Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ความแค้นเก่ายังกรุ่นอยู่ในใจไม่หาย ลี่จูก็ต้องมากำหมัดแน่นอีกครั้งเมื่อได้เจอหน้าสามีคนแรกอย่างเฟยหลง ไม่เจอหน้าหลายวันแต่เขากลับทักทายเธอด้วยน้ำเสียงและสีหน้าดูแคลนสุดๆจนอยากชกใบหน้าขาวผ่องแสนเย็นชานั่นสักที “เจ้าน่ะหรือ จะบำเพ็ญเพียร” “คิดว่าไงล่ะ” ลี่จูตอบพลางยักไหล่ เธอเชิดหน้าแล้วมองไปทางอื่นอย่างไม่พอใจ เฟยหลงที่เห็นท่าทางดื้อรั้นแบบนั้นก็ถอนหายใจออกมาแล้วหันไปตำหนิจางหมิ่นแทน “เดี๋ยวนี้นางพูดเหลวไหลเจ้าก็เชื่อไปด้วยแล้วรึ รีบพานางกลับไปซะอย่ามารบกวนเวลาของข้า” “นางต้องมีพลังที่แข็งแกร่งขึ้นถึงจะใช้พลังรักษาได้ นอกจากเจ้าแล้วจะมีใครสอนนางได้อีกเล่า” จางหมิ่นอธิบายออกมาด้วยสีหน้าลำบากใจ เขาไม่อยากมากวนใจเจ้าคนน่ากลัวคนนี้หรอก แต่คนที่จะสอนเรื่องนี้ให้ลี่จูได้ก็มีแต่เจ้าอสรพิษยักษ์ที่บำเพ็ญเพียรมาจนแก่กล้าที่สุดในเผ่าคนนี้เท่านั้น “เจ้าอยากสอนก็สอนเอง ข้าไม่ว่าง” เฟยหลงตัดบทอย่างไร้เยื่อไย ทำท่าจะหมุนตัวกลับเข้าไปในถ้ำแต่จางหมิ่นรีบเข้าไปรั้งแขนเอาไว้ทันที “ข้าต่างหากที่ไม่ว่าง! เจ้าอย่าพูดเหมือนไม่รู้หน้าที่ข้าแบบนั้นสิ” “แล้วข้าไม่มีหน้าที่รึ! ไยถึงโยนภาระอย่างนางมาใ

“ฉันอยากถามอยู่พอดีว่าพลังนี้รักษาได้ทุกโรคเลยใช่หรือเปล่า หมายถึงโรคที่ไม่ใช่บาดแผลภายนอกน่ะ อย่างเช่นปวดหัวหรือเป็นไข้อะไรแบบนี้”ลี่จูรีบถามเมื่อนึกได้ว่ามีคนพูดถึงเรื่องนี้กับจางหมิ่นเมื่อเช้า หากทำได้จริงก็ถือว่าเธอกำลังจะได้สร้างบุญกุศลครั้งใหญ่เลยทีเดียว“แน่นอนสิ เธอสามารถใช้พลังรักษาได้ทุกอย่างเลย” “เยี่ยมมาก! แล้วพลังนี้ใช้ทำอย่างอื่นด้วยได้มั้ย” ลี่จูรีบถามต่อด้วยความตื่นเต้น แค่พลังไม่มีวันหมดและไม่ลดลงเธอก็รู้สึกว่ามันโคตรจะเจ๋งมากแล้ว แต่ถ้าทำอะไรได้มากกว่านี้ เธออาจจะหาทางเอาชนะเจ้าสามีจอมดุร้ายทั้งสามคนให้มายอมสยบแทบเท้าเลยก็ได้ “หมายถึงอะไรเหรอ” เซินหลินถามอย่างไม่เข้าใจ แต่พอเห็นสีหน้าเจ้าเล่ห์ของลี่จูก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาจนขยับปีกบินออกห่างอีกนิดทันที “ก็แบบ ใช้ต่อสู้หรือแบ่งพลังชีวิตให้คนอื่นเวลาจำเป็นแบบนี้ไง” “เธอสามารถมอบพลังให้ได้เฉพาะคนที่ผูกพันธะด้วยเท่านั้น ส่วนเรื่องต่อสู้ก็จะต้องฝึกทักษะการควบคุมพลังให้ได้ก่อนถึงจะใช้มันได้ ฉันขอเตือนไว้ก่อนว่าถ้าเธอใช้พลังทำให้คนอื่นเดือดร้อนล่ะก็ เธอจะโดนระบบลงโทษนะลี่จู” เซินหลินอธิบายแล้วเตือนออกมาด้วยความกังวล

“ไม่อยากบอกก็ช่างเถอะ แต่ต่อไปอย่าได้ใช้สุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้อีก” เฟยหลงตัดบทอย่างรำคาญ ถึงท่าทางลี่จูจะดูไม่ได้โกหกแต่เรื่องราวก็น่าเหลือเชื่อเกินไปจนทำใจเชื่อไม่ลงอยู่ดี ตอนนี้เขาควรสอนเธอให้ฝึกควบคุมมันได้ก่อนจะเกิดอันตรายแบบเมื่อกี้อีกจะดีกว่า “ก็รอให้สอนอยู่นี่ไง ข้าก็อยากควบคุมมันได้เหมือนกันนั่นแหละ” “เจ้าคิดจะใช้มันทำอะไรกันแน่” เขาหันกลับไปมองลี่จูด้วยสายตาไม่ไว้ใจทันทีที่ได้ยินแบบนั้น มัวแต่คิดถึงที่มาของพลังจนลืมไปสนิท ว่าพลังแบบนี้อาจเป็นเครื่องมือให้ลี่จูทำเรื่องไม่ดีได้มากกว่าแต่ก่อน และเขาคงไม่มีวันปล่อยให้เธอทำตามใจแบบนั้นแน่ “ก็ต้องใช้ประโยชน์สิ ต่อไปจะได้ช่วยพวกเจ้าได้ไง” “อย่างข้าไม่จำเป็นต้องให้เจ้ามาช่วยหรอก” คำตอบที่ไร้เยื่อไยนั่นทำเอาลี่จูหมั่นไส้จนแอบชูกำปั้นใส่ด้านหลังของเฟยหลง ก่อนจะต้องเบิกตากว้างและถดตัวหนีด้วยความตกใจ เมื่อเฟยหลงเดินเข้ามาหาแล้ววางมือลงบนหน้าผากของเธออย่างไม่ทันให้ตั้งตัว “จะทำอะไรน่ะ!” “ข้าจะดูว่าพลังในตัวเจ้าอยู่ระดับไหน คิดว่าข้าอยากจับตัวเจ้านักรึ” เขาทำเสียงดุก่อนจะหลับตาลงเพื่อตรวจสอบพลังในตัวของลี่จู คนตัวเล็กเลยได้แต่มองค้

“วางลงสิ…”ลี่จูบอกพลางมองดูคนที่เฟยหลงค่อยๆวางลงบนพื้นอย่างพินิจ ก่อนจะต้องเบิกตากว้างเมื่อนึกได้ว่านี่เป็นช่วงเวลาที่นางเอกของเรื่องโผล่มา เธอคือซูอิ่งที่เป็นกระต่ายสาวจากเผ่าทางเหนือที่บาดเจ็บและหนีมาจนได้มาเจอกับเฟยหลง เขาตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกพบและพากลับไปรักษาที่ถ้ำ หลังจากนั้นไม่นานหวังเหว่ยและจางหมิ่นก็มาเจอเธอและเริ่มรู้จักกันเป็นเพราะเรื่องราวที่น่าสงสารและความจิตใจดีของเธอ ทำให้ทั้งสามคนค่อยๆหลงรักและอยากปกป้องซูอิ่ง ยิ่งลี่จูคนเก่ารู้เรื่องและตามมารังแกซูอิ่งมากเท่าไร ทั้งสามคนก็ยิ่งเกลียดและเริ่มคิดอยากตัดพันธะกับลี่จูมากขึ้นเท่านั้น และพอซูอิ่งยอมบอกเรื่องพลังชีวิตที่น่าทึ่งของตัวเองออกมา คนทั้งเผ่าก็เลยยิ่งเห็นว่าเธอเหมาะกับทั้งสามคนมากกว่า จนพากันมากดดันให้ลี่จูเลิกผูกพันธะกับพวกเขาอยู่ทุกวัน สุดท้ายลี่จูที่กลัวถูกแย่งสามีเลยทนไม่ไหวคิดแผนพาซูอิ่งไปกำจัดทิ้งที่หน้าผา แต่สามีทั้งสามคนของเธอก็ตามมาช่วยทันและลี่จูก็พลาดจนตกลงไปเอง โดยที่ไม่มีใครคิดจะช่วยเธอสักคนเดียวทั้งที่พวกเขาสามารถช่วยได้ เป็นชะตากรรมตอนจบของลี่จูในเนื้อเรื่อง ที่แม้แต่เธอเองยังรู้สึกสะใจหลังอ่านจบเ

“เจ้าไม่ต้องไปก็ได้ อยู่รอที่นี่เถอะเผื่อแม่นางคนนั้นตื่นขึ้นมาไม่เจอใครจะกลัวจนหนีไปอีก”“อืม งั้นพวกเจ้าก็รีบไปเถอะ”เฟยหลงพยักหน้าตกลง ขณะที่คนอื่นๆต่างพากันงุนงงที่เขาดูเชื่อคำพูดของลี่จูอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “ได้ ไปกัน”ลี่จูหันไปชวนจางหมิ่นที่ยืนรออยู่ ก่อนจะอ้าปากค้างเมื่อเขาเปลี่ยนร่างเป็นหมาป่าตัวโต ความสูงที่เกินเอวทำให้ลี่จูไม่อาจปีนขึ้นไปบนตัวเขาได้ จางหมิ่นเลยต้องย่อตัวลงให้เธอขึ้นมานั่งบนหลัง ลี่จูกำแผงคอเอาไว้แน่นพลางถามออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ “ข้าจะไม่หล่นลงไปใช่มั้ย”“เจ้ากอดคอข้าไว้แน่นๆเถอะ ข้าไม่ได้วิ่งเหมือนหมาป่าทั่วไปหรอกนะ”“ละ แล้วเจ้าวิ่งยังไง…”ลี่จูรีบโน้มตัวลงไปกอดคอจางหมิ่นเอาไว้ ก่อนจะตาโตอ้าปากค้างเมื่อเขาเฉลยพร้อมออกตัววิ่งทันที“ก็วิ่งแบบที่เท้าแทบไม่แตะพื้นไงเล่า”“ดะ เดี๋ยว…โอ๊ยยยย เร็วขนาดนี้ทำไมไม่หายตัวไปเลยเล่า วิญญาณจะหลุดจากร่างแล้วววว”ลี่จูหลับตาพลางกรีดร้องออกมาจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง เธอกอดคอเขาแน่นขึ้นและไม่กล้าแม้แต่จะลืมตาขึ้นมามองสักนิด เพราะความเร็วที่จางหมิ่นบอกก็คือเร็วเหมือนลมพายุที่พัดผ่านในพริบตา“เจ้านี่ขี้โวยวายจังนะลี่จู ยังไม่ชิน