Masukบทที่ 3
ชิคาดะ ยูยะ
เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว สายเรียกเข้าดังอยู่พักใหญ่ สร้างความรำคาญใจให้ 'ชิคาดะ ยูยะ' อยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว
ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายเต็มทน เขาสวมเสื้อคลุมอาบน้ำเพียงลวก ๆ เท่านั้น เผยให้เห็นแผงอกกว้างกำยำ กล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ ไม่บอกก็รู้ว่าเป็นคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำ
ทว่า…ตามลำตัวมีร่องรอยของบาดแผลหลายจุด บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเขาเคยผ่านเรื่องอันตรายมาไม่ใช่น้อย…
ดวงตาคมกริบเหลือบมองชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ 'ริวเซย์' พี่ชายต่างมารดาของเขานั่นเอง
เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายพลางชั่งใจอยู่เพียงครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจกดรับสายในวินาทีต่อมา
"ว่า? มีไร"
[ไอ้ยูยะ พ่อโทรหาทำไมถึงไม่รับ]
"ไม่เห็น"
[ลำบากฉันต้องมาติดต่อแทนเนี่ย รู้ไหม]
"แล้วจะติดต่อแทนเพื่อ?"
[อย่ากวนส้นตีน]
"ไม่ได้กวน"
[โธ่ ไอ้เวร]
[แล้วกว่าจะรับสาย ทำอะไรอยู่]
"ก็ไม่อยากรับ เบื่อ"
[งั้นก็ช่วยอ่านข้อความจากพ่อบังเกิดเกล้าหน่อยเถอะว่ะ]
"มีเรื่องอะไรกันแน่วะ"
[ไม่รู้ แต่เรื่องสำคัญแน่ อ่าน ๆ ไปเถอะน่า]
"เออ เดี๋ยวอ่าน”
“แค่นี้ใช่ไหม บาย"
[เฮ้ย! เดี๋ยว–]
คิ้วเรียวขมวดมุ่นทันทีหลังจากกดตัดสาย ยูยะรู้สึกแปลกใจที่พ่อของเขาให้พี่ชายติดต่อมา ต้องมีเรื่องอะไรที่สำคัญมากแน่
ซึ่งตัวเขาไม่อยากให้มี…
เพราะมันไม่น่าจะใช่เรื่องที่ดีน่ะสิ
เขาปัดหน้าจอเข้าแอปเพื่ออ่านข้อความที่บิดาของเขาส่งมา ทว่าถูกเสียงเคาะประตูรัว ๆ ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"เข้ามา" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบเอ่ยอนุญาต ก่อนไม่กี่วินาทีต่อมาคนที่เคาะประตูอยู่เมื่อครู่จะพรวดพราดเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างรวดเร็วราวกับนินจา
"ยูยะซังคร้าบบบบบบบบบ" ชายหนุ่มผมหยักศกสีดำสนิทเรียกเจ้านายพลางฉีกยิ้มกว้างด้วยหน้าระรื่น
"มีอะไร”
"อย่าเพิ่งไม่สบอารมณ์สิครับ เด็กยูยะซังมาขอพบบบบ" 'คาซึยะ เคย์' ลูกน้องมือซ้ายของเขาพูดพลางส่งยิ้มกรุ้มกริ่มมาให้
เพราะรู้ดีว่าผู้หญิงของเจ้านายนั้นมาทำอะไร
เขาได้แต่คิดอิจฉาเจ้านายอยู่ในใจที่มีสาวสวยรายล้อมไม่เว้นวัน เขาเองก็อยากมีบ้างเช่นกัน…
"กูไม่อยากเจอ บอกให้กลับไป" ยูยะตอบปัด ก่อนจะลุกเดินไปยังระเบียง มือหนาหยิบมวนบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบพร้อมกับพ่นควันสีขาวคละคลุ้งด้วยท่าทางไม่ยี่หระ ปล่อยให้ลูกน้องคนสนิทอย่างเคย์ยืนเก้อพลางอ้าปากค้างพะงาบพูดไม่ออกอยู่อย่างนั้น
"ตะ...แต่" มือซ้ายพูดเสียงตะกุกตะกัก ท่าทางของเขาทำให้ยูยะรู้สึกรำคาญใจ
"แต่อะไรวะ!! กูบอกว่าหะ–" น้ำเสียงแข็งกร้าวตวาดลั่นไม่สบอารมณ์ พูดยังไม่ทันจบประโยคเขาก็ถูกใครบางคนสวมกอดจากด้านหลังเข้าเสียก่อน
กลิ่นน้ำหอมฉุน ๆ ดาษดื่นนั้นบ่งบอกได้ดีว่าเจ้าของที่ใช้นั้นเป็นใคร แม้จะเจอกันเพียงไม่กี่ครั้งก็ตาม
ทว่าเรื่องนั้นไม่ได้สลักสำคัญมากไปกว่าที่ลูกน้องตำแหน่งมือซ้ายของเขาปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้เข้ามาได้ยังไงโดยที่ยังไม่ได้รับอนุญาตจากเขาต่างหากที่สำคัญกว่า
คงต้องเคลียร์กันหลังจากนี้…
"ยูยะคะ" เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อเขาอย่างออดอ้อนออเซาะ
"ผมจะบอกว่า ไม่ทันแล้วครับยูยะซัง คุณควีนกำลังขึ้นมาหาครับบบบ T^T"
หญิงสาวหน้าตาสะสวยยังคงกอดเขาเอาไว้แน่นไม่ปล่อย มิหนำซ้ำเธอยังซบใบหน้าแนบแผ่นหลังของเขาอย่างถือวิสาสะ
เธอไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ จนกว่าเขาจะหันมาสนใจ
"ออกไปก่อน"
"ครับ ยูยะซัง" หลังจากรับคำ เคย์ก็รีบเผ่นแน่บออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะโดนบาทาของผู้เป็นนายทาบเข้าที่กลางหน้าเนื่องจากทำงานบกพร่อง
“ควีนคิดถึงคุณนะคะ”
"..." ยูยะไม่ได้พูดอะไรต่อ เจ้าตัวออกจะรำคาญด้วยซ้ำที่มีคนมาเกาะแกะในเวลาที่เขาไม่สบอารมณ์เช่นนี้
"คิดถึงก็เลยมาหาไม่ได้เหรอคะ?"
‘ควีน’ เธอเจอกับยูยะที่ไนต์คลับของเขาเมื่อไม่กี่วันก่อน เขาได้ช่วยเธอเอาไว้จากพวกนักเลงที่กำลังทำเรื่องสารเลวอย่างการลวนลามเธอทั้ง ๆ ที่เจ้าตัวไม่ได้เต็มใจ
อันที่จริงเขาแค่เดินผ่านมาเห็นเหตุการณ์เข้าพอดีเลยช่วยเอาไว้ก็เท่านั้น ไม่คิดว่าจะทำให้เธอสนใจและเต็มใจนอนกับเขาขนาดนี้…
เขาคิดว่ามันเป็นเพียงแค่ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนเท่านั้น พอเช้าอีกวันก็ลืมกันไป แต่เขาคิดผิด มันไม่ได้เป็นอย่างนั้น หลายวันที่ผ่านมาเธอมาคอยตามตื้อเขาถึงที่คอนโดทุกวัน
"ควีนคิดถึงคุณมาก ๆ เลยนะคะ" หญิงสาวไม่พูดเปล่า เธอผลักเขาลงนั่งบนขอบเตียง ก่อนจะขึ้นคร่อมบนตักของเขา
ยูยะมองการกระทำของหญิงสาวไม่วางตา มือเรียวเล็กของเธอสอดเข้ามาในเสื้อคลุมอาบน้ำของเขาพลางลูบแผงอกแกร่งเบา ๆ อย่างยั่วยวน
"หึ..." ร่างสูงแค่นหัวเราะในลำคอ
มือแกร่งคว้าต้นคอระหงของหญิงสาวเข้ามาใกล้แล้วโน้มหน้าลงประกบริมฝีปากเธอในไม่กี่วินาทีต่อมา หญิงสาวเผยอปากรับสัมผัสวาบหวามที่อีกฝ่ายมอบให้อย่างดูดดื่มจนเกิดเสียงเฉอะแฉะดังไปทั่วบริเวณ
ทั้งรุนแรงและเร่าร้อน…
"อื้ม~" เสียงหวานครางกระเส่า ปลุกเร้าอารมณ์ของเขาได้เป็นอย่างดี
ตอนนี้เขาเริ่มจะอารมณ์ดีขึ้นมาแล้ว
"อื้อ ควีนต้องการคุณนะคะ...ยูยะ" เธอเกี่ยวต้นคอของยูยะเอาไว้แน่นพลางส่งสายตายั่วยวนให้เขาไม่วางตา ราวกับเหยื่อที่อยากโดนนักล่าขย้ำกิน "คืนนี้เรามาสนุกด้วยกันนะคะ"
"พูดแบบนี้ เดี๋ยวก็ไม่ได้นอนหรอก" เขาโน้มกระซิบแผ่วเบาที่ข้างใบหูของเธอ ก่อนจะตวัดเรียวลิ้นไล้เลียหลังใบหูจนหญิงสาวหลุดเสียงครางวาบหวิว
"อ๊ะ...เดี๋ยวก่อนสิคะ ควีนขออาบน้ำก่อน"
"ไปสิ" ใบหน้าหล่อเหลาผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ท่อนแขนแข็งแกร่งรวบร่างของเธอลอยหวือแล้วเดินตรงดิ่งไปยังห้องน้ำ
ทำกิจกรรมในอ่างอาบน้ำก็ไม่เลวเหมือนกัน ได้อารมณ์ไปอีกแบบ...
มือหนาควานหาถุงยางอนามัยที่เก็บเอาไว้ใต้เคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าเพื่อสวมป้องกัน เขาไม่อยากทำใครท้อง มันไม่ได้เกิดจาก ‘ความรัก’ เขาก็แค่สนองสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการก็เท่านั้น
เพราะหัวใจของเขาได้ปิดตายไปนานแล้ว...
บทที่ 18นามบัตรของเพลย์หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาได้สองสัปดาห์แล้ว เธอและเขาต่างกลับมาใช้ชีวิตตามปกติของตัวเองหลังจากหมั้นกันแล้ว ต่างฝ่ายต่างจะไม่ยุ่งชีวิตของกันและกันทั้งคู่ทำตามข้อตกลงที่ทำร่วมกันไว้ได้เป็นอย่างดี เขาไม่ได้มายุ่มย่ามเธอ ส่วนเธอก็ไม่ได้สนใจเขาช่วงนี้งานในวงการของเธอเงียบสนิท จะมีก็เพียงงานโฆษณาเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ยังไม่ถูกยกเลิกสัญญาเท่านั้นและวันนี้เธอก็ได้รับการติดต่อมาจากลูกค้ารายใหม่ให้ไปถ่ายโฆษณาหนึ่งตัวที่สตูดิโอใหม่ที่อยู่แถบชานเมือง แพรไหมผู้จัดการส่วนตัวของเธอติดธุระด่วนที่ต่างจังหวัดและยืมรถยนต์ของเธอไป นั่นทำให้เธอต้องเรียกรถนั่งไปคนเดียวอย่างช่วยไม่ได้ผ่านไปไม่นานรถยนต์สีเทาติดฟิล์มดำทึบทั้งคันก็มาจอดสนิทอยู่ตรงหน้าเธอรถแล่นไปตามถนนหนทางเรื่อย ๆ ผ่านเส้นทางที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี ก่อนเส้นทางจะดูแปลกไป สิ่งก่อสร้างค่อย ๆ บางตาลง วาเจนนึกสงสัยเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนักเพราะเธอยังไม่เคยมาที่สต
บทที่ 17พี่เป็ดตัวนี้..ยูยะกึ่งเดินกึ่งวิ่งพร้อมกับกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณเพื่อหาวาเจนแต่ก็ไร้วี่แวว"ไปไหนของเธอวะ"สุดท้ายเขาจึงกลับมายืนรอเธออยู่ที่เดิม โทรไปก็ไม่รับ ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบ เกินกว่าครึ่งชั่วโมงแล้วที่เขายืนรออยู่ตรงนี้ไม่ไปไหนรู้สึกหงุดหงิด..ไม่รู้ว่าเรื่องของเอริหรือว่าเรื่องของวาเจนกันแน่Rrrrสายถูกเรียกเข้าจากลูกน้องคนหนึ่ง เขารีบกดรับสายในทันที ก่อนหน้านี้เขาสั่งให้ลูกน้องกระจายกันตามงานเพื่อตามหาเธอ"ว่าไง?"[เจอคุณวาเจนแล้วครับยูยะซัง][เดี๋ยวผมส่งพิกัดให้ครับ]"อืม ฝากบอกพวกเด็ก ๆ ด้วยว่าแยกย้ายได้"[รับทราบครับ]สองขาแกร่งก้าวไปยังทิศทางที่ลูกน้องส่งพิกัดมาให้ ไม่นานก็เห็นหญิงสาวนั่งอยู่ริมแม่น้ำที่อยู่ด้านนอกงานเพียงลำพัง"ไม่คิดจะรับสายกันเลยหรือไง?"ใบหน้าหวานแหงนขึ้นสบตากับคนตัวสูงที่มายืนอยู่ข้าง ๆ "แบตหมดน่ะ""ทีหลังอย่าทำแบบนี
บทที่ 16อย่าเข้าใจผิดสองขาแกร่งก้าวลงจากรถคันหรูพลางผิวปากอย่างสบายอกสบายใจ เขาเดินเข้าไปในบ้านเป็นเวลาเดียวกันกับที่ร่างบางเดินลงมาถึงเชิงบันไดพอดี ยูยะไม่ได้เจอกับเธอตั้งแต่เมื่อวานเพราะตั้งแต่ที่เขาออกไปหาอาร์เดลก็ไม่ได้กลับเข้ามาอีก ร่างสูงชะงักเล็กน้อยพลางปรายตามองอีกฝ่าย แต่เธอกลับมองผ่านเขาไปราวกับเป็นอากาศธาตุ ปมคิ้วเรียวของยูยะขมวดเข้ม รู้สึกไม่พอใจที่ถูกอีกฝ่ายเมิน “เดี๋ยว”เธอก้าวเดินต่อไปไม่แม้แต่จะหันมามองหรือสนใจเขาเลยแม้แต่น้อย“หูหนวกเหรอ” ยูยะเอ่ยเสียงเข้ม สองขาแกร่งก้าวตามมาหยุดยืนขวางทางเธอเอาไว้“อะไรของนาย?”“เย็นนี้ว่างหรือเปล่า”ทั้งที่หงุดหงิดกับการถูกเธอเมินแต่ไม่รู้ทำไม..เขาถึงได้พูดประโยคนั้นออกไป“ไม่ว่าง”“ไม่คิดก่อนตอบเลยหรือไง”“จำเป็นต้องคิดด้วยเหรอ ตอนนี้เราไม่จำเป็นต้องไปไหนมาไหนด้วยกันเพื่อตบตาใครแล้วนี่? ที่สำคัญที่นี่ไม่มีทั้งพ่อของนายแล้วก็พ่อของฉัน”“พูดได้ดีนี่” ยูยะแสยะยิ้มพลางแค่นหัวเราะในลำคอ “แต่ในบ้านหลังนี้เกือบทั้งหมดเป็นคนของพ่อฉัน”“…”“ทีนี้ว่างหรือยังล่ะ?”ดวงตากลมใสมองจ้องเขม็งที่ใบหน้าคมคายด้วยความไม่เข้าใจ “สองทุ่ม เจอกัน” ยูย
บทที่ 15ไม่ได้สำคัญขนาดนั้นหญิงสาวสะดุ้งตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิด ไฟทั่วทั้งห้องถูกปิดสนิท เธอเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟที่หัวเตียงให้พอมองเห็นทางพลันกวาดสายตามองไปทั่วห้อง ไม่มีใครนอกจากเธอและความว่างเปล่า...หึ สมน้ำหน้า ออกไปซะได้ก็ดี!ไม่คิดเลยว่าหลังจบงานหมั้นเธอจะต้องมานอนที่บ้านของคนพรรค์นั้นอีก เป็นเพราะผู้ใหญ่บอกว่าเป็นธรรมเนียมของตระกูลชิคาดะที่สานต่อกันมาอย่างยาวนานยุคนี้ยังมีอะไรแบบนี้อยู่อีกเหรอ?เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยจริง ๆ แต่ถึงจะสงสัยมากแค่ไหน สุดท้ายเธอก็ต้องทำตามคำสั่งอยู่ดี…มิหนำซ้ำยังให้เธอมานอนที่ห้องของเขาอีก ทีแรกเธอคิดว่าเป็นห้องรับรองแขกที่ทางชิคาดะตระเตรียมเอาไว้ให้ ถ้ารู้ว่าเป็นห้องนอนของเขา เธอคงขอย้ายห้องตั้งแต่แรกแล้ว จะได้ไม่ต้องมาตบตีกับคนบ้าให้เสียเวลาพักผ่อนสองขาเรียวเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อจัดการทำธุระแต่ประตูกลับถูกปิดเอาไว้ ไม่รั้งรอเธอหมุนลูกบิดพรวดพราดเข้าไปทันที แล้วเรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น!
บทที่ 14คำสั่งจากพ่อบังเกิดเกล้ายูยะออกมาจากคฤหาสน์ชิคาดะได้ราว ๆ ยี่สิบนาทีสายเรียกเข้าก็ดังขึ้น เขาไม่ได้ใส่ใจเสียงรำคาญหูของมัน ทว่าก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นรายชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ปมคิ้วของเขาขมวดมุ่นทันทีก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาพรืดใหญ่แล้วกดรับสายด้วยใบหน้าเบื่อหน่าย"ว่าไงครับ?"[ยูยะ แกจะไปไหน?]“ครับ?”[ใครสั่งให้กลับ]“งานจบแล้ว ผมจะอยู่ทำไม”[แกต้องอยู่ที่นี่สามวัน]“ฮะ!? อะไรนะ?!!”[กลับมา]“…”[เดี๋ยวนี้]"ขอเหตุผลที่ผมต้องอยู่ที่นั่นหน่อย"[ไม่มี][รีบกลับมาซะ]ชิคาดะ เด็นโซตัดสายเขาไปแล้ว โทรมาออกคำสั่งเขาโดยที่ไม่บอกเหตุผลเลยสักนิด!บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความคุกรุ่นราวกับถูกเปลวเพลิงค่อย ๆ แผดเผาก่อนร่างสูงจะสบถออกมาอย่างหัวเสีย “เวรเอ๊ย!!”ถ้าเขาไม่ทำตามที่พ่อของเขาสั่งต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเหมือนตอนนั้นอีกแน่“เกิดอะไรขึ้น?” โทมะเอ่ยถามพลางมองยูยะผ่านกระจกส่องหลัง
บทที่ 13งานหมั้นหมายแบบลับ ๆคฤหาสน์ตระกูลชิคาดะแล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่วาเจนและยูยะต้องเข้าพิธีหมั้นหมายตามขนบธรรมเนียม ทั้งสองคนนัดเจอกันอยู่สองสามครั้งหลังจากวันที่ทำข้อตกลงร่วมกันเพื่อตบตาพวกผู้ใหญ่ว่ากำลังเรียนรู้กันและกันได้อย่างแนบเนียนพิธีหมั้นหมายเริ่มขึ้นตั้งแต่ช่วงเช้าที่คฤหาสน์หลังใหญ่บนเนื้อที่กว่าสามร้อยไร่ของตระกูลชิคาดะ มีเพียงคนสนิทเท่านั้นที่สามารถเข้าร่วมงานได้ทุกอย่างถูกเก็บเป็นความลับทั้งสิ้น สื่อรู้เพียงว่าเป็นวันนี้เท่านั้น แต่ไม่รู้ว่าจัดงานที่ไหนหรือแม้กระทั่งฝ่ายชายเป็นใครและเพราะอย่างนั้นพีธีการจึงสามารถดำเนินไปได้อย่างปกติ ไร้ความวุ่นวายของสื่อด้วยอำนาจของทั้งสองตระกูลงานที่จัดขึ้นในวันนี้ไม่ได้ใหญ่โตมากมายนัก แต่ทว่าก็ไม่ได้เรียบง่ายจนเกินไป แน่นอนว่าต้องสมฐานะของตระกูลชิคาดะและตระกูลเทวาทุกอย่างถูกจัดเตรียมเอาไว้เป็นอย่างดีด้วยออแกไนซ์มืออาชีพ งานในวันนี้สวยงามไม่มีที่ติ…แม้กระทั่งดอกไม้ภายในงานจ
บทที่ 12จุดอ่อนของศัตรู“เรียกให้ผมมารับใช้ไวขนาดนี้ ดูท่า…ข้อมูลที่ได้ไปมีประโยชน์ใช้ได้เลยสินะครับ”"อย่าพูดมาก""ฮ่า ๆ ต้องขออภัยด้วยครับ"“แก๊งมันใกล้
บทที่ 11คนไร้ประโยชน์ตอนนี้วาเจน เธออยู่ในร้านอาหารไฟน์ไดนิ่งที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโดของเธอ เป็นเพราะวันนี้อัลตันเอารถที่ซ่อมเสร็จแล้วมาส่งให้ เธอจึงถือโอกาสนี้เลี้ยงมื้อค่ำเขาเพื่อเป็นการขอบคุณ
บทที่ 10ข้อตกลงคอนโด SHIKADAร่างบางนั่งอยู่บนโซฟาบุหนังแท้สีดำขลับ เธอนั่งประจันหน้าอยู่กับเขาพลางเล่าสถานการณ์คร่าว ๆ ของเธอให้อีกฝ่ายฟัง“สรุปคือเธอเป็นชู้กับไ
บทที่ 9"Come Up. Baby!"ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงก็มาถึงยังที่หมาย เจ้าตัวบิดจนมิดไมล์ แต่ก็สู้จราจรของประเทศไทยที่โคตรติดไม่ได้มาช้าแค่ไม่กี่นาทีคงไม่เป็นไรหรอกมั้งสองขาแกร่งก้าวเข้าไป

![เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





