บทที่ 6 รักแรกของยูยะ

บทที่ 6

รักแรกของยูยะ

ร่างสูงเดินออกมารับลมที่ริมระเบียงของเพนต์เฮาส์สุดหรูที่อยู่จุดสูงสุดของคอนโด SHIKADA

นัยน์ตาสีนิลทอดมองไปยังดวงดาวบนท้องฟ้าที่ส่องประกายในยามค่ำคืน ใบหน้าหล่อเหลาไม่ปรากฏคลื่นอารมณ์ใด แต่ทว่าสิ่งที่สะท้อนอยู่นัยน์ตาคมคู่นั้นกลับเป็นความว่างเปล่าที่เจือปนไปด้วยความเศร้า…

คืนนี้ยังคงเป็นอีกค่ำคืนหนึ่งที่เขาปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งอยู่ในภวังค์ ท่ามกลางความเงียบสงัด

มือหนาเสยผมที่ตกลงมาปรกใบหน้าพร้อมกับพ่นควันบุหรี่สีขาวขุ่นให้ลอยคละคลุ้งไปตามทิศทางของแรงลม บุหรี่มวนเดิมยังคงถูกยกขึ้นมาสูบนับครั้งไม่ถ้วน ในขณะที่ร่างสูงหลับตาลงอย่างเชื่องช้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา

อันที่จริงเขากลับมาจากญี่ปุ่นได้หลายเดือนแล้ว กลับมาก่อนกำหนดการ 

ครึ่งปีแล้วที่เขาหนีจากความจริง…

หนีความจริงจาก 'ฮานะซากิ เอริ' ผู้หญิงที่เขารักจนหมดหัวใจ เธอเป็นรักแรกและรักเดียวของเขาตลอดมา ทว่าหัวใจของเธอกลับไม่ได้เป็นของเขา หากแต่เป็นของ 'อันเซย์ โช' เพื่อนรักของเขาต่างหาก

ตอนที่เธอและเพื่อนของเขาเปิดตัวว่ากำลังคบหาดูใจกัน หัวใจของเขาเจ็บปวดราวกับถูกอุ้งมือที่มองไม่เห็นฉีกทึ้งแล้วกระชากออกมาเป็นชิ้น ๆ 

แม้ว่าเขาจะรู้สึกแหลกสลายมากเพียงใดก็ตาม ทว่าไม่นานเขาก็สามารถยิ้มรับและแสดงความยินดีกับเพื่อนทั้งสองได้

เป็นเพราะในใจลึก ๆ เขาหวังว่าความรักของทั้งคู่คงไม่ยั่งยืน และคงจะมีที่ให้เขาแทรกเข้าไปได้ในสักวันหนึ่ง ทว่ามันกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น

สักวันหนึ่งที่เขาคิดไว้ ไม่มีวันมาถึง…

ยิ่งเวลาผ่านไปความรักของทั้งคู่กลับหอมหวานและมั่นคงยิ่งขึ้น

และพวกเขากำลังจะแต่งงานกัน

เขาควรจะยินดี…

แน่นอนว่าเขาต้องยินดีอยู่แล้ว เพียงแต่ยังไม่ใช่ในตอนนี้ ตอนที่หัวใจของเขายังคงเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

ยูยะจี้ก้นบุหรี่ลงบนถาดเขี่ยพลางพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ มือหนายกขึ้นลูบใบหน้าตัวเองสองสามครั้ง ก่อนจะแนบใบหน้าลงบนฝ่ามือทั้งสองข้างเพื่อปกปิดความอ่อนแอที่ซ่อนเอาไว้

เขาทั้งรู้สึกสับสนและหงุดหงิดใจ ไม่ชอบที่ความคิดหนึ่งมักจะแล่นเข้ามาในหัวสมองและคอยโจมตีเขาอยู่เสมอ

‘ทำไมถึงไม่เป็นเขา…คนที่ได้ครอบครองหัวใจของเธอ’

‘ทำไมถึงไม่เป็นเขา…คนที่ได้ยืนเคียงข้างเธอ ทำไมกัน?’

ไม่ได้อยากคิดแบบนี้เลยสักนิด แต่เขาก็ไม่สามารถห้ามความคิดของตัวเองได้เลย

ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ที่เพื่อนของเขาทั้งสองคนกำลังมีความสุขด้วยกัน?

มีความสุข...โดยที่ไม่มีเขา

"บ้าชะมัด..." ยูยะพึมพำออกมาเสียงแผ่วเบา 

ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหน

หนึ่งเดือน

หนึ่งปี

หรือชั่วชีวิต? เขาถึงจะลบเธอออกไปจากใจได้ 

หรืออาจจะไม่มีวันนั้น…

เขาไม่รู้เลย

ครืด ครืด

เสียงสั่นแจ้งเตือนดังขึ้นสองครั้งเรียกสติร่างสูงให้ตื่นจากภวังค์ มือหนาคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูว่าใครเป็นคนส่งข้อความมาหาเขาในเวลานี้

รายชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอนั้นกลับทำให้ก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายของเขาสั่นไหวราวกับเรือลำเล็กที่ถูกคลื่นทะเลซัดกระหน่ำโคลงเคลงจนไม่อาจควบคุม

ทว่าความรู้สึกหนึ่งที่เขารู้สึกถึงมันได้อย่างชัดเจนไม่แพ้กัน

คือความเจ็บปวด…

Hanasaki Eri : ยูคุงงง ไม่ได้เจอกันนานเลย

Hanasaki Eri : ครึ่งปีแล้วหรือเปล่านะ..?

ดวงตาคมกริบจ้องมองข้อความนั้นด้วยความชั่งใจ ที่ผ่านมาไม่ได้ติดต่อเขามาเลยแท้ ๆ 

เขาต้องตอบเธอหรือเปล่า?

Hanasaki Eri : Tryping... 

Hanasaki Eri : ยุ่งอยู่เหรอ? 

คิดถึง...

ความรู้สึกคิดถึงถาโถมเข้ามาราวกับระลอกคลื่นยักษ์ที่ไม่สิ้นสุด

YUYA : อืม เพิ่งว่าง

YUYA : มีอะไรหรือเปล่า

Hanasaki Eri : ให้ทายตอนนี้เราอยู่ที่ไหนนน

YUYA : โอซาก้า

Hanasaki Eri : เบื่อแล้วว（￣ー￣）

YUYA : ไต้หวัน?

Hanasaki Eri : Nooo

Hanasaki Eri : ยอมยังงง www

YUYA : ยอมก็ได้

Hanasaki Eri : Bangkok! 

YUYA : มาทำอะไร

Hanasaki Eri : ดูถามเข้า! ไม่คิดจะมาเจอกันหน่อยเหรอ..ยูก็อยู่ที่ไทยใช่ไหม?

YUYA : อืม

Hanasaki Eri : งั้นเรามาเจอกันหน่อยไหม?

Hanasaki Eri : คิดถึงจะแย่ヾ (＞▽＜)ｏ

ชายหนุ่มนิ่งงันไปชั่วขณะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงลิงโลดกับประโยคเหล่านี้

Hanasaki Eri : น้าาา ยูคุงงงงヾ (＞▽＜) 

ริมฝีปากของเขายกโค้งเป็นรอยยิ้มบาง ๆ พร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนเจ้าตัวจะส่งข้อความตอบกลับอีกฝ่ายไป

YUYA : นัดมาแล้วกัน

สุดท้ายเขาก็ปฏิเสธไม่ลง

Hanasaki Eri : OK (o^∇^o) ﾉ เย้ ไว้เจอกันจ้าา

ครึ่งปีที่เขาหายไปโดยไม่บอกกล่าวใคร ก็เพื่อที่จะลืมเธอ พยายามแทบตายสุดท้ายก็เป็นแบบนี้

สุดท้ายเขาก็ทำไม่ได้…ที่พยายามมาทั้งหมดสูญเปล่า

ช่างไร้ความหมายอะไรอย่างนี้…

แม้ที่ผ่านมาการลืมเธอ เขาจะยังทำไม่สำเร็จ แต่การที่ไม่ได้เจอหน้าอีกฝ่ายมันย่อมดีกว่า…ไม่ใช่หรือไง

ถ้าหากไม่มีการติดต่อ ไม่มีบทสนทนา ไม่ได้เจอหน้า สักวันเขาคงลืมเธอได้

แต่คงไม่ใช่ตอนนี้ ตอนที่เขาเพิ่งจะรับปากไปเจอหน้าเธอ ต้องโทษตัวของเขาเองที่ใจไม่แข็งพอ

ถึงต้องเจ็บปวดอีกครั้ง เขาก็พร้อมจะยอมรับมัน

ก็แค่ต้องเริ่มตัดใจใหม่อีกครั้ง…แค่นั้นเอง