บทที่ 4 เรื่องบ้าอะไรวะ

บทที่ 4

เรื่องบ้าอะไรวะ

หลังจากที่ชายหนุ่มได้อ่านข้อความที่ถูกส่งมาจากพ่อบังเกิดเกล้าในเช้าของวันถัดมา เขาก็หัวเสียจนแทบคลั่ง ข้อความพวกนั้นไร้สาระจนเขาไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง

เขาไม่มีทางยอมรับเรื่องนี้แน่…

นี่มันเรื่องเหลวไหลไม่ใช่หรือไงวะ!

“อรุณสวัสดิ์ครับบบยูยะซัง”

“ถอยไปสิวะ!! เกะกะฉิบหาย!!”

ยูยะตวาดเสียงดังลั่น เขาหัวเสียตั้งแต่เช้า พาลหาเรื่องลูกน้องไปทั่วจนมือขวาต้องบอกให้เขาใจเย็นลง

“มึงเป็นไร ใจเย็น ๆ หน่อยดิวะ พวกมันกลัวจนหัวหดหมดแล้วเนี่ย” โทมะพูดพลางหันไปมองลูกน้องที่พากันก้มหน้า

“ไปเตรียมรถมา” เขาไม่ได้สนใจคำพูดของมือขวาเลยสักนิด

หลังจากที่เจ้าตัวตั้งสติอยู่พักใหญ่ ก็ตัดสินใจเดินทางไปยังคฤหาสน์ของตระกูลเพื่อเจรจากับคนเป็นพ่อให้รู้เรื่อง

ทว่าไม่ทันที่เขาจะได้ก้าวขาออกจากคอนโด รถโรลส์-รอยซ์ป้ายทะเบียนแสนคุ้นตาก็มาจอดสนิทอยู่ที่หน้าคอนโดของเขาเสียแล้ว

"เชิญครับ นายท่าน" ชายร่างกำยำในชุดสูทสีดำสนิทเปิดประตูพลางผายมือให้กับชายวัยกลางคนเดินลงมา

เขาคือ 'ชิคาดะ เด็นโซ' หัวหน้าใหญ่แห่งแก๊ง ‘ชิคาดะ’

"ฉันมีเรื่องจะคุยกับแก ยูยะ" ชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะเดินนำเข้าไปยังด้านในห้องรับรองแขก

"ออกไปให้หมด" สิ้นเสียงนั้นลูกน้องราวสี่ถึงห้าคนต่างค้อมศีรษะลงแล้วเดินออกไป จนภายในห้องมีเพียงแค่พวกเขาสองคน บทสนทนาจึงเริ่มต้นขึ้น

"ที่ส่งมา เรื่องจริงเหรอครับ?" ชายหนุ่มเอ่ยถาม

เขานึกอยากให้เป็นเรื่องล้อเล่นที่พ่อของเขาคิดขึ้นมาเพื่อแกล้งหยอกเล่นเพียงเท่านั้น

"จริงสิ ฉันจะโกหกแกทำไม?"

"แต่ผมไม่ได้อยากแต่งงาน!"

"หมั้นก่อน"

"ผม ไม่ อยาก หมั้น" เสียงทุ้มกดต่ำแฝงความแข็งกร้าวและหนักแน่น ก่อนเขาจะเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงที่อ่อนลงในประโยคถัดมา "กับคนที่ไม่ได้รัก…"

"ตามใจ" เด็นโซตอบกลับพลางไหวไหล่น้อย ๆ ราวกับไม่ยี่หระ

"จริงเหรอครับ...ง่ายงี้เลย?" คิ้วเรียวเลิกขึ้นเป็นเชิงตั้งคำถาม รู้สึกตงิดใจอย่างบอกไม่ถูกที่พ่อของเขายอมง่ายถึงเพียงนี้

"อ้อ ใช่สิ— ไม่มีอะไรยากอยู่แล้วลูกรัก” เด็นโซเอ่ยเสียงเรียบ “แค่ฉันจะไม่สนับสนุนอะไรแกอีก ทั้งที่ซุกหัวนอนแล้วก็…ธุรกิจของแก"

"หมายความว่ายังไง?"

แค่ปฏิเสธการหมั้น…

ต้องทำกับเขาถึงขนาดนี้เชียวเหรอ?

"ก็ตัดหางปล่อยวัดน่ะสิ ชัดพอไหม หืม?"

"แล้วทำไมผมต้องหมั้นกับใครก็ไม่รู้ด้วย”

"ฉันมีเหตุผลก็แล้วกัน”

"แล้วทำไมถึงเป็นผม?"

ชิคาดะ เด็นโซน่ะ มีลูกชายถึงสามคน แล้วทำไมคนที่ต้องหมั้นถึงต้องเป็นเขาด้วย?

"แกเป็นลูกที่เลว"

“…"

หลอกด่ากันนี่หว่า...

"แต่แกเหมาะสมที่สุด"

"ยังไงผมก็ไม่หมั้น ไม่แต่งเด็ดขาด!"

"ไอ้นี่! แกจะลองดีกับฉันใช่ไหม!?"

"ผมขอตัว" ยูยะยักไหล่อย่างไม่แยแสพลางเดินออกไปโดยไม่สนใจไยดีกับปฏิกิริยาหลังจากนั้นของเด็นโซแม้แต่น้อย

ไม่มีอะไรที่เขาต้องกลัวทั้งนั้น…

เหอะ บ้าไปแล้วหรือไง?

จะให้เขาแต่งงานกับใครก็ไม่รู้เนี่ยนะ หน้ายังไม่เคยเห็นด้วยซ้ำไป

แค่คิดเขาก็โคตรจะเสียอารมณ์แล้ว

สองขายาวก้าวเร็ว ๆ ไปยังโรงจอดรถ ขณะเดียวกันเสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้น เขาปรายตามองรายชื่อก่อนจะกดรับสายทันที เป็นสายจากมือขวาของเขา 'มาซาชิ โทมะ'

[ไอ้ยูยะ มึงทำเหี้ยอะไรวะเนี่ยยยยย!!!!]

"ทำอะไร? พูดเรื่องเหี้ยอะไรของมึง?”

[ก็ลูกน้องรายงานมาว่าที่ร้านโดนตำรวจลงอะดิ เหมือนจะโดนสั่งปิดทั้งที่ไม่ได้มีความผิดด้วย เกิดไรขึ้นวะ?!!]

[อีกอย่างนะไอ้เวร! ตอนนี้ที่สนามมีชายตัวเบิ้มชุดดำบุกเข้ามาถล่มเละเลย!!.. เฮ้ยยย!! เพล้ง! โครม! เปรี้ยง! เคร้ง!! ไอเหี้ย!! หยุดนะเว้ยไอ้โล้น! กูบอกให้หยุดไงวะ!!! ผัวะ!! ผัวะ! พลั่ก!!]

"เหี้ยไรวะ!! ไอ้โทมะ! เกิดอะไรขึ้นวะ!!"

"ตอบสิวะไอ้เวร!!"

[พลั่ก! พลั่ก! ผัวะ!!]

"บัดซบเอ้ย!!"

"เรื่องส้นตีนอะไรวะเนี่ย!!"

แก๊งไหนมันกล้ามาแหย็มเขาถึงถิ่นได้ขนาดนี้ มาบุกถล่มไม่พอ ยังมีอำนาจถึงขั้นเอาตำรวจมาลงร้านของเขาได้อีก

เขานึกถึงใครไม่ออกเลยจริง ๆ นอกเสียจาก…

ชิคาดะ เด็นโซ พ่อบังเกิดเกล้าของเขาเอง

ยูยะหมุนตัวกลับหลังหันทันที เขาเร่งฝีเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับเข้าไปยังห้องที่เพิ่งจะเดินจากมา

หวังว่าพ่อของเขาจะยังไม่ไปไหน

ไม่นานเขาก็มาถึงห้องรับรอง ก่อนร่างสูงโปร่งจะคุกเข่าลงตรงหน้าเด็นโซอย่างจำยอม

"โอโต้ซังงง" ยูยะฝืนฉีกยิ้มกว้างส่งให้พ่อบังเกิดเกล้า

"จ๋าาา ลูกรัก~" คนเป็นพ่อขานรับอารมณ์ดี พร้อมกับส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจมาให้เขา

พ่อใครวะ หน้าเนื้อใจเสือที่สุด!!

อ๋อ..พ่อของเขาเอง

ใบหน้าคมเบือนไปทางอื่นก่อนน้ำเสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยประโยคหนึ่งขึ้นแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ "ผมว่าจะหมั้น…."

"โอ้!!! ลูกพ่อคิดได้แล้วสินะ หืม?"

"ครับบบ คิดได้แล้ว– พ่อช่วยสั่งให้ลูกน้องหยุดทีก่อนสนามผมจะพัง ผับด้วยก่อนจะโดนสั่งปิด"

"พูดเรื่องอะไรของแก?" เด็นโซตอบกลับหน้าตาย

"อะ อ้าว ทั้งหมดเป็นฝีมือพ่อไม่ใช่...เหรอ?” เขาพูดตะกุกตะกักด้วยความไม่มั่นใจ "เพราะผมไม่ยอมหมั้น พ่อก็เลย…"

"พูดบ้าอะไร ฉันไม่ได้ทำ"

อ้าวเฮ้ย!?

แล้วเขารับปากจะหมั้นแล้วเนี่ยนะ

ฉิบหาย!!

"พ่อ ผมไม่เล่น"

"แล้วใครเล่น?— แกต้องหมั้นจริง อาทิตย์หน้า ฉันเตรียมทุกอย่างไว้ให้พร้อมแล้ว"

ให้ตายเถอะว่ะ ยังไงเขาก็ต้องหมั้นอยู่ดี ปฏิเสธไม่ได้ตั้งแต่แรกแล้วสินะ…

          สิ่งแรกที่ยูยะคิดหลังจากก้าวขาลงจากรถซูเปอร์คาร์คันหรูของตัวเองก็คือ..สนามไม่เห็นเละเทะหรือเสียหายมากมายอย่างที่เขาคิด

ไอ้โทมะมันเล่นละครหรือเปล่าวะ...

"ยูยะซัง มาแล้วเหรอครับบบ"

แต่ดูจากสภาพบรรดาลูกน้องของเขาแล้วไม่น่าจะเล่นละคร สภาพแต่ละตัวดูไม่จืด สะบักสะบอมเสียจนนึกว่าไปออกรบกู้ชาติบ้านเมืองมา

"เป็นยังไงบ้าง"

"เจ็บกันนิดหน่อยคร้าบบบ ไม่รู้ว่าเป็นแก๊งไหน ยูยะซังเป็นห่วงพวกผมด้วยหยอออ" ‘มังกร’ ลูกน้องคนสนิทสุดทะเล้นขี้เล่น เล่นขี้ตอบพร้อมกับส่งสายตาเป็นประกายระยิบระยับมาให้เขา

"กูหมายถึงสนามกับผับเป็นยังไงบ้าง"

"...โห่ ยูยะซังงงง" มังกรโอดครวญ แสดงอาการน้อยอกน้อยใจจนน่าหมั่นไส้ “เรียบร้อยดีครับบบ แต่กำลังซัดนัวเลย ไม่รู้ทำไมพวกมันถึงถอย พวกผมก็งงอยู่เหมือนกัน"

ชัดเลย..ยังไงก็เป็นฝีมือของ ‘ชิคาดะ เด็นโซ’ ร้อยล้านเปอร์เซ็นต์

"ไม่เป็นไรมากก็ดีแล้ว"

"พวกผมอยากรู้จริง ๆ ว่าพวกไหน อย่าให้รู้นะแม่งจะยิงทิ้งเรียงตัวเลย จิ๊!" ลูกน้องตัวเล็กยังคงพูดจาอวดเบ่งไม่หยุดด้วยความคับแค้นใจ

"อย่ารู้เลย..." น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมาแฝงไปด้วยความหวังดีอย่างเปี่ยมล้น

คนที่ทำคือนายใหญ่ของแก๊งชิคาดะไงล่ะ…

"ทำไมล่ะคร้าบบบ"

"เออน่า เชื่อกูเถอะ"

มังกรยังคงมีท่าทีสงสัยแต่ก็ไม่ได้ถามเซ้าซี้อะไรต่อ เพราะกลัวว่าเจ้านายจะรำคาญใจ

"แล้วนี่ทำไมมึงเพิ่งมาวะ" โทมะถามเพราะดูเหมือนว่าเหตุการณ์ครั้งนี้จะเกี่ยวข้องกับยูยะโดยตรงอย่างไม่ต้องสืบ

"พ่อมาหา" ยูยะตอบปัด เขาไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดอะไรมากนัก ถึงอย่างไรเรื่องก็จบที่เขาต้องหมั้นกับใครก็ไม่รู้อยู่ดี

"ท่านมาพบเองเลยเหรอวะ เรื่องสำคัญ?"

"เสือก" 

จะอยากรู้ห่าอะไรนักหนา…

"บอกหน่อยเรื่องอะไร เห็นมึงฉุนจัดตั้งแต่เช้าละ"

"ช่าย ๆ พวกผมก็อยากรู้" มังกรพยักหน้ารัว ๆ พูดสมทบอีกหนึ่งเสียง

ไหน ๆ ลูกน้องของเขาก็ขี้เสือกกันขนาดนี้แล้ว บอกพวกมันไปคงไม่เสียหายอะไร

"พ่อกูอะดิ แม่ง!! จะให้กูไปหมั้นกับใครก็ไม่รู้เนี่ย เซ็งฉิบหาย"

"ท่านเอางี้เลยเรอะ แล้วมึงว่าไง?" โทมะซักไซ้ต่อด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ทำเหี้ยอะไรได้"

เพราะต้องปกป้องพวกมึงเนี่ย…

"โหหหห แล้วยูยะซังรักเขาไหมครับเนี่ยยย?"

"รักเหี้ยไร ไม่เคยเจอ หน้ายังไม่เคยเห็นเลย" ยูยะพูดด้วยความอัดอั้นตันใจ "พ่อกูให้หมั้นไว้ก่อน...อาทิตย์หน้า"

"เอ่อ…แล้ววววว บรรดาสาว ๆ ของยูยะซัง จะไม่มาถล่มเราเละเลยเหรอคร้าบบบ" มังกรพูดพลางลูบแขนทั้งสองข้างไปด้วยราวกับกำลังพูดถึงเรื่องสยดสยอง

"แค่คิดก็สยองงง บรึ๋ยยย ขนลุก ๆ ๆ "

"จัดการได้อยู่แล้วน่า" โทมะตอบกลับ

"ปฏิเสธไม่ได้เหรอครับยูยะซัง" เคย์ออกความเห็นบ้างหลังจากที่ยืนเงียบเป็นผู้ฟังที่ดีอยู่นานสองนาน

"ปฏิเสธได้กูก็ทำแล้วสิวะ”

“ช่างแม่ง กูจะทำให้ผู้หญิงคนนั้นถอนหมั้นกูเอง"

"ใจร้ายเกิ๊นนน" มือซ้ายพูดเสียงเล็กเสียงน้อย

"เรื่องชั่ว ๆ ไว้ใจยูซัง" ส่วนมือขวาของเขาหลอกด่า...

"ยูยะ" เสียงทุ้มต่ำเปล่งออกมาราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความจริงจัง

"ซีเรียสเหี้ยไรนักวะกับการเรียกชื่อ"

"เรื่องของกู"

"แล้วถ้าเกิดรักเขาขึ้นมาล่ะวะ ทำไง?"

"ฝันอยู่?" ยูยะแค่นหัวเราะเสียงดังราวกับว่าสิ่งที่มือขวาพูดนั้นเป็นเรื่องตลก "มึงก็รู้กูไม่สนเรื่องความรัก"

"เออ— ก็จริง ถ้าไม่นับเรื่องของคนคนนั้นอะนะ" โทมะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังในประโยคถัดมา

"มึงควรมูฟออนได้แล้วนะเว้ย…"

"ไม่ต้องยุ่งเรื่องของกู”

"แล้วแต่— ที่กูพูดก็เพราะหวังดี เธอมีคนรักแล้ว…อีกไม่นานก็จะแต่งงาน เผื่อว่ามึงลืม"

“...”

เขาไม่ได้ลืม...ไม่เคยลืมเลยต่างหาก

แม้อีกฝ่ายจะมีคนรักอยู่แล้วก็ตาม ทว่าความรักที่เขามีให้เธอไม่เคยลดน้อยหรือจางลงเลยแม้แต่นิดเดียว เขาไม่เคยลืมเธอได้เลย

เพราะเธอคือรักแรกและรักเดียวของเขา...