Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

“อยู่ดีๆทำไมเจ้าถึงกลายเป็นแบบนี้ได้นะ”หวังเหว่ยพึมพำออกมาก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าจางหมิ่นยังนอนอยู่ข้างนอกอีกคน เขารีบลุกขึ้นยืนเพื่อจะไปเตรียมยาให้ทั้งสองคน แต่ก่อนไปยังหันมาพูดกับคนที่นอนหมดสติอีกครั้งแม้เธอจะไม่รับรู้ก็ตาม“คืนนี้คงต้องเป็นข้าแล้วสินะ…”สัมผัสร้อนผ่าวที่ลูบไล้ไปทั่วร่างกาย ทำให้เจียงลี่จูเริ่มรู้สึกตัวและลืมตาขึ้นมาเล็กน้อย เพียงแต่พลังชีวิตที่เสียไปนั้นมากจนไม่อาจตื่นขึ้นมาเต็มตาได้ เธอเลยรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังฝัน และเป็นฝันที่เริ่มลามกขึ้นทุกทีอย่างน่าประหลาด เพราะตอนนี้ใครบางคนกำลังคร่อมทับอยู่บนตัวและใช้มือที่ค่อนข้างหยาบสัมผัสเธออยู่ “อื้อ…” เจียงลี่จูครางอยู่ในลำคอ เมื่อปลายนิ้วหยาบกระด้างปัดผ่านยอดอกของเธอจนรู้สึกเสียววูบ เธอพยายามขยับร่างกายเพื่อต่อต้าน แต่สิ่งเดียวที่เธอขยับได้กลับมีเพียงลูกตาเท่านั้น แถมยังมองอะไรไม่ชัดเพราะลืมตาได้เพียงเล็กน้อย แสงจากคบไฟที่จุดไว้ตรงมุมห้องไม่สว่างนัก แต่ก็พอทำให้เห็นเสี้ยวหน้าของคนบนตัวเธอได้ กรอบหน้าคมชัดและดวงตาสีอำพันคมดุที่กำลังจ้องมองเธอ ยิ่งทำให้เจียงลี่จูทั้งตกใจและสับสนมากกว่าเดิม ว่านี่คือความฝันหรือเป็นหวัง

เขาบอกแค่นั้นก่อนจะวางสมุนไพรที่ถือมาลงบนแคร่หน้าบ้านแล้วเดินนำออกไป ลี่จูเลยจำใจเดินตามอย่างทำตัวไม่ถูก เขาไม่ได้มองเธอด้วยสายตาน่ากลัวเหมือนหวังเหว่ยและไม่ได้เย็นชาเหมือนเฟยหลง แต่ก็ดูเรียบเฉยและไม่ได้เป็นมิตรสักเท่าไรนัก ลี่จูเลยต้องพับเก็บความตั้งใจที่จะชวนคุยและเดินตามอย่างสงบเสงี่ยมแทน “อยู่ดีๆเจ้าไปเอาพลังนั่นมาจากไหน” จางหมิ่นถามขึ้นเมื่อเดินมาได้สักพักแล้ว เขาชะลอเท้าลงและหันไปมองเธอเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าเธอเดินตามไม่ทัน “คืนที่หมดสติไปข้าฝันว่ามีภูติมอบพลังให้ พอตื่นมามันก็ใช้ได้เลย” ลี่จูตอบความจริงครึ่งนึงและเลือกจะโกหกอีกครึ่งนึง เพราะรู้ว่าต่อให้เป็นโลกสัตว์วิเศษก็คงไม่เชื่อเรื่องที่เธอทะลุมิติมาและได้พลังนี้จากการสุ่มรางวัลแน่ๆ “นี่เจ้ากำลังล้อข้าเล่นรึ” คนตัวโตหันกลับมาต่อว่าอย่างหงุดหงิด ลี่จูที่ไม่คิดว่าเขาจะหยุดกะทันหันเลยชนไหล่จางหมิ่นเข้าไปเต็มๆจนร้องออกมาด้วยความเจ็บ “โอ๊ย!” “ทำไมถึงได้ซุ่มซ่ามนักเล่า” จางหมิ่นบ่นออกมาและก้มมองคนตัวเล็กที่เอาแต่กุมหน้าไว้ เขาจับมือเธอออกเพื่อดูว่าเจ็บตรงไหน แต่นอกจากจมูกที่แดงนิดๆแล้วก็ไม่มีร่องรอยอะไรอีก “เจ็บชะมัด กิ

“เผ่าสิงโต พวกมันข้ามเขตมารุมทำร้ายข้าเพราะเห็นว่าข้าอยู่คนเดียว” “โชคร้ายจังเลยนะ” ลี่จูบอกด้วยความเห็นใจ แต่ดันกลายเป็นการกระตุ้นความโกรธที่จางหมิ่นเก็บไว้ในใจโดยไม่รู้ตัว เพราะหลังจากได้ยินแบบนั้นจางหมิ่นก็หยุดชะงักจนลี่จูเกือบจะชนแผ่นหลังของเขาอีกรอบ พอเห็นว่าเขาหันกลับมามองด้วยแววตากรุ่นโกรธ ลี่จูเลยรีบถอยหลังออกมาสามก้าวทันที ก่อนจะต้องสะดุ้งตกใจเมื่อถูกตะคอกด้วยคำต่อว่ายาวเหยียดจากหมาป่าตัวโต “โชคร้ายงั้นรึ! ก็เพราะเจ้านั่นแหละที่สั่งให้พวกข้าไปหาขนจิ้งจอกมาให้ทั้งที่รู้ว่ามันอันตราย พวกข้าต้องสลับกันไปหาเพราะคอยมาดูแลเจ้าที่เอาแต่ดื่มเหล้าเมาทุกวัน! ไหนจะหวังเหว่ยที่ต้องทำหน้าที่หัวหน้าเผ่าจนแทบไม่มีเวลาได้พัก แล้วเจ้าเคยรู้บ้างหรือไม่ว่าเฟยหลงตามหาเจ้าทั้งคืนจนไม่ได้นอน ข้าถึงต้องอยู่ล่าจิ้งจอกคนเดียวจนเจอสิงโตดุร้ายพวกนั้นไงเล่า!”“เอ่อ…คือ ขอโทษนะ…” “ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าช่วยชีวิตข้าไว้ คิดหรือว่าข้าจะอยากพูดกับเจ้าอีก” เขามองลี่จูอย่างโกรธเคือง ก่อนจะหันหลังเดินต่อทันที “เฮ้อ…สร้างเรื่องไว้บานเลยนะแม่กระต่ายตัวดีนี่” ลี่จูบ่นพึมพำอย่างโมโหกับวีรกรรมของลี่จูคนเดิม จาก

“อะไรอีกล่ะ โกรธอะไรก็บอกด้วยจะได้อธิบายถูก” ลี่จูหันไปมองด้วยความงุนงงปนอ่อนใจ เริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมาที่ถูกขัดจังหวะจนไม่ได้ย่างปลาสักที “เจ้าบอกจะยกข้าให้นางงั้นรึ มีสิทธิ์อะไรถึงทำกับข้าแบบนี้” จางหมิ่นถามด้วยความคับแค้นใจ เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนไปทั้งแขน ดวงตาสีเทาวาวโรจน์ขึ้นมาอย่างน่ากลัว “ก็เห็นพวกนางบอกว่าชอบเจ้ามากนี่ ชื่ออะไรแล้วนะ…อ้อ เยว่ชิง เจ้าไม่ได้ชอบนางหรอกเหรอ” ลี่จูแกล้งถามออกมาเหมือนไม่เห็นว่าเขากำลังโกรธขนาดไหน เพราะรู้แล้วว่าจางหมิ่นเป็นแค่หมาป่าที่ขู่เก่งแต่ไม่เคยกัด อีกอย่างเธอก็อยากรู้ด้วยว่าเขาชอบเยว่ชิงคนนั้นหรือเปล่า เธอจะได้หาทางแก้ความเกลียดชังได้ถูกวิธี “ข้าไม่ได้ชอบนาง แล้วก็ไม่ได้ชอบเจ้าด้วย!” “อันนี้ก็รู้อยู่แล้วไม่ต้องย้ำก็ได้! ไม่ไปก็ไม่ไปสิจะโกรธทำไมเล่า…” “เจ้ามันเอาแต่ใจตัวเอง ทั้งที่ไม่ได้ชอบข้าก็บังคับให้มาผูกพันธะ พอเบื่อก็จะยกให้คนอื่นง่ายๆ ข้าเกลียดเจ้า!” จางหมิ่นแทบจะแยกเขี้ยวออกมาหลังตะโกนใส่หน้าลี่จูเสร็จ เขาสะบัดตัวเดินกลับไปทางเดิมด้วยท่าทางฟึดฟัดเพราะโกรธจัด ทำเอาลี่จูทรุดตัวนั่งลงบนแคร่อย่างหมดแรง เมื่อคิดได้ว่าเผลอไ

“อึก…ทำไมรสชาติแปลกๆ ไม่ใช่น้ำเปล่าเหรอ”ลี่จูเบ้หน้าเมื่อรู้สึกว่าน้ำรสชาติฝืดเฝื่อนแถมยังเปรี้ยวนิดๆไม่เหมือนน้ำเปล่า จางหมิ่นรีบแย่งถ้วยในมือเธอไปแล้วตะคอกออกมาอย่างเกรี้ยวกราด“เจ้าบ้าไปแล้วรึ! ไม่ได้ยินที่ข้าห้ามหรืออย่างไร!”“ก็กลืนไปแล้วถึงได้ยินนี่ มาวางไว้ใกล้กันแบบนี้ก็นึกว่าน้ำน่ะสิ”“ยาของข้า…”หมาป่าสีเทาหางลู่หูตกทันทีเมื่อเห็นปริมาณยาในถ้วยที่เหลือเพียงหนึ่งในสามเท่านั้น สีหน้าที่ดูสิ้นหวังของเขาทำให้ลี่จูใจเสียขึ้นมา เมื่อคิดว่าตัวเองอาจจะทำให้เขาโกรธอย่างไม่ตั้งใจอีกแล้ว“จะ เจ้าก็ต้องกินยาเหมือนกันเหรอ ยังเหลืออีกนิดนึงไม่เป็นไรหรอกมั้ง…”“จะไม่เป็นไรได้รึ นั่นมันยาที่เจ้าไม่ควรกินนะลี่จู!”จางหมิ่นดุเธอด้วยความโมโห เขาดื่มยาที่เหลือน้อยนิดนั่นเข้าไปรวดเดียวแล้วกระแทกถ้วยลงบนโต๊ะเสียงดังจนลี่จูสะดุ้ง แต่สิ่งที่ทำให้เธอตกใจจนต้องถามซ้ำคือท้ายประโยคนั่นต่างหาก…“ว่าไงนะ…ไม่ควรกินเหรอ”“เจ้าลืมกระทั่งเรื่องนี้ด้วยงั้นหรือ ในหนึ่งเดือนจะมีคืนที่ข้าต้องกินยาระงับจิตใจตัวเอง แล้วก็เป็นเจ้านั่นแหละที่บังคับข้าให้กินยานี้เพราะไม่อยากช่วย บอกว่าข้าดุร้ายป่าเถื่อนจนไม่อยากนอน