Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

“ก่อนจะคิดเรื่องอื่น พวกท่านรีบให้ข้ารักษาแผลให้ก่อนเถอะ”ลี่จูรีบตัดบทเมื่อเห็นสภาพพวกเขาแต่ละคนล้วนย้ำแย่จนทนมองไม่ได้ ถึงจะอยากบอกว่าไม่ต้องห่วงเรื่องพลังของหวังเหว่ย แต่ตอนนี้ถ้าพูดออกไปก็คงไม่มีใครเชื่อเธออยู่ดี อย่างน้อยถ้าจางหมิ่นเห็นเธอรักษาคนอื่นได้โดยที่ร่างกายไม่เป็นอะไรเขาก็คงจะยอมเชื่อเธอง่ายขึ้น“ไม่ได้นะ! ถ้าเจ้ารักษาคนอื่นเพิ่มคงได้หมดสติไปอีกแน่ ข้าดูแลทั้งเจ้าทั้งหวังเหว่ยไม่ไหวหรอก แล้วก็ไม่มีพลังมากพอจะแบ่งให้เจ้าตอนนี้ด้วย”จางหมิ่นรีบห้ามออกมาเสียงดัง สีหน้าเขาเคร่งเครียดขึ้นมาจนทุกคนเผลอขยับถอยห่างด้วยความกลัว ก่อนที่ใครคนนึงจะได้สติและรีบส่ายหน้าปฏิเสธด้วยท่าทางเกรงใจ เพราะแม้จะอยากให้รักษาแต่รู้ดีว่าพลังของลี่จูมีจำกัดอย่างที่จางหมิ่นบอก อีกอย่างพวกเขาก็ไม่กล้ารับน้ำใจของเธอต่อหน้าจางหมิ่นที่ดูเหมือนจะแยกเขี้ยวออกมาแบบนี้ด้วย “นั่นสิ พวกเรายังพอทนได้ เจ้ารักษาหัวหน้าเผ่าให้หายดีเสียก่อนเถอะ”“ไม่ต้องห่วงน่า ข้าบอกแล้วไงว่ามีพลังของตัวเองแล้ว รักษาได้ทุกคนเลยเชื่อสิ”“พวกข้าไม่เป็นไรจริงๆ…”“มาเถอะ หายแล้วจะได้รีบกลับบ้านไง”ลี่จูตัดบทเมื่อรู้ว่าพูดไปก็ยิ่งยื้

“คือ แค่เอาปากแตะที่ปากเขาก็ได้แล้วเหรอ…”ลี่จูถามพลางมองปากหยักสีแดงสดของหวังเหว่ยแล้วใบหน้าพลันร้อนผ่าวขึ้นมา เกิดมายังไม่เคยไปจูบใครก่อนแบบนี้เลย แถมยังทำกับคนที่หมดสติอยู่อีก ช่างเหมือนคนโรคจิตบ้ากามจริงๆ…“เจ้าเคยจูบยังไงก็ทำแบบนั้นแหละ ถ้าจำไม่ได้ให้ข้าช่วยสอนก่อนเอาไหม”จางหมิ่นหันมาถามด้วยสีหน้าไม่พอใจ เขาทำท่าจะขยับเข้ามาหาลี่จูอย่างที่บอกจริงๆจนเธอต้องรีบยกมือขึ้นห้ามทันที“ไม่ต้อง!…แล้วต้องแตะไว้นานแค่ไหนถึงจะได้ผลล่ะ”“ก็จนกว่าเขาจะฟื้นขึ้นมาแล้วตอบสนองเจ้าได้ แต่แค่นั้นไม่ทำให้เขามีแรงมากพอจะลุกขึ้นหรอกนะ นอกจากว่าเจ้าจะให้เขาทำมากกว่านั้น…”จางหมิ่นบอก เสียงในตอนท้ายเบาลงเรื่อยๆราวกับไม่อยากพูดต่อ ลี่จูเลยต้องถามซ้ำเพราะไม่ค่อยเข้าใจว่ามากถึงขั้นไหนกันแน่“มากกว่านั้นนี่คือ…”“ก็เข้าไปรับพลังในตัวเจ้าโดยตรงไงเล่า! แบบที่เจ้าเคยทำกับพวกข้านั่นแหละ จะให้ข้าพูดชัดกว่านี้อีกรึ”“พอแล้วๆ ข้ารู้แล้วเจ้าไม่ต้องพูดต่อก็ได้!”ลี่จูรีบห้ามก่อนจะมองค้อนคนที่เอาแต่โมโหใส่อยู่ตลอดอย่างไม่เข้าใจ ว่าทำไมเขาถึงได้อารมณ์ไม่ดีนักทั้งที่ก่อนหน้าก็ไม่ได้หงุดหงิดขนาดนี้เสียหน่อย ก่อนจะขอให้เ

“อ๊ะ…”ลี่จูส่งเสียงครางแผ่วเบาออกมายามเขาถอนตัวตนออกจากเธอ ดวงตาคู่สวยปรือปรอยพลางกัดปากแน่น เมื่อรู้สึกได้ถึงหยาดน้ำอุ่นร้อนที่ไหลออกมาจากช่วงล่าง เธอไม่รู้ว่าเขาปล่อยใส่เข้ามาในตัวเธอกี่ครั้งแล้วเพราะจำไม่ได้ ไม่มีสตินึกคิดอะไรนอกจากปล่อยให้คนตัวโตจับวางและจัดท่าเธอตามใจ แม้แต่ตอนนี้เธอก็ทำได้แค่กอดคอและซบไหล่เขาอย่างอ่อนแรง หากเขาปล่อยให้เธอลงไปยืน ลี่จูก็มั่นใจว่าเธอคงทรุดลงไปนอนใต้น้ำทันทีแน่ๆเธอหลงคิดว่าเขาแค่หยอกเล่น เพราะหลังจากที่พูดจากำกวมเสร็จเขาก็พาเธอมาล้างตัวในแอ่งน้ำกลางถ้ำ แถมยังใจดีช่วยซักชุดที่เปื้อนเลือดให้เธออีกด้วย แต่ไม่รู้เพราะอะไรพอได้เริ่มแบ่งพลังให้ครั้งแรกแล้ว หวังเหว่ยก็ดูเปลี่ยนไปและเริ่มตักตวงจากเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนลี่จูหมดแรงจะทักท้วง และได้แต่ภาวนาให้เขาหยุดบทรักที่ร้อนแรงราวกับจะแผดเผาเธอแบบนี้เสียที“เจ้ายืนไม่ไหวแล้วหรือ”เขาเอ่ยถามทั้งที่รู้ดี ลี่จูเลยใช้แรงน้อยนิดทุบหลังเขาไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ คนตัวโตขำเบาๆในลำคอก่อนจะค่อยๆจับเธอลงมาล้างตัวในน้ำอีกครั้ง เขาอุ้มเธอเดินกลับไปที่โขดหินกลางน้ำที่มีเสื้อผ้าของทั้งสองคนตากอยู่ และตอนนี้มันก็เริ่มเป

“จางหมิ่นกับลี่จูไม่ได้มากับเจ้าหรือ”เฟยหลงที่เห็นหวังเหว่ยวิ่งมาหยุดหน้าบ้านก็รีบเดินเข้าไปถามด้วยความร้อนใจ ส่วนเสือขาวที่ตอนนี้พลังกลับมาเต็มเปี่ยมก็รีบคืนร่างเป็นมนุษย์และตอบเฟยหลงด้วยสีหน้าหงุดหงิด“เจ้าไม่รู้น่าจะดีกว่า แล้วข้าก็ไม่อยากพูดถึงด้วย”“เป็นอะไรของเจ้า…”เฟยหลงขมวดคิ้วมุ่น มองตามหวังเหว่ยที่เดินดุ่มๆไปที่แคร่หน้าบ้านด้วยความแปลกใจ ส่วนคนในเผ่าที่ยังรออยู่ต่างก็รีบวิ่งเข้าไปรุมล้อมถามเขาด้วยความเป็นห่วงทันที“ท่านหัวหน้าเผ่า หายดีแล้วหรือขอรับ”“นั่นสิ พวกข้าเป็นห่วงเจ้าจะแย่ คิดว่าต้องรอถึงพรุ่งนี้เช้าเสียแล้ว”ผู้เฒ่าเจียงเองก็เข้าไปตบบ่าหวังเหว่ยอย่างโล่งใจที่เห็นว่าเขาหายดีแล้ว ตั้งแต่รู้เรื่องจากกลุ่มที่กลับมาก่อนหน้าหลายคนในเผ่าต่างก็พากันมารอด้วยความเป็นห่วงและกังวล หวังเหว่ยที่เห็นแบบนั้นเลยรีบข่มกลั้นความหงุดหงิดในใจ ก่อนจะฝืนยิ้มให้ทุกคนที่รอเขาและบอกให้คลายกังวล“ลี่จูรักษาข้าจนหายดีแล้ว พวกท่านไม่ต้องห่วงรีบกลับไปพักผ่อนกันเถอะ”“ข้าเตรียมยาสมุนไพรบำรุงร่างกายมาไว้ให้เจ้า อย่าลืมต้มกินด้วยล่ะ”“ขอบคุณขอรับ”หวังเหว่ยรับยามาพลางขอบคุณผู้เฒ่าเจียง ก่อนฟ่าน

“ว่าแต่…คนที่เราพามาเมื่อวานยังไม่ฟื้นอีกเหรอ”ลี่จูหันกลับไปถามเฟยหลงเมื่อนึกขึ้นได้ว่าลืมซูอิ่งไปซะสนิท “ข้าให้ท่านผู้เฒ่ามาตรวจนางเมื่อเช้า เห็นว่าชีพจรไม่อ่อนแรงเหมือนเมื่อวานแล้ว อีกไม่นานก็คงฟื้น”เฟยหลงตอบก่อนจะเดินมานั่งลงที่แคร่ใกล้ๆกับลี่จู แล้วพูดคุยเกี่ยวกับอาการของคนเจ็บที่พามา ระหว่างนั้นลี่จูก็เตรียมวัตถุดิบทำอาหารรอจางหมิ่นก่อไฟไปด้วย เฟยหลงมองดูของที่ลี่จูเก็บมาพลางคิดว่าหลังจากเธอกินเสร็จเขาคงได้วิ่งไปขอยาที่ท่านผู้เฒ่าอีกรอบแน่ๆส่วนหวังเหว่ยนั้นกำลังยืนกอดอกพิงโคนต้นไม้ข้างๆแคร่ด้วยสีหน้าที่ยังไม่สบอารมณ์นัก เขากำลังสับสนเพราะเกิดเรื่องมากมายจนไม่รู้จะจัดการกับอะไรก่อนดี ที่แน่ๆคือไม่ชอบความรู้สึกที่เป็นอยู่สักนิดเพราะเขาควบคุมมันไม่ได้เลย และพอนึกทบทวนว่าต้นเหตุของความหงุดหงิดในใจคืออะไรหวังเหว่ยก็ชะงักไปทันทีเขามองลี่จูที่กำลังคุยกับเฟยหลง พินิจใบหน้าที่เขาไม่เคยอยากเห็นแม้ว่าเธอจะงดงามมากแค่ไหน แต่ตอนนี้เธอกลับดึงดูดสายตาเขาอยู่ตลอด และเผลอนึกถึงตอนที่ได้สัมผัสใกล้ชิดจนต้องรีบเบือนหน้าไปทางอื่นแทน อาจเพราะกลิ่นอายและกระแสพลังของเธอที่กำลังไหลวนอยู่ในตัวเขา ทำใ