LOGINบทที่ 9
"Come Up. Baby!"
ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงก็มาถึงยังที่หมาย เจ้าตัวบิดจนมิดไมล์ แต่ก็สู้จราจรของประเทศไทยที่โคตรติดไม่ได้
มาช้าแค่ไม่กี่นาทีคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง
สองขาแกร่งก้าวเข้าไปยังร้านอาหารสุดหรูด้วยความเร่งรีบ ทว่ากลับโดนพนักงานหน้าร้านขวางเอาไว้ไม่ให้เข้าไปด้านใน
ปมคิ้วเรียวของยูยะขมวดแน่น เขารู้สึกหงุดหงิดที่ถูกขวางทาง
คนยิ่งรีบ ๆ อยู่จะมาขวางทำพระแสงอะไรวะ!
"ถอยไป"
"ต้องขออภัยด้วยนะครับแต่เราไม่สามารถปล่อยคุณผู้ชายเข้าไปได้จริง ๆ"
หรือเพราะว่าเขายังอยู่ในชุดแข่งรถอยู่?
ดีเหมือนกัน ยัยคู่หมั้นจะได้อับอายจนไม่อยากหมั้นกับเขา!
แต่ถึงกับห้ามไม่ให้เข้าไป…ก็ดูจะเกินไปหน่อยไหม?
"ทำไม? ต้องใส่ชุดสูทเท่านั้นหรือไงถึงจะเข้าไปได้”
"ไม่ใช่ครับคุณผู้ชาย ทางร้านเราไม่มีกำหนดเรื่องการแต่งกายครับ" พนักงานหนุ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงสุภาพนอบน้อมระดับสิบ
"แล้วจะขวางทำไมวะ”
เสียเวลาฉิบหาย!
"คะ คือ...คุณผู้ชายลืมถอดหมวกกันน็อกครับ..."
"..." มือแกร่งยกคลำบริเวณศีรษะ มีบางอย่างสวมเอาไว้อยู่ เป็นหมวกกันน็อกของเขานั่นเอง…
"อ้อ..ก็ว่าจะถอดอยู่แล้ว มาขวางอยู่ได้เลยไม่ได้ถอดสักที ฝากด้วยแล้วกัน"
ยูยะถอดหมวกกันน็อกแล้วยื่นให้พนักงานชายคนนั้นก่อนจะเสยผมแก้ขัด
"เชิญครับ" พนักงานชายเอ่ยพร้อมรอยยิ้มสุภาพ เขาเปิดประตูแล้วผายมือให้ยูยะ "ได้จองไว้หรือเปล่าครับ?"
เขาผงกศีรษะเบา ๆ พนักงานดีเด่นทำท่าจะเดินนำเขาเข้าไปแต่ร่างสูงห้ามไว้แล้วบอกว่าจะเข้าไปเอง
ไม่อยากอยู่กับไอ้นี่นาน เขาอาย…
เสียเวลาตรงหน้าร้านนานอยู่พอสมควร เขาก็เดินเข้ามาในร้าน ด้านในไม่ได้มีคนมากอย่างที่เขาคิด แต่ก็ไม่ได้ว่างจนเงียบเหงา
ยูยะกวาดสายตามองหาเธอครู่หนึ่งแต่ก็ไม่เจอ..
จะเจอได้ยังไง…เขายังไม่เคยเห็นหน้าเธอมาก่อน
ลืมสนิทเลยโว้ยยย!
ร่างสูงกดโทรออกหาเธอในทันที รอไม่นานปลายสายก็กดรับ
"ถึงแล้ว อยู่ไหน?”
[เป็นคนนัดเองแต่มาสาย คิดว่าฉันจะอยู่รอทำไมล่ะ]
"ยอกย้อนเพื่อ สรุปอยู่ไหน?"
[ทำไมฉันต้องบอ— เค้ายืนรออยู่ตรงทางออกด้านหลังนะ—]
"หา? เป็นบ้าอะไรขึ้นมาวะ"
[ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวแฟนมารับ]
"ฮะ ว่าไงนะ? พูดอะไรของเธอวะ"
[รีบมานะคะเบ้บ เค้าอยากกลับบ้านแล้ว]
พูดไรวะ ขนลุกฉิบหาย…
ยูยะยกโทรศัพท์มือถือออกจากรูหู พลางมองรายชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจออีกครั้งเพื่อเป็นการยืนยันว่าเขาไม่ได้โทรผิด...
เหมือนว่าเธอจะคุยกับใครบางคนอยู่ แต่เสียงเบาเสียจนเขาจับใจความไม่ได้
เขาเดินไปหาพนักงานคนเดิมเพื่อเอาหมวกกันน็อกคืนแล้วเร่งฝีเท้าเดินตรงไปยังรถมอเตอร์ไซค์วายแซดเอฟ-อาร์ 3 คู่ใจแล้วบิดออกไปยังถนนเส้นที่อยู่ด้านหลังของร้าน
บรื้นนนนนนนนนน
เจ้าตัวขี่มาจนถึงประตูหลังร้านแล้ว แต่กลับไม่เห็นใครสักคน
"คิดจะปั่นหัวกันเหรอวะแม่ง" ยูยะสบถพลางส่ายศีรษะไม่สบอารมณ์
ไม่มีเหตุผลให้เขาต้องรอ
เธอคงกลับไปแล้ว
ดวงตาสีนิลจับจ้องไปยังทางข้างหน้าผ่านหมวกกันน็อกใบโปรด ไม่ไกลนักเขาเห็นชายหญิงคู่หนึ่งยืนอยู่ข้างทาง ดูผิวเผินคงเห็นเป็นคู่รักทั่ว ๆ ไป ทว่าสังเกตดี ๆ เหมือนว่าเธอกำลังถูกคุกคามอยู่เสียมากกว่า
มีคนต้องการความช่วยเหลือ หนุ่มหล่อเหลาหน้าตาดีอย่างเขาก็ต้องช่วยเหลืออยู่แล้วเป็นธรรมดา…
"Come Up. Baby!"
“อารายยยย…ของงงเมิงงงว้าา...?” ผู้ชายคนนั้นหันมามองตามต้นเสียงพลางเดินโซซัดโซเซเกือบล้มอยู่รอมร่อ มันบีบข้อมือของหญิงสาวเอาไว้แน่นจนขึ้นรอยแดง
เธออาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายเผลอสะบัดข้อมือด้วยแรงทั้งหมดที่มี ก่อนจะกระโดดขึ้นซ้อนท้ายอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็รีบบิดออกไปทันที
ไม่นานก็ขับออกมายังถนนใหญ่ ร่างสูงจึงบิดเร่งความเร็วขึ้นตามความเคยชินของตัวเอง
“ขอบคุณนะคะที่ช่วย แต่ว่า”
เธอพูดว่าอะไรวะ เขาไม่ได้ยิน…
“ชะ ช่วยลดความเร็วลงหน่อยได้ไหมคะ!!”
เขาได้ยินแว่ว ๆ ว่าอะไรเร็ว ๆ สักอย่าง
หรือว่าเธอจะอยากถึงบ้านเร็ว ๆ ?
ร่างสูงบิดเร่งด้วยอัตราความเร็วที่เพิ่มขึ้นอีกราวกับว่าไม่อยากให้วันพรุ่งนี้มาถึง เป็นสาเหตุที่ทำให้เธอต้องกอดเอวของเขาแน่นอย่างถือวิสาสะ…
จนกระทั่งยูยะแวะจอดที่ปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่ง เพราะไม่รู้ว่าเธอจะให้เขาไปส่งที่ไหน มือหนาปัดชิลด์หมวกกันน็อกขึ้น ก่อนเอ่ยถามอีกฝ่ายเสียงเรียบ
"ให้ไปส่งไหน—..." ร่างสูงชะงักค้างไปครู่หนึ่ง
ยัยนี่เพี้ยนหรือเปล่าวะ?
เพราะว่าตรงนั้นมืดมากเขาจึงไม่ทันได้สังเกตว่าหญิงสาวที่เขาช่วยเอาไว้ เธอสวมเสื้อซ้อนกันถึงสามชั้น แถมเสื้อคลุมยังเป็นขนเฟอร์อย่างกับอยู่ฮอกไกโด แล้วยังใส่แว่นกันแดดในเวลานี้อีก
บ้าปะวะ…ใส่แว่นกันแดดตอนกลางคืน
"ขอบคุณนะคะ แต่ว่าเดี๋ยวฉันให้คนมารับดีกว่าค่ะ"
ขับอย่างกับไม่อยากมีชีวิตอยู่ถึงวันพรุ่งนี้ ใครจะกล้านั่งไปต่อด้วยยะ!
ถึงเขาจะช่วยเธอเอาไว้จากคนเมาก็เถอะแต่เธอก็ไม่อยากมาตายเพราะซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์แข่งหรอกนะ
หญิงสาวหันหลังพลางกดโทรหารายชื่อที่อยู่ด้านบนสุด 'ไอ้คู่หมั้นประสาทแดก'
หมอนั่นต้องรับผิดชอบ!
ถือสายรอไม่นานเสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังของเธอ
"โทรมาอีกทำไมวะ…" เสียงทุ้มต่ำบ่นพึมพำในลำคอก่อนจะกดตัดสายทิ้ง ทว่าไม่นานสายก็ถูกเรียกเข้าอีกครั้ง รอบนี้ยูยะจึงจำใจต้องกดรับสายเพื่อตัดความรำคาญ
อย่าบอกนะว่า...
"โหล มีไร?"
หญิงสาวค่อย ๆ หันหน้ามาอย่างเชื่องช้า ทั้งคู่สบประสานสายตากันอยู่ครู่หนึ่ง วินาทีนั้นราวกับโลกหยุดหมุน ต่างคนต่างถือสายค้างไว้อย่างนั้น ก่อนจะโพล่งออกมาพร้อมกันเสียงดังลั่นไปทั่วบริเวณ
"นาย!!! / เธอ!?" เธอและเขาต่างกวาดสายตามองกันและกันตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย!!
บทที่ 18นามบัตรของเพลย์หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาได้สองสัปดาห์แล้ว เธอและเขาต่างกลับมาใช้ชีวิตตามปกติของตัวเองหลังจากหมั้นกันแล้ว ต่างฝ่ายต่างจะไม่ยุ่งชีวิตของกันและกันทั้งคู่ทำตามข้อตกลงที่ทำร่วมกันไว้ได้เป็นอย่างดี เขาไม่ได้มายุ่มย่ามเธอ ส่วนเธอก็ไม่ได้สนใจเขาช่วงนี้งานในวงการของเธอเงียบสนิท จะมีก็เพียงงานโฆษณาเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ยังไม่ถูกยกเลิกสัญญาเท่านั้นและวันนี้เธอก็ได้รับการติดต่อมาจากลูกค้ารายใหม่ให้ไปถ่ายโฆษณาหนึ่งตัวที่สตูดิโอใหม่ที่อยู่แถบชานเมือง แพรไหมผู้จัดการส่วนตัวของเธอติดธุระด่วนที่ต่างจังหวัดและยืมรถยนต์ของเธอไป นั่นทำให้เธอต้องเรียกรถนั่งไปคนเดียวอย่างช่วยไม่ได้ผ่านไปไม่นานรถยนต์สีเทาติดฟิล์มดำทึบทั้งคันก็มาจอดสนิทอยู่ตรงหน้าเธอรถแล่นไปตามถนนหนทางเรื่อย ๆ ผ่านเส้นทางที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี ก่อนเส้นทางจะดูแปลกไป สิ่งก่อสร้างค่อย ๆ บางตาลง วาเจนนึกสงสัยเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนักเพราะเธอยังไม่เคยมาที่สต
บทที่ 17พี่เป็ดตัวนี้..ยูยะกึ่งเดินกึ่งวิ่งพร้อมกับกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณเพื่อหาวาเจนแต่ก็ไร้วี่แวว"ไปไหนของเธอวะ"สุดท้ายเขาจึงกลับมายืนรอเธออยู่ที่เดิม โทรไปก็ไม่รับ ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบ เกินกว่าครึ่งชั่วโมงแล้วที่เขายืนรออยู่ตรงนี้ไม่ไปไหนรู้สึกหงุดหงิด..ไม่รู้ว่าเรื่องของเอริหรือว่าเรื่องของวาเจนกันแน่Rrrrสายถูกเรียกเข้าจากลูกน้องคนหนึ่ง เขารีบกดรับสายในทันที ก่อนหน้านี้เขาสั่งให้ลูกน้องกระจายกันตามงานเพื่อตามหาเธอ"ว่าไง?"[เจอคุณวาเจนแล้วครับยูยะซัง][เดี๋ยวผมส่งพิกัดให้ครับ]"อืม ฝากบอกพวกเด็ก ๆ ด้วยว่าแยกย้ายได้"[รับทราบครับ]สองขาแกร่งก้าวไปยังทิศทางที่ลูกน้องส่งพิกัดมาให้ ไม่นานก็เห็นหญิงสาวนั่งอยู่ริมแม่น้ำที่อยู่ด้านนอกงานเพียงลำพัง"ไม่คิดจะรับสายกันเลยหรือไง?"ใบหน้าหวานแหงนขึ้นสบตากับคนตัวสูงที่มายืนอยู่ข้าง ๆ "แบตหมดน่ะ""ทีหลังอย่าทำแบบนี
บทที่ 16อย่าเข้าใจผิดสองขาแกร่งก้าวลงจากรถคันหรูพลางผิวปากอย่างสบายอกสบายใจ เขาเดินเข้าไปในบ้านเป็นเวลาเดียวกันกับที่ร่างบางเดินลงมาถึงเชิงบันไดพอดี ยูยะไม่ได้เจอกับเธอตั้งแต่เมื่อวานเพราะตั้งแต่ที่เขาออกไปหาอาร์เดลก็ไม่ได้กลับเข้ามาอีก ร่างสูงชะงักเล็กน้อยพลางปรายตามองอีกฝ่าย แต่เธอกลับมองผ่านเขาไปราวกับเป็นอากาศธาตุ ปมคิ้วเรียวของยูยะขมวดเข้ม รู้สึกไม่พอใจที่ถูกอีกฝ่ายเมิน “เดี๋ยว”เธอก้าวเดินต่อไปไม่แม้แต่จะหันมามองหรือสนใจเขาเลยแม้แต่น้อย“หูหนวกเหรอ” ยูยะเอ่ยเสียงเข้ม สองขาแกร่งก้าวตามมาหยุดยืนขวางทางเธอเอาไว้“อะไรของนาย?”“เย็นนี้ว่างหรือเปล่า”ทั้งที่หงุดหงิดกับการถูกเธอเมินแต่ไม่รู้ทำไม..เขาถึงได้พูดประโยคนั้นออกไป“ไม่ว่าง”“ไม่คิดก่อนตอบเลยหรือไง”“จำเป็นต้องคิดด้วยเหรอ ตอนนี้เราไม่จำเป็นต้องไปไหนมาไหนด้วยกันเพื่อตบตาใครแล้วนี่? ที่สำคัญที่นี่ไม่มีทั้งพ่อของนายแล้วก็พ่อของฉัน”“พูดได้ดีนี่” ยูยะแสยะยิ้มพลางแค่นหัวเราะในลำคอ “แต่ในบ้านหลังนี้เกือบทั้งหมดเป็นคนของพ่อฉัน”“…”“ทีนี้ว่างหรือยังล่ะ?”ดวงตากลมใสมองจ้องเขม็งที่ใบหน้าคมคายด้วยความไม่เข้าใจ “สองทุ่ม เจอกัน” ยูย
บทที่ 15ไม่ได้สำคัญขนาดนั้นหญิงสาวสะดุ้งตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิด ไฟทั่วทั้งห้องถูกปิดสนิท เธอเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟที่หัวเตียงให้พอมองเห็นทางพลันกวาดสายตามองไปทั่วห้อง ไม่มีใครนอกจากเธอและความว่างเปล่า...หึ สมน้ำหน้า ออกไปซะได้ก็ดี!ไม่คิดเลยว่าหลังจบงานหมั้นเธอจะต้องมานอนที่บ้านของคนพรรค์นั้นอีก เป็นเพราะผู้ใหญ่บอกว่าเป็นธรรมเนียมของตระกูลชิคาดะที่สานต่อกันมาอย่างยาวนานยุคนี้ยังมีอะไรแบบนี้อยู่อีกเหรอ?เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยจริง ๆ แต่ถึงจะสงสัยมากแค่ไหน สุดท้ายเธอก็ต้องทำตามคำสั่งอยู่ดี…มิหนำซ้ำยังให้เธอมานอนที่ห้องของเขาอีก ทีแรกเธอคิดว่าเป็นห้องรับรองแขกที่ทางชิคาดะตระเตรียมเอาไว้ให้ ถ้ารู้ว่าเป็นห้องนอนของเขา เธอคงขอย้ายห้องตั้งแต่แรกแล้ว จะได้ไม่ต้องมาตบตีกับคนบ้าให้เสียเวลาพักผ่อนสองขาเรียวเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อจัดการทำธุระแต่ประตูกลับถูกปิดเอาไว้ ไม่รั้งรอเธอหมุนลูกบิดพรวดพราดเข้าไปทันที แล้วเรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น!
บทที่ 14คำสั่งจากพ่อบังเกิดเกล้ายูยะออกมาจากคฤหาสน์ชิคาดะได้ราว ๆ ยี่สิบนาทีสายเรียกเข้าก็ดังขึ้น เขาไม่ได้ใส่ใจเสียงรำคาญหูของมัน ทว่าก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นรายชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ปมคิ้วของเขาขมวดมุ่นทันทีก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาพรืดใหญ่แล้วกดรับสายด้วยใบหน้าเบื่อหน่าย"ว่าไงครับ?"[ยูยะ แกจะไปไหน?]“ครับ?”[ใครสั่งให้กลับ]“งานจบแล้ว ผมจะอยู่ทำไม”[แกต้องอยู่ที่นี่สามวัน]“ฮะ!? อะไรนะ?!!”[กลับมา]“…”[เดี๋ยวนี้]"ขอเหตุผลที่ผมต้องอยู่ที่นั่นหน่อย"[ไม่มี][รีบกลับมาซะ]ชิคาดะ เด็นโซตัดสายเขาไปแล้ว โทรมาออกคำสั่งเขาโดยที่ไม่บอกเหตุผลเลยสักนิด!บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความคุกรุ่นราวกับถูกเปลวเพลิงค่อย ๆ แผดเผาก่อนร่างสูงจะสบถออกมาอย่างหัวเสีย “เวรเอ๊ย!!”ถ้าเขาไม่ทำตามที่พ่อของเขาสั่งต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเหมือนตอนนั้นอีกแน่“เกิดอะไรขึ้น?” โทมะเอ่ยถามพลางมองยูยะผ่านกระจกส่องหลัง
บทที่ 13งานหมั้นหมายแบบลับ ๆคฤหาสน์ตระกูลชิคาดะแล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่วาเจนและยูยะต้องเข้าพิธีหมั้นหมายตามขนบธรรมเนียม ทั้งสองคนนัดเจอกันอยู่สองสามครั้งหลังจากวันที่ทำข้อตกลงร่วมกันเพื่อตบตาพวกผู้ใหญ่ว่ากำลังเรียนรู้กันและกันได้อย่างแนบเนียนพิธีหมั้นหมายเริ่มขึ้นตั้งแต่ช่วงเช้าที่คฤหาสน์หลังใหญ่บนเนื้อที่กว่าสามร้อยไร่ของตระกูลชิคาดะ มีเพียงคนสนิทเท่านั้นที่สามารถเข้าร่วมงานได้ทุกอย่างถูกเก็บเป็นความลับทั้งสิ้น สื่อรู้เพียงว่าเป็นวันนี้เท่านั้น แต่ไม่รู้ว่าจัดงานที่ไหนหรือแม้กระทั่งฝ่ายชายเป็นใครและเพราะอย่างนั้นพีธีการจึงสามารถดำเนินไปได้อย่างปกติ ไร้ความวุ่นวายของสื่อด้วยอำนาจของทั้งสองตระกูลงานที่จัดขึ้นในวันนี้ไม่ได้ใหญ่โตมากมายนัก แต่ทว่าก็ไม่ได้เรียบง่ายจนเกินไป แน่นอนว่าต้องสมฐานะของตระกูลชิคาดะและตระกูลเทวาทุกอย่างถูกจัดเตรียมเอาไว้เป็นอย่างดีด้วยออแกไนซ์มืออาชีพ งานในวันนี้สวยงามไม่มีที่ติ…แม้กระทั่งดอกไม้ภายในงานจ
บทที่ 12จุดอ่อนของศัตรู“เรียกให้ผมมารับใช้ไวขนาดนี้ ดูท่า…ข้อมูลที่ได้ไปมีประโยชน์ใช้ได้เลยสินะครับ”"อย่าพูดมาก""ฮ่า ๆ ต้องขออภัยด้วยครับ"“แก๊งมันใกล้
บทที่ 11คนไร้ประโยชน์ตอนนี้วาเจน เธออยู่ในร้านอาหารไฟน์ไดนิ่งที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโดของเธอ เป็นเพราะวันนี้อัลตันเอารถที่ซ่อมเสร็จแล้วมาส่งให้ เธอจึงถือโอกาสนี้เลี้ยงมื้อค่ำเขาเพื่อเป็นการขอบคุณ
บทที่ 10ข้อตกลงคอนโด SHIKADAร่างบางนั่งอยู่บนโซฟาบุหนังแท้สีดำขลับ เธอนั่งประจันหน้าอยู่กับเขาพลางเล่าสถานการณ์คร่าว ๆ ของเธอให้อีกฝ่ายฟัง“สรุปคือเธอเป็นชู้กับไ
บทที่ 8นัดดูตัว (?)เช้าวันถัดมายูยะได้รับสาส์นจากผู้เป็นพ่อว่าให้เขานัดเจอและดินเนอร์กับยัยคู่หมั้นที่เขาไม่อยากแม้แต่จะเห็นหน้า ต้องหมั้นไม่พอยังต้องมาทำความรู้จักอีกเรื่องเยอะจริง!จ







