บทที่ 7 สวนสนุกกับคนพิเศษ

บทที่ 7

สวนสนุกกับคนพิเศษ

บ่ายสองของวันถัดมา ร่างสูงอยู่ในชุดลำลองอันแสนเรียบง่าย ทว่ากลับดึงดูดสายตาผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาได้เป็นอย่างดี อาจเป็นเพราะความสูงและใบหน้าของเขาที่โดดเด่นมากกว่าคนทั่วไป ทว่าสิ่งที่ทำให้ผู้คนไม่กล้าสบตาเขาก็คือใบหน้าที่ยังคงเรียบเฉยเหมือนเช่นเคย…

เส้นผมสีเทาควันบุหรี่ของเขายุ่งเหยิงเล็กน้อย ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็ไม่ได้คิดที่จะสนใจมัน เป็นเพราะเขาไม่อยากเสียเวลาไปกับมันจนมาช้าหรือทำให้อีกฝ่ายต้องมารอเขา

ยูยะเหลือบมองนาฬิกาเรือนหรูสีเงินที่อยู่บนข้อมือซ้ายเพื่อดูเวลา

เลยเวลานัดมาแล้วสิบนาที…เขาไม่เคยต้องรอใครมาก่อน

‘ไม่เป็นไร…ก็แค่สิบนาที’

จะให้เขารออีกสามชั่วโมงก็ยังได้ ถ้าคนคนนั้นเป็นเธอฮานะซากิ เอริ

“ยูยะคุง!” เสียงหวานตะโกนเรียกเขาจากอีกฟากหนึ่งของถนน

เจ้าของเสียงนั้นเป็นหญิงสาวตัวเล็กผิวขาวหน้าตาจิ้มลิ้ม มีเส้นผมสีบลอนด์น้ำตาลเป็นประกายเล่นแสง เธอยกมือขึ้นโบกหย็อย ๆ พร้อมกับส่งยิ้มมาให้เขาเหมือนอย่างเคย

เป็นรอยยิ้มเดียวกับที่ทำให้เขาตกหลุมรัก…

นัยน์ตาสีนิลฉายแววประหม่าเล็กน้อย เขารู้สึกแปลกใจที่เห็นเธอมาคนเดียว ไม่มีแฟนหนุ่มของเธอมาด้วย เพียงอึดใจหนึ่งเขาทำเพียงคลี่ยิ้มออกมาบาง ๆ ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปหาเธอ

"รอนานหรือเปล่า? ขอโทษด้วยนะ” เธอโค้งศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อเป็นการขอโทษเขา

“ไม่นานเลย– แล้วหมอนั่นล่ะ?”

“หืม หมายถึงโชเหรอ?”

“อือ” เขาตอบกลับด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าในอกด้านซ้ายกลับแสดงออกตรงกันข้าม

มันเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมาข้างนอกเสียให้ได้

“ติดธุระกะทันหันน่ะ"

"อ้อ..." 

"โชฝากความคิดถึงมาให้ยูด้วยนะ” หญิงสาวเอ่ยพลางหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสะพายใบเล็กแล้วยื่นให้กับเขา

รูปถ่ายใบนั้นเป็นรูปที่พวกเขาทั้งสามคนยื่นด้วยกัน

ชายหนุ่มผมสีเทาควันบุหรี่เจ้าของใบหน้าหล่อเหลายิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มทั้งสองข้างพร้อมกับชูสองนิ้วยืนอยู่ฝั่งซ้าย ตรงกลางเป็นหญิงสาวตัวเล็กผิวขาว ผมสีบลอนด์น้ำตาลเปล่งประกาย เธอกอดตุ๊กตาหมีพลางฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี ถัดมาเป็นชายหนุ่มผมสีน้ำเงินเข้มกำลังอมยิ้มน้อย ๆ

ดูผิวเผินเหมือนเป็นรูปถ่ายทั่วไปของกลุ่มเพื่อนสนิทที่ได้ใช้เวลาแห่งความสุขด้วยกัน

ทว่า…หากสังเกตให้ดีก็จะรับรู้ได้ถึงความสัมพันธ์บางอย่าง

หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงกลางกับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ฝั่งขวาหันมามองหน้ากัน ส่วนชายหนุ่มอีกคนมองไปที่หญิงสาวฝ่ายเดียว…ราวกับเป็นส่วนเกิน

นัยน์ตาสีนิลวูบไหว แต่เพียงเสี้ยววินาทีก็กลับมานิ่งเฉย เขาพลิกดูที่ด้านหลังของรูปถ่ายใบนั้น มีข้อความหนึ่งถูกเขียนเอาไว้ด้วยหมึกสีดำ

‘YUYA 会いたくて…'

คิดถึงงั้นเหรอ..ไม่หรอก

ยูยะแสยะยิ้มเพียงเสี้ยววินาทีที่เห็นข้อความนั้น เขายัดมันลงกระเป๋ากางเกงอย่างไม่ยี่หระแล้วหันไปถามคนที่ยืนอยู่ข้างกาย

“ไปกันเถอะ เธออยากไปไหน?”

“อืมมมมมมม…สวนสนุกดีไหม” เอริพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มแสนอ่อนโยน เธอทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยประโยคถัดมา “…แต่ยูไม่ชอบที่ร้อน ๆ นี่นา งั้น–”

“ไปสวนสนุกกันเถอะ” 

“หืม ยูโอเคเหรอ?”

“มาเถอะน่า ก่อนจะเปลี่ยนใจ” ยูยะกล่าวก่อนเขาจะก้าวขายาว ๆ เร็ว ๆ นำไปยังรถซูเปอร์คาร์คันหรูสีดำด้านคู่ใจ

“รอด้วยสิ!!” เสียงหวานเอ่ยทักท้วงเมื่อเริ่มเดินตามร่างสูงไม่ทัน

ไม่นานเขาก็เดินช้าลงจนเธอเดินตามมาทัน

เขาเป็นเช่นนี้เสมอ…ถึงจะชอบแกล้ง แต่ก็ตามใจเธออยู่ทุกที

ใช้เวลาเพียงไม่นานก็มาถึงที่หมาย สวนสนุกดรีมยูนิเวอร์แซล เขามาล่าสุดเมื่อประมาณสิบกว่าปีที่แล้วเห็นจะได้เพราะสวนสนุกไม่ใช่สถานที่ที่คนอย่างเขาชื่นชอบสักเท่าไรนัก ทั้งคนพลุกพล่านและอากาศก็ร้อนระอุ 

แต่ถ้าเอริอยากมา…มีหรือที่เขาจะปฏิเสธ

ด้านในมีเครื่องเล่นให้เลือกมากมายจนลายตา ความหวาดเสียวระดับเด็กน้อยไปจนถึงกะเอาชีวิตผู้เล่นเลยทีเดียว ร่างสูงเดินตามเธอไปยังเครื่องเล่นหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นระดับเด็กน้อย

“ม้าหมุนเนี่ยนะ?” เสียงทุ้มต่ำเปล่งออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา

คนตัวใหญ่อย่างเขา ต้องมาเล่นม้าหมุนเด็กสองขวบเนี่ยนะ

“อื้ม! น่าสนุกดีออก นึกถึงตอนเด็ก ๆ เลยยย~” เอริตอบกลับหน้าระรื่นเจือรอยยิ้มบาง ๆ

เริ่มจากเครื่องเล่นเบสิคแสนน่าเบื่อก็จริง แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากนี้ต่างหากคือของจริง…

เอริพาเขาเล่นเครื่องเล่นตามคำแนะนำบนโลกโซเชียล ‘ชี้เป้าเครื่องเล่นที่คุณไม่ควรพลาดในสวนสนุกดรีมยูนิเวอร์แซล’ ไต่ระดับความหวาดเสียวเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

กระทั่งตอนนี้เขาอยู่ในแถวยาวเหยียดของเครื่องเล่นที่ขึ้นชื่อว่าหฤโหดอย่าง ‘ทอร์นาโด’

เขาเห็นคนที่ลงมาจากเครื่องเล่นนี้ส่วนใหญ่มีสีหน้าซีดเผือดและสภาพราวกับไร้วิญญาณ

ให้พูดตามจริงคือเขายังไม่อยากวิญญาณหลุดออกจากร่างหรอกนะ…จะว่าเป็นความโชคดีของเขาหรือเปล่าที่แถวมันยาวเหยียดรอนานจนเอริยอมถอดใจไม่เล่นมัน

“ไปกันเถอะ...แถวยาวมากเลย” เอริพูดพร้อมรอยยิ้ม แต่เขารู้ดีว่าเธอเสียดายแค่ไหนที่ไม่ได้เล่นมัน

“ทำไมล่ะ อยากเล่นไม่ใช่เหรอ”

“แดดแรงมาก แล้วยูก็ขี้ร้อนด้วย...เราไปหาที่นั่งพักกันก่อนเถอะ”

“รอได้ ไม่ได้ร้อนขนาดนั้น”

ทำไมต้องใส่ใจเขาขนาดนี้ด้วย

“ปากแข็ง” เธอตอบกลับทันควันก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนขาวสะอาดตาขึ้นมาซับเหงื่อบนใบหน้าให้เขาอย่างเบามือ

ร่างสูงเบือนหน้าหลบเล็กน้อยแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “…ไม่ใช่เด็กซะหน่อย เช็ดเองได้น่า”

ได้ยินอย่างนั้นหญิงสาวก็อมยิ้มแล้วยื่นผ้าเช็ดหน้าให้กับเขาพลางส่ายหน้าเบา ๆ

เพราะแบบนี้..เขาถึงไปไหนไม่ได้สักที

ไปจากเธอไม่ได้สักที…

นั่งพักกันจนหายเหนื่อยก็ได้เวลาตะลุยต่อ ทว่าคราวนี้ไม่ใช่เครื่องเล่น…แต่เป็น ‘บ้านผีสิง’

ยอมรับเลยว่าเขาไม่อยากเข้าไปถึงเขาจะตัวใหญ่และมีลูกน้องมากมายแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขา…กลัว

เรื่องนี้เขาจะให้มีใครรู้ไม่ได้เด็ดขาด ฉะนั้นเขาจึงทำทีเป็นนิ่งเฉยไม่แสดงอาการใด ๆ ออกมา

เพราะมันไม่เท่ไม่คูลน่ะสิ…

แม้ว่าเอริจะเป็นเพื่อนกับเขามานาน แต่กลับไม่รู้ว่าเขานั้นกลัวสิ่งลี้ลับมากแค่ไหน เป็นเพราะเขาเก็บอาการอยู่เสมอ

และจะให้มาโป๊ะในวันนี้ก็คงจะไม่ได้เหมือนกัน…

“แถวไม่ยาวเท่าทอร์นาโด เล่นอันนี้ก็แล้วกันเนาะ” เธอลากแขนเขามาต่อแถวบ้านผีสิงที่อีกไม่นานก็จะถึงคิว

เธอยังอยากเล่นไอ้เครื่องเล่นเส็งเคร็งนั่นอยู่สินะ

นี่แหละโอกาส!

“แต่เธออยากเล่นทอร์นาโดไม่ใช่เหรอ?”

“อืมมม– ก็ใช่นะ”

“งั้นก็เล่นสิ ไม่มีแดดแล้วด้วย แถวก็สั้นลงแล้ว– บ้านผีสิงน่าเบื่อจะตายไป ไม่เห็นจะตื่นเต้น”

“ยูคุงเคยเข้าไปแล้วเหรอ” เอริเอียงคอถามด้วยความสงสัย เท่าที่จำได้ยูยะไม่เคยมาสวนสนุกเลยแม้แต่ครั้งเดียวตั้งแต่ที่เธอรู้จักเขา

“เปล่า” 

“อ้าว แล้วทำไมถึงบอกว่าน่าเบื่อล่ะ?”

“แค่เห็นก็รู้แล้ว มันจะไปน่ากลัวอะไร เสียเวลา”

หลังจากที่เขาพูดจบ เธอทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าหงึก ๆ เห็นด้วย

“ก็ได้ งั้นไปเล่นทอร์นาโดกันเถอะ~”

เขารอดแล้ว…

รอดจากบ้านผีสิงมาเจอกับความบรรลัยระดับจักรวาล!

เครื่องเล่นบ้าบอนั่นทำเอาเขาหน้ามืดตาลายคล้ายจะเป็นลม พะอืดพะอมแต่ต้องกล้ำกลืนฝืนทนกลืนมันลงคอเพราะต้องคีพลุคต่อหน้าเอริ 

เขาจะแสดงความอ่อนแอออกมาไม่ได้เด็ดขาด!

“ยูคุง…ไหวหรือเปล่า?”

เขาไม่เนียนหรอกเหรอ…

“หืม ไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย สบายมาก อึก..” เขากลั้นสิ่งที่ตีตื้นขึ้นมา

“เดี๋ยวมานะ”

“อ้าว จะ–”

สองขาแกร่งเร่งฝีเท้าวิ่งตรงไปยังห้องน้ำในทันที ไม่รอให้เธอได้ถามอะไรต่อ

ช่างเป็นวันที่ยากลำบากสำหรับเขาจริง ๆ แต่ทว่าก็มีความสุขมากเช่นกัน

ที่ได้ใช้เวลากับคนพิเศษ…