บทที่ 10 ข้อตกลง

บทที่ 10

ข้อตกลง

คอนโด SHIKADA

ร่างบางนั่งอยู่บนโซฟาบุหนังแท้สีดำขลับ เธอนั่งประจันหน้าอยู่กับเขาพลางเล่าสถานการณ์คร่าว ๆ ของเธอให้อีกฝ่ายฟัง

“สรุปคือเธอเป็นชู้กับไอ้ดารา พ่อเธอเลยจับให้มาหมั้นกับฉันเนี่ยนะ?” ยูยะโพล่งขึ้นเสียงดัง สีหน้าของเขาบ่งบอกได้ว่า 'ไม่อยากจะเชื่อ' 

เขาต้องหมั้นเพราะปัญหาที่มาจากเธอ?

“นายมีสมองไว้คั่นหูหรือไง” เสียงหวานตอบกลับทันควัน ไม่พอใจที่อีกฝ่ายกล่าวหาว่าเธอเป็นชู้ออกมาโต้ง ๆ 

“บอกทีว่านั่นคือประโยคที่ออกมาจากปากของคนที่ต้องการให้ช่วย”

“ก็นายมาว่าฉันเป็นชู้ก่อนนี่!”

“แล้วมันไม่ใช่หรือไง ถึงจะโง่โดนหลอกก็เหอะ”

“นี่!”

“เสียงดังอยู่ได้ รำคา– เฮ้ย! จะร้องไห้ทำไมวะ” ยูยะลุกลี้ลุกลนทำตัวไม่ถูก เขาไม่ชอบให้ผู้หญิงร้องไห้ต่อหน้า เขาแพ้น้ำตาผู้หญิง!

เมื่อกี้ยังเถียงเขาคอเป็นเอ็นอยู่แท้ ๆ ไหงมาร้องห่มร้องไห้ซะงั้น

หรือว่าเขาจะพูดแรงเกินไป...

“…” ร่างสูงสูดลมหายใจลึกเข้าเต็มปอดแล้วพรูออกมาเชื่องช้า “ขอ–”

“พี่วาย…ฮึก”

ดวงตาคมกริบหรี่ลงก่อนจะกลอกตาไปมา เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะเขาแต่เป็น ‘ไอ้หมอนั่น’ คนรักเก่าที่หลอกลวงเธอต่างหาก

เขาเกือบทำอะไรโง่เง่าอย่างการพูดขอโทษออกไปแล้วเชียว…

"จะร้องไห้ทำไมนักหนาวะ กับอีแค่ผู้ชายเหี้ย ๆ คนเดียว"

"ฮ…ฮึก ก็มันไหลเองนี่ ห้ามได้ที่ไหน"

"หยุดอาลัยอาวรณ์ไอ้สวะนั่นสักที"

"ก็ฉันรักเขานี่! ฮึก...ไม่คิดจะปลอบกันหน่อยหรือไง?..."

"ใครใช้ให้โง่ไปโดนมันหลอกล่ะ"

"ก็ถ้ารู้จะเรียกว่าโดนหลอกไหมล่ะ!"

"เออ รู้แล้วครับ แต่เลิกร้องก่อนได้ปะวะ รำคาญโว้ยยยยย!!"

หลังจากที่ยูยะพูดจบราวกับเขื่อนเก็บน้ำขนาดใหญ่พังทลายลง เขาต้องนั่งทนฟังเสียงร้องไห้ของเธอนานนับชั่วโมงก่อนเธอจะผล็อยหลับไปบนโซฟา…

สองชั่วโมงต่อมา

ร่างบางกระพริบตาปริบ ๆ ก่อนเธอจะสะดุ้งลุกขึ้นสุดตัวเมื่อเห็นชายหนุ่มแปลกหน้าที่นั่งอยู่ไม่ไกล

“นะ นายเป็นใคร! ละ แล้วทำอะไรฉัน!”

“โอ้ โอ้ ใจเย็นก่อนครับ ผมแค่มานั่งเฝ้าคุณตามคำสั่งของยูยะซังเฉย ๆ เอง ไม่ได้ทำอะไรเลยด้วย” ชายหนุ่มรีบอธิบายพลางชูสามนิ้วขึ้นยืนยัน

“สาบานด้วยเกียรติของลูกผู้ชาย”

“…แล้วหมอนั่นล่ะ?”

“ไปสนามแข่งรถครับ” เขาตอบกลับอย่างรวดเร็ว “ไปอาบน้ำแต่งตัวสิครับ ผมจะพาไปหายูยะซังเอง”

“..” เธอไม่ตอบแต่มีท่าทีระมัดระวัง

“หรืออยากให้ผมอาบให้ (-..-)”

“ไม่ต้อง ฉันอาบเองได้!”

“ฮ่า ๆ ๆ ห้อง 105 ในนั้นมีชุดเตรียมพร้อมไว้ให้แล้วครับ”

ไม่นานนักคาซึยะ เคย์ก็พาเธอมาถึงสนามแข่งรถ สนามแข่งในยามค่ำคืนมีไว้สำหรับแข่งขันกันแบบใต้ดินโดยเฉพาะ ของเดิมพันมีทั้งเงินทอง สิ่งของ รวมไปถึงผู้หญิง

เสียงภายในสนามแข่งดังกระหึ่มไปด้วยเสียงเครื่องยนต์และผู้คนจำนวนมากที่มาเชียร์และวางเงินเดิมพัน

ชายหนุ่มผมสีทองเดินนำเธอเข้าไปยัง Pit แต่เจ้านายของเขากลับไม่ได้อยู่ด้านใน ทั้งที่การแข่งขันใกล้จะจบแล้ว อีกอย่างแมตช์ในค่ำคืนนี้เขาไม่ได้รับรายงานว่าเจ้านายของเขาลงแข่งขัน

“สงสัยจะอยู่ในห้อง...” เคย์บ่นพึมพำ “รอในนี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมมา”

เขาพูดจบก็เดินหายลับออกไปอีกทาง ปล่อยให้เธอยืนงุนงงอยู่คนเดียว แต่ว่าไม่นานก็มีผู้ชายสวมชุดนักแข่งเต็มยศเดินเข้ามา 

“รอบนี้ส่งมาไวดีว่ะ แถมของดีซะด้วย” ชายคนนั้นพูดก่อนจะถอดหมวกกันน็อกสีชมพูออก เขาก้าวเดินเพียงไม่กี่ก้าวก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ มือหนาเชยคางเธอขึ้นอย่างถือวิสาสะ

“จะทำอะไร ปล่อยนะ!!” เธอผละถอยหลังด้วยความตกใจสุดขีด

“หืม หรือไม่อยากทำในนี้? ไม่บอกกันดี ๆ ล่ะ” เขายกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์พลางโน้มหน้าเข้าไปใกล้เธอ

“ของโคตรดี”

“พูดเรื่องอะไร…”

“อย่าทำเป็นไม่รู้ไปหน่อยเลย ฝั่งนั้นแพ้ก็ต้องส่งของเดิมพันมา”

“ของเดิมพันอะไร ฉันไม่รู้เรื่อง นายเข้าใจผิดแล้ว” 

“แล้วถ้าทำแบบนี้จะยังตีหน้าซื่อทำเป็นไม่รู้อีกไหม?” ชายหนุ่มดันหลังของเธอจนแนบชิดติดกับกำแพง มือหนารวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือศีรษะก่อนเขาจะตะโบมจูบร่างบาง เรียวลิ้นร้อนพยายามสอดเข้าไปในโพรงปากอิ่มอย่างหนักหน่วงแต่เธอเม้มริมฝีปากแน่นแล้วหาจังหวะกัดริมฝีปากอีกฝ่าย

"โอ้ย!!” 

“บัดสี” ร่างสูงพึมพำเสียงเบาก่อนจะหันหลังเตรียมเดินกลับไปยังห้องรับรอง

“เอ่อ…ยูยะซังครับ ดูเหมือนจะไม่ใช่อย่างที่คิดนะครับ”

“อะไร? ไอ้เพลย์มันก็เอาไม่เลือกที่ตามเคย อุจาดลูกตาฉิบหาย”

“ไม่ใช่แบบนั้นครับ คะ คือว่าผู้หญิงคนนั้น— คือคุณวาเจน…”

“มึงว่าไงนะ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเค้นถามคนเป็นลูกน้องอีกรอบ "ยัยนั่นมาที่นี่ได้ยังไง”

“คือว่า...” ยูยะไม่ได้รอฟังสิ่งที่มือซ้ายของเขากำลังจะอธิบาย ขาแกร่งเร่งเดินไปหยุดอยู่ที่ด้านหลังของทั้งสองคนในทันที

“ปล่อย” น้ำเสียงทุ้มต่ำแข็งกร้าวแฝงความเยือกเย็น “กูบอกให้ปล่อยไงวะ!!!” 

ร่างสูงเดินตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อของเพลย์ก่อนจะกระหน่ำกำปั้นใส่อีกฝ่ายไม่ยั้งมือ เพลย์สวนหมัดกลับมาอย่างรวดเร็ว ต่างฝ่ายต่างแลกหมัดกันไปมาราวกับอยู่ในสังเวียน

"พอเถอะครับ ยูยะซัง!" เคย์เข้าไปห้ามพลางเรียกสติทั้งสองฝ่าย ไม่นานทั้งคู่ก็สงบลง เขาจึงเดินไปหาวาเจนด้วยสีหน้าสำนึกผิด

“ขอโทษนะครับ ที่ปล่อยให้คุณวาเจนอยู่คนเดียว” เธอพยักหน้าเข้าใจ ไม่ได้อยากถือโทษโกรธอีกฝ่าย 

มันเป็นเรื่องที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น…

“ต่อยกูทำไมวะไอ้ยูยะ!” เพลย์ตวาดลั่น สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยคำถาม ไม่เข้าใจที่จู่ ๆ เขาก็ถูกอีกฝ่ายเดินเข้ามาต่อย 

“เหอะ มึงทำอะไรรู้อยู่แก่ใจ”

“ทำอะไร กูแค่กำลังเช็กของเดิมพันที่ฝั่งนั้นส่งมา มึงเกี่ยวอะไรด้วย?” 

“หมายความว่าไง”

“หมายความว่ายัยนี่เป็นของกูไง” เพลย์ตอบเน้นท้ายประโยคชัดถ้อยชัดคำ 

"ของมึง?" เสียงทุ้มต่ำทวนถามย้ำ

“ผมว่าน่าจะเป็นการเข้าใจผิดนะ ผู้หญิงคนนี้คือคู่หมั้นของยูยะซังต่างหาก ผมเพิ่งพาเธอมาถึงเมื่อกี้เอง ไม่ใช่ผู้หญิงของฝั่งที่แพ้พนันคุณเพลย์หรอกนะครับ”

“คู่หมั้น?” เพลย์เลิกคิ้วข้างหนึ่งด้วยความสงสัย ทว่ายูยะกลับไม่ตอบคำถามอีกฝ่าย 

ร่างสูงตวัดสายตาคมมองวาเจนแล้วเดินออกไปด้วยใบหน้าเรียบเฉย 

ไม่แปลกที่เพลย์จะตกใจเพราะนอกจากลูกน้องและครอบครัวของเขาแล้วยังไม่มีใครรู้เรื่องการหมั้นหมายของเขาทั้งนั้น

“กูโดนพวกแม่งบิดเหรอวะ...” เพลย์สบถพึมพำอย่างหัวเสียก่อนจะเดินมาหาวาเจน

“ขอโทษด้วยนะที่ทำแบบนั้น เป็นเรื่องเข้าใจผิดน่ะ ถ้ามีอะไรให้ช่วยบอกได้เลยนะ ขอโทษจริง ๆ”

เพลย์ยื่นนามบัตรให้เธอพร้อมก้มศีรษะลงและกล่าวขอโทษอีกหลายครั้งด้วยสีหน้าสำนึกผิด

ร่างบางเห็นว่าอีกฝ่ายสำนึกผิดจากใจจริงเธอจึงไม่ได้ติดใจเอาความแม้ว่าจะตกใจมากก็ตาม แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้มีอะไรเกินเลยไปมากกว่าจูบ แล้วเธอก็เป็นนักแสดงการจูบสำหรับเธอถือว่าปกติมาก

เมื่อทุกอย่างคลี่คลายลงเคย์ก็นำเธอเดินไปยังห้องรับรองของยูยะ ด้านในตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นและมีเฟอร์นิเจอร์ครบครันรวมไปถึงเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ที่ตั้งอยู่ด้านในสุด

ทว่าสิ่งที่สะดุดตาเธอที่สุดคงเป็นถุงยางอนามัยที่ถูกใช้แล้วจำนวนหนึ่งในถังขยะใบเล็กข้าง ๆ โซฟาที่เธอนั่งอยู่

“ทำไม อยากสนุกด้วยคนเหรอ” 

“พูดบ้าอะไร” 

“ล้อเล่นนิดหน่อยเองน่า" ยูยะไหวไหล่เล็กน้อยพร้อมยกยิ้มมุมปากเบา ๆ

"ออกไปก่อน” มือซ้ายก้มศีรษะลงแล้วเดินออกไปตามคำสั่งของเขา

“เอาล่ะ เหลือแค่เราสองคนแล้ว ถ่อมาถึงที่นี่มีอะไร?”

“ฉันมีข้อตกลงมาเสนอ”

“ว่ามาสิ”

“เราจะหมั้นกัน”

“ขอปฏิเสธ แม้จะปฏิเสธไม่ได้ก็ตาม” ยูยะเอ่ยเสียงเรียบ “ฉันไม่อยากหมั้นกับเธอ”

“แต่ชีวิตหลังหมั้นของเราจะเป็นอิสระ ฉันจะไม่ก้าวก่ายชีวิตของนาย อยากทำอะไรก็ทำ” เธอปรายตามองสิ่งที่อยู่ในถังขยะ “แต่นายเองก็จะต้องไม่มายุ่งกับชีวิตของฉันเหมือนกัน”

ร่างสูงควงซิปโป้สีเมทัลลิคอย่างใช้ความคิด นับว่าเป็นข้อตกลงที่ไม่เลวสำหรับเขาเลย

“ก็ไม่เลว แล้วจะตบตาพ่อเธอกับพ่อฉันยังไงล่ะ?”

“เราคงต้องแสดงละครกันหน่อย”

เธอหมายถึงให้แสดงละครว่ากำลังเรียนรู้กันและกันอยู่อะไรทำนองนั้นสินะ

“ก็ไม่ได้ดูยากเย็นอะไร ตกลง”

“โอเค งั้นฉันขอตัว”

“เดี๋ยว”

“?”

“เธอกับไอ้เพลย์...” เขาทำท่าเหมือนจะพูดอะไรต่อ “ช่างเถอะ”

“อ้อ ก็แค่จุ๊บน่ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเฉยชาอย่างไม่ใส่ใจ "ยังไม่ได้สอดลิ้น ไม่เรียกว่าจูบซะหน่อย ใช่ไหมล่ะ?”

ร่างสูงขมวดคิ้วเข้มไม่สบอารมณ์ ยิ่งเธอพูดราวกับไม่สะทกสะท้านกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันยิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด..

“ไม่ได้อยากรู้" ยูยะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินไปยังหน้าต่างแล้วหยิบมวนบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ 

"ออกไปได้แล้ว เดี๋ยวให้คนไปส่ง”