับมันจนมาช้าหรือทำให้อีกฝ่ายต้องมารอเขายูยะเหลือบมองนาฬิกาเรือนหรูสีเงินที่อยู่บนข้อมือซ้ายเพื่อดูเวลาเลยเวลานัดมาแล้วสิบนาที…เขาไม่เคยต้องรอใครมาก่อน‘ไม่เป็นไร…ก็แค่สิบนาที’จะให้เขารออีกสามชั่วโมงก็ยังได้ ถ้าคนคนนั้นเป็นเธอฮานะซากิ เอริ“ยูยะคุง!” เสียงหวานตะโกนเรียกเขาจากอีกฟากหนึ่งของถนนเจ้าของเสียงนั้นเป็นหญิงสาวตัวเล็กผิวขาวหน้าตาจิ้มลิ้ม มีเส้นผมสีบลอนด์น้ำตาลเป็นประกายเล่นแสง เธอย

บทที่ 9"Come Up. Baby!" ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงก็มาถึงยังที่หมาย เจ้าตัวบิดจนมิดไมล์ แต่ก็สู้จราจรของประเทศไทยที่โคตรติดไม่ได้มาช้าแค่ไม่กี่นาทีคงไม่เป็นไรหรอกมั้งสองขาแกร่งก้าวเข้าไปยังร้านอาหารสุดหรูด้วยความเร่งรีบ ทว่ากลับโดนพนักงานหน้าร้านขวางเอาไว้ไม่ให้เข้าไปด้านในปมคิ้วเรียวของยูยะขมวดแน่น เขารู้สึกหงุดหงิดที่ถูกขวางทางคนยิ่งรีบ ๆ อยู่จะมาขวางทำพระแสงอะไรวะ!"ถอยไป""ต้องขออภัยด้วยนะครับแต่เราไม่สามารถปล่อยคุณผู้ชายเข้าไปได้จริง ๆ" หรือเพราะว่าเขายังอยู่ในชุดแข่งรถอยู่?ดีเหมือนกัน ยัยคู่หมั้นจะได้อับอายจนไม่อยากหมั้นกับเขา!แต่ถึงกับห้ามไม่ให้เข้าไป…ก็ดูจะเกินไปหน่อยไหม?"ทำไม? ต้องใส่ชุดสูทเท่านั้นหรือไงถึงจะเข้าไปได้”"ไม่ใช่ครับคุณผู้ชาย ทางร้านเราไม่มีกำหนดเรื่องการแต่งกายครับ" พนักงานหนุ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงสุภาพนอบน้อมระดับสิบ"แล้วจะขวางทำไมวะ”เสียเวลาฉิ