บททั้งหมดของ Melting His Ice Vow: Seducing the Billionaire Prince : บทที่ 71 - บทที่ 80

Umuugong ang makina ng itim na *private helicopter* ng mga Altamirano habang bumabagtas ito sa kalangitan pabalik ng Maynila. Ang kalangitan ay nagdidilim, nagbabadyang bumagsak ang isang malakas na bagyo, na tila nakikisimpatiya sa nagwawalang damdamin ng bilyonaryong sakay nito.Nakatitig si Dylan sa labas ng bintana, ang kanyang mga mata ay blangko, namumula, at walang bahid ng anumang emosyon maliban sa isang nakakapangilabot na lamig. Mahigpit niyang hawak sa kanyang kanang kamay ang maliit na puting medyas ng sanggol na naiwan ni Sophia. Bawat pagpisil niya rito ay kasabay ng pagdaloy ng poot na sumusunog sa natitirang piraso ng kanyang pagkatao.*Buntis ang asawa ko. At tumakas siya dahil inakala niyang papatayin ko siya.*Ang kaisipang iyon ay isang punyal na walang-tigil na umiikot sa kanyang dibdib. At ang nag-iisang dahilan ng lahat ng pagkawasak na ito ay naghihintay sa kanya sa ibaba.Nang lumapag ang *chopper* sa tuktok ng Altamirano Headquarters, sinalubong agad si Dyla

Sa isang tahimik at simpleng bayan sa dulong hilaga ng Cagayan, ang buhay ay mabagal at walang ingay. Malayo sa marangyang mansyon ng mga Altamirano, malayo sa ingay ng Maynila, at lalong malayo sa mga alaala ng isang bilyonaryong naghahanap ng hustisya at kapatawaran.Sa loob ng limang buwan, si Sophia ay namuhay bilang "Elena," isang simpleng babaeng nagtatrabaho sa isang maliit na tindahan ng mga lokal na kagamitan. Si Lily ay masaya na sa paglalaro sa mga damuhan at sa pakikipagkaibigan sa ibang mga bata sa baryo. Ang takot ni Sophia ay hindi nawala, ngunit ito ay napalitan ng isang matatag na determinasyon: ang mabuhay nang payapa para sa kanyang mga anak.Ngunit ang tadhana ay sadyang mapaglaro.Si Rico, isa sa mga libu-libong *field agents* na ipinadala ni Dylan sa bawat sulok ng bansa, ay abala sa pagtatanong sa mga lokal na residente ng nasabing bayan. Pagod na siya. Limang buwan na siyang naglilibot mula sa Luzon hanggang Mindanao. Tulad ng ibang mga kasamahan niya, halos ma

Para kay Sophia, tila biglang naglaho ang lahat ng tunog sa loob ng paliparan. Hindi na niya marinig ang pinal na anunsyo ng kanyang flight. Hindi na niya marinig ang malakas na pagbuhos ng ulan at pagkulog sa labas ng terminal. Ang tanging umaalingawngaw sa kanyang pandinig ay ang malakas at nagkukumahog na pintig ng sarili niyang puso.Nakatayo sa bukana ng *departure area*, pinalilibutan ng dose-dosenang matitipunong lalaking nakaitim na humarang sa lahat ng exit, ay ang lalaking naging sentro ng kanyang pag-ibig at ng kanyang pinakamalalim na bangungot.Si Dylan.Ngunit ang lalaking nakatingin sa kanya ngayon ay malayong-malayo sa dambuhalang bilyonaryo na iniwan niya limang buwan na ang nakararaan. Basang-basa si Dylan ng ulan, ang puting polo nito ay dumidikit sa kanyang katawan, at ang pormal nitong slacks ay puno ng putik. Ang kanyang buhok ay magulo at tumutulo ang tubig. Humaba na ang kanyang balbas, at ang kanyang mga pisngi ay humpak. Ngunit ang pinakanakakadurog ay ang ka

Sa gitna ng malamig at maingay na paliparan, ang mahigpit na yakap ng mag-asawa ay tila lumikha ng isang sariling mundo na walang sinuman ang maaaring pumasok. Naroon ang ulan sa labas, ang mga bulung-bulungan ng mga pasahero, at ang presensya ng mga armadong tauhan, ngunit para kina Dylan at Sophia, tanging ang mabilis na tibok ng kanilang mga puso ang naririnig.Dahan-dahang humiwalay si Dylan mula sa pagkakayakap kay Sophia. Tinitigan niya ang namumugtong mga mata ng asawa, at pagkatapos ay maingat na pinunasan ang mga luha sa pisngi nito gamit ang kanyang malalaking hinlalaki."Masyadong malamig dito, wife. Makakasama ito sa inyo ng baby natin," malambing at paos na bulong ni Dylan.Bago pa man makasagot si Sophia, maingat siyang binuhat ni Dylan nang mala-prinsesa. Ang mga braso ng bilyonaryo ay kasing-tibay ng bakal ngunit ang hawak nito ay parang may bitbit na pinakamaselang kristal."Mateo," tawag ni Dylan, ang boses ay bumalik sa pagiging isang awtoridad ngunit may halong kap

Tuluyan nang binalot ng katahimikan ang labas ng dambuhalang mansyon, ngunit sa loob ng *master suite*, ang gabi ay bagong simula pa lamang para sa mag-asawa. Ang tanging nagbibigay ng liwanag sa malawak na silid ay ang malamlam na ilaw mula sa mga *lampshades* sa gilid ng kama at ang malamig na liwanag ng buwan na tumatagos mula sa bintana.Kakatapos lamang maligo ni Sophia. Nakatayo siya sa harap ng buong-laking salamin ng *walk-in closet*, nakasuot lamang ng isang manipis na puting *silk robe* na hindi nakatali. Pinagmamasdan niya ang kanyang repleksyon.Pitong buwan. Sobrang laki na ng kanyang tiyan. Napansin niya ang mga pinong *stretch marks* na unti-unting gumuguhit sa gilid ng kanyang puson, ang bahagyang paglapad ng kanyang balakang, at ang pagbigat ng kanyang mga dibdib. Matapos ang limang buwang pagtatago at pag-aalala, ngayon lamang niya napagmasdan nang maigi ang mga pagbabago sa kanyang katawan. Isang mahinang buntong-hininga ng insekyuridad ang kumawala sa kanyang mga l