LOGINShare
บทที่ 7 แขกไม่ได้รับเชิญ
publish date:
2026-05-08 03:31:26บทที่ 7
แขกไม่ได้รับเชิญ รถยนต์คันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดที่ลานจอดรถด้านหลังร้านเหล้า เขาขับเข้าไปจอดที่จอดด้านในสุดที่ค่อนข้างลับตาคน "วันนี้หวายตั้งใจจะหลบหน้าพี่ใช่ไหม" เป้เอ่ยถามขึ้น "ใช่ ค่ะ" "ทำไมล่ะ" เป้หันมาถามร่างบางที่นั่งอยู่ที่นั่งด้านข้างคนขับ "เพราะอะไรพี่เป้ก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจนะคะ" เธอเอ่ยโดยไม่หันไปมองเขาสักนิด "เพราะเรื่องคืนนั้นเหรอ" "......." หวายไม่ได้เอ่ยตอบอะไรไปเธอปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วรถแท้คำตอบ ก็ในเมื่อคนถามรู้อยู่แล้ว ยังจะมาอยากให้เธอพูดตอบอะไรไปอีกกัน "เรื่องคืนนั้น พี่รู้ว่าส่วนหนึ่งมันก็เป็นความผิดของพี่ แต่ก็ตามที่พี่บอกเราไปแล้วในวันนั้นว่าเราจะไม่ได้ยินพี่ขอโทษกับเรื่องแบบนี้อีก" "งั้นก็จบเถอะค่ะ หวายไม่คิดจะจำเรื่องคืนนั้นอยู่แล้ว รบกวนต่อจากนี้ถ้าพี่เป้เจอหวายอีก ช่วยทำเป็นไม่สนใจ อย่ามาคุยด้วยหรือถ้าจะให้ดีก็ช่วยมองข้ามหวายไปเลยก็ได้ค่ะ หวายก็จะทำเหมือนพี่เป้ไม่มีตัวตนเหมือนกัน" เธอร่ายยาวออกมา ระหว่างเรายังไงก็ต้องเจอกัน ฉันเป็นเพื่อนสนิทแป้ง พี่เป้เป็นพี่ชายแป้ง หลบยังไงก็ต้องเจอกันอยู่ดี ทางเดียวที่พอจะทำได้ก็คือทำเหมือนอีกฝ่ายไม่มีตัวตนเท่านั้น... "จบแบบไม่ได้หรอกหวาย พี่ไม่อยากไร้ตัวตนสำหรับเรา" คำพูดและน้ำเสียงจริงจังของเขาทำให้บางอย่างในอกของฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ "แบบนั้นก็ไม่ได้ แบบนี้ก็ไม่ได้ ต้องแบบไหนคะ พี่เป้ถึงจะพอใจ" เธอหันไปถามพี่เป้ด้วยทีท่าเอาเรื่อง หวังจะกลบเกลื่อนเสียงเต้นรัวของหัวใจตัวเองที่ไม่รู้ว่าถูกเขาได้ยินไปแล้วหรือยัง "แบบไหนก็ช่าง แต่ไม่ใช่แบบที่เราพูดมาแน่ๆ" "งั้นทางที่ดีที่สุดก็คือเราอย่าได้เจอกันอีกเลยค่ะ" เธอเอ่ยเสียงดัง เตรียมจะเปิดประตูรถออกไป ทว่าเปิดยังไงก็ไม่ออก เพราะประตูฝังเธอนั่งน่าจะถูกพี่เป้กดล็อคเอาไว้ "ไม่เจอกันอีกเหรอ เราก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แล้วพี่ก็จะไม่ยอมให้มันเป็นไปด้วย" "นั่นก็เรื่องของพี่เป้ค่ะ แต่หวายจะทำตามที่หวายตัดสินใจไปแล้ว" หวายเอ่ยออกมาเสียงดังชัดเจนทุกคำพูด "พี่เป้ปลดล็อคประตูรถด้วยค่ะ ได้เวลาที่หวายจะต้องทำงานแล้ว" "งั้นหวายไปทำงานก่อนเถอะ" เขาเอ่ยอย่างใจเย็น ก่อนจะปลดล็อคประตูรถให้เธอตามที่ขอ หลังจากที่เขาปลดล็อคประตูรถแล้ว เธอก็เปิดออกไปทันที ราวกับว่ากลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจล็อครถขังเธอเอาไว้อีก จริงๆเขาก็อยากจะทำแบบนั้นอยู่หรอก แต่เอาเถอะครั้งนี้เขาจะปล่อยเธอไปก่อน เพราะว่ายังไงก็ยังมีโอกาสอีกมาก และต่อให้ไม่มีโอกาส...เขาก็จะสร้างมันขึ้นมาเอง หลังจากที่หวายลงจากเวทีแล้วเธอก็นั่งพักในห้องพักนักดนตรีกับทุกคนในวง ไม่นานพี่เคก็เดินเข้ามาในห้องพัก "พวกเรา เดี๋ยวอยู่กินมื้อดึกด้วยกันก่อนไหม พี่ให้ทางห้องครัวเตรียมข้าวต้มมื้อดึกไว้แล้ว" พี่เคเอ่ยขึ้นอย่างใจดี "พี่ให้คนเตรียมเอาไว้แล้วนี่ พวกเราจะกล้าปฏิเสธได้ไง" เป็นพี่ฟลุ๊คมือเบสที่เป็นผู้เอ่ยขึ้น "ใช่แล้วพี่พวกเราจะกล้าปฏิเสธได้ไง อีกอย่างของก็ทั้งดีทั้งฟรี ผมไม่โง่กลับหอไปกินมาม่าแทนหรอกครับ" เอ็มเอ่ยติดตลก ทุกคนในห้องต่างพากันหัวเราะกับคำพูดของพี่ฟลุ๊คและเอ็มที่พูดออกไป เพราะทุกครั้งเวลาพี่เคจะชวนกินเลี้ยงหรือชวนกินมื้อดึกแทบจะทุกครั้งก็ชอบเตรียมเอาไว้ให้ทุกคนแล้ว และในเมื่อเตรียมเผื่อเอาไว้แล้วใครจะกล้าปฏิเสธน้ำใจคนชวนกัน ยิ่งเป็นการสิ้นเปลืองเกินไปด้วย ซ้ำคนชวนผู้ใจดีกับเหล่าลูกน้องอย่างพวกเธออาจจะเสียใจ "ป่ะ งั้นไปกินกันเลยไหม" พี่โค้กมือคีย์บอร์ดลุกขึ้นจากโซฟาก่อนเพื่อนและเดินไปหาพี่เคที่ยืนอยู่ใกล้ๆประตู "ไปเลยดิ มั่วรออะไรกันอยู่ละครับ" พี่เคเอ่ยเสียงดัง ก่อนจะตบไหล่พี่โค้กและพากันเดินนำออกไปด้านนอก พี่เคกับพี่โค้กเดินนำออกไปแล้ว แน่นอนว่าพวกเธอย่อมต้องตามไปติดๆ ไม่รอให้คนเลี้ยงอย่างพี่เคต้องเดินมาตามอีกรอบ ข้าวต้มมื้อดึกร้อนๆกับ กับข้าวเต็มโต๊ะถือเป็นสวรรค์ของทุกคนจริงๆ แค่กลิ่นข้าวต้มร้อนๆหอมๆก็ทำเอารู้สึกอยากจะซดน้ำข้าวต้มให้คล่องคอ ทันทีที่ข้าวต้มถูกยกมาเสิร์ฟจนได้กันครบทุกคนแล้ว ก็ไม่มีใครรั้งรออีก ต่างลงมือจัดการอาหารบนโต๊ะทันทีด้วยความรวดเร็ว "พี่เค ลุงพ่อครัวของเราทำอาหารเก่งหลายอย่างเลยนะพี่ เอ็มว่าถ้าพี่ เปิดร้านข้าวต้มโต้รุ่งต่อเลยจะดีมาก" "ใช่พี่ผมก็คิดแบบนั้น พี่คิดดูนะกินเหล้าร้านเราเสร็จรอต่อกินร้าน ข้าวต้มโต้รุ่งเราต่อเลย" "เรือล่มในหนอง ทองจะไปไหน" พี่ต้นและพี่ฟลุ๊คเอ่ยสมทบกันต่อ อีกทั้งเอ่ยชมไม่ขาดปาก ในขณะที่ มือของพวกเขาต่างก็ตักอาหารใส่ถ้วยไม่ขาดมือ "ทีนี้แหละพวกมึงจะได้แดกฟรีทั้งเหล้า แดกฟรีทั้งข้าวสินะ" จบคำพูดพี่เค ทั้งโต๊ะก็พากันหัวเราะเสียงดัง ไม่เว้นแม้แต่เธอ "หวายว่าพวกเราอย่าเกาะพี่เคกินเยอะไปเลย เดี๋ยวจะเก็บสินสอดให้พี่ ฝนไม่ทัน" "เห็นไหม พวกมึงทั้งหลายฟังน้องสาวกูพูดสิครับ เขารู้กูต้องหาเงิน แต่งเมีย จะเลี้ยงจะอะไรเขามีความเกรงใจตลอด มีแต่พวกมึงนี่แหละแดกไม่สนใจฐานะทางการเงินกูเลย" ทุกคนจับจ้องพี่เคที่ทำตัวน่าสงสาร อย่างขบขัน ราวกับกำลังมองเรื่อง ตลกเรื่องหนึ่ง "ดูมีความสุขกันจัง หวานของร่วมคุยเรื่องสนุกด้วยอีกสักคนนะคะ" เจ้าของเสียงปรากฏตัวพร้อมท่าทีที่ดูไม่ค่อยเหมือนคนมาด้วยดีสัก เท่าไหร่ ยัยเด็กหวานในตอนนี้ท่าทีชัดเจนว่ามาหาเรื่องซะมากกว่า ทุกสายตารวมไปถึงหวายเองก็ด้วย ต่างมองไปที่ยัยเด็กหวายด้วย สายตารำคาญและยิ่งกว่านั้นก็คืออยากจะไล่ยัยแขกที่ไม่ได้รับเชิญ ที่อยู่ๆก็ โผล่มาทำลายบรรยากาศออกไปเต็มที เธอเพิ่งเข้าใจแจ่มชัดก็ตอนนี้นี่เองว่าอะไร คือแขกไม่ได้รับเชิญ แขกไม่ได้รับเชิญก็คือ คนที่โผล่มาก็ทำเอาบรรยากาศดีๆหายไปหมด แถมหอบเอามลพิษมาอีกกองใหญ่ ดูจากสายตาที่ตั้งใจมองตรง มองจิกมาที่เธอก็ทำให้หวายนั้นรู้ได้ ในทันทีเลยว่า ยัยหวานนั้นเป็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญของเธอเอง หาใช้ของเอ็มอดีตแฟนเก่าของยัยหวานอย่างที่ควรเป็นไม่ วันนี้ยัยน้องหวานนี่ตั้งใจจะมาหาเรื่องเธอโดยเฉพาะเลยล่ะ ซึ่งแน่นอนว่าถ้าเด็กมันอยากจะเล่น เธอก็จะทำตัวเป็นพี่ที่ดีเล่นด้วย ก็ แล้วกัน
Latest chapter
รัก รุ่ม เร้า ตอนพิเศษ 4 พยานรัก
ตอนพิเศษ 4พยานรัก"วันนี้กินไรกันดีอ่ะแก ฉันอยากกินอาหารญี่ปุ่นได้ไหม"เป็นยัยแป้งเพื่อนสนิทของเธอที่เอ่ยถามขึ้น พร้อมกับที่เจ้าตัวยื่นโทรศัพท์มือถือที่กำลังอยู่ในหน้าแอพสั่งอาหารที่มีชื่อร้านอาหารญี่ปุ่นปรากฏอยู่"แกจะกดสั่งอยู่แล้ว ไม่ต้องถามฉันก็ได้มั้ง" เธอเอ่ยกับเพื่อนสนิทที่ควบตำแหน่งน้องสามีของเธอด้วย"ถามเป็นมารยาทไง เพื่อนเป็นคนมีมารยาท งั้นกดสั่งเลยนะ""ตามใจแกเลย" เธอตอบพลางยิ้มเวลาผ่านไปไม่นานอาหารก็มาส่ง ยัยแป้งรีบวิ่งไปรับด้วยความเร็วแสง ก่อนที่จะรีบจัดแจงเปิดกล่องอาหารญี่ปุ่นอย่างกระตือรือร้นสุด ๆ"รีบมากินเร็วแก"ยัยแป้งควักมือเรียกเธอให้รีบเข้าไปหา เมื่อหวายเดินมานั่งที่โซฟาแล้วยัยแป้งจึงดันกล่องข้าวมาให้เธอ"ข้าวหน้าแซลมอน ฉันสั่งมาให้ ตรงฉันยังมีไข่ม้วนกับซูชิด้วยนะ" แป้งโฆษณาก่อนจะหันมาเปิดกล่องอาหารให้เพื่อนสาวเสร็จสรรพหวายนั้นเมื่อได้เห็นหน้าตาของอาหารร่วมไปถึงกลิ่นของอาหารตรงหน้าที่เข้ามาปะทะเข้าที่จมูกก็รู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมาในทันที เธอยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองก่อนที่จะกุลีกุจอวิ่งไปที่ห้องน้ำอย่างรวดเร็วแป้งที่เห็นท่าทางของเพื่อนสนิทก็ร้อนใจรีบสาวเท้าตามไปดู
รัก รุ่ม เร้า รวมตอนพิเศษ 1-3
ตอนพิเศษ1'เราเลิกกันเถอะ พี่ไม่ได้รักหวายแล้ว'พี่เป้เอ่ยประโยคที่ทำให้ฉันนิ่งค้างไปในทันทีที่ได้ยิน ซ้ำยังไม่รอให้ฉันตอบกลับไปเขาก็หันหลังเดินจากไปทันที'เลิกกัน ไม่รักแล้ว' คำว่าเลิกกับคำว่าไม่รักคือคำพูดของผู้ชายที่เธอรักและกำลังจะแต่งงานด้วย เธอไม่เคยคิดว่าจะได้ยินมันออกมาจากปากของเขาผู้ชายที่ดูว่ารักเธอมาก และไม่เคยมีอะไรทำให้เธอต้องรู้สึกสงสัยในความรักของเขาหวายค่อย ๆ ทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นอย่างหมดแรง พี่เป้ที่เอ่ยคำตัดสัมพันธ์เมื่อครู่ราวกับไม่ใช่คนที่เธอคุ้นเคย แววตาของเขาที่มองมาก็เช่นเดียวกัน มันเป็นแววตาที่ว่างเปล่าและไร้ความรู้สึก อะไรทำให้ความสัมพันธ์ของเราต้องจบลงแบบนี้กันนะทำไมถึงหมดรักล่ะทำไม....ความคิดในหัวของเธอในเวลานี้วนเวียนคิดหาเหตุผลอยู่นานเป็นเพราะว่าเธอดูไม่สนใจงานแต่งของเราเหรอ ใช่แบบนั้นหรือเปล่า เธอต้องถามเข้าให้รู้เรื่อง เราต้องปรับความเข้าใจกันให้ได้ เธอจะไม่ยอมเสียเขาไปเด็ดขาด!!!คิดได้เช่นนั้นเจ้าของร่างบางก็รีบกุลีกุจอลุกขึ้น ก่อนจะวิ่งไปที่ประตูห้องของตนอย่างรวดเร็ว หมายจะรีบก้าวตามชายคนรักไปเพื่อรั้งเขาเอาไว้แต่ครั้นเมื่อ
รัก รุ่ม เร้า บทที่ 25/2 บทส่งท้าย (จบ)
“คุณปัณณธรค่ะ คุณเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จและยังหล่อเหลามากแบบนี้ ไม่ทราบว่ามีแฟนหรือยังคะ” หลังจากที่อริสาถามออกไป ร่างสูงที่เธอสัมภาษณ์ก็เงียบไปครู่หนึ่ง จนเธอนึกว่าจะไม่ได้คำตอบแล้วถึงได้เอ่ยออกมา “มีแฟนแล้วครับ อีกทั้งคบกันมานานจวนจะเข้าปีที่หกแล้ว” “เอ่อ คำตอบของคุณปัณณธรคงทำให้สาวๆครึ่งประเทศร้องไห้แน่นๆเลยค่ะ ดิฉันเห็นคุณนิ่งไปนานนึกว่าจะไม่อยากตอบคำถามนี้ซะอีก” “ไม่ใช่ผมไม่อยากตอบครับ ความจริงผมแค่คิดว่าจะตอบออกไปยังไงดี” “ยังไงนะคะ” อริสาถามต่อย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก และรอให้เขาอธิบายเพิ่มต่อให้ “จะว่ายังไงดี คบกันมาจะหกปี ตอนนี้ผมรู้สึกไม่อยากเป็นแฟนกับเธอแล้วครับ” คำตอบของร่างสูงทำให้บรรยากาศภายในสตูดิโอเงียบไปหมด “เอ่อ ขอบคุณที่คุณปัณณธรมาให้สัมภาษณ์ในวันนี้นะคะ สัมภาษณ์ เสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้วค่ะ” อริสารีบจบสัมภาษณ์ทันที เมื่อเธอรู้สึกว่ากำลัง ถามถึงสิ่งที่ไม่ควรถามออกไปซะแล้ว “ในเมื่อคุณสัมภาษณ์ผมเสร็จแล้ว อย่างนั้นจะเป็นอะไรไหมครับถ้า ผมอยากจะขอเป็นฝ่ายขอสั
รัก รุ่ม เร้า บทที่ 25 บทส่งท้าย
บทที่ 25/1บทส่งท้าย ห้าปีผ่านไป หลังจากเรียนจบหวายก็เริ่มทำงานที่บริษัทนิตยสารขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นบริษัทที่มีนิตยสารชื่อดังหลายประเภททั้งด้านแฟชั่น ธุรกิจ ข่าวสาร การท่องเที่ยว และอื่นๆอีกมากมาย เธอเข้ามาในฐานนะช่างภาพฝึกหัด จนกระทั่งได้เป็นช่างภาพประจำของบริษัทได้สำเร็จ ส่วนใหญ่ภาพถ่ายที่เธอถ่ายก็จะเป็นประเภทด้านแฟชั่น นางแบบ เสื้อผ้าหรือเครื่องประดับ วันนี้งานที่เธอถูกไหว้วานให้มารับหน้าที่ถ่ายภาพแทนไม่ใช่ด้านที่เกี่ยวข้องกับแฟชั่นเลย แต่เกี่ยวกับธุรกิจ เห็นว่าเป็นนักธุรกิจที่จะมาในวันนี้กว่าจะตอบรับให้สัมภาษณ์ได้ก็ไม่ใช่ง่ายๆเลย ทางบริษัทติดต่อไปหลายครั้งกว่าเจ้าตัวจะย่อมใจอ่อนมาให้สัมภาษณ์ในครั้งนี้ เดิมที่พี่คนที่รับหน้าที่ถ่ายรูปให้กับประเภทธุรกิจโดยตรงวันนี้ดันไม่สบายกะทันหัน เธอจึงถูกไหว้วานให้มาทำหน้าที่แทนเพราะดูเหมือนเธอจะว่างพอดีที่จะมาแทนได้ ส่วนช่างภาพคนอื่นๆไม่ออกไปทำงานนอกสถานที่ก็ล้วนแล้วแต่ มีงานรอถ่ายอยู่ก่อนแล้วทั้งนั้น “ขอบคุณหวายมากนะที่มาช่วย ไม่ได้เราพี่คงแย่แน่ๆเลย” พี่อริสา นักข่าว
รัก รุ่ม เร้า บทที่ 24/2 ห้วงเวลาแห่ง (รัก) NC18+
“พี่ไม่ปล่อย” เขาเอ่ยขึ้นเสียงแข็ง อีกทั้งยังรู้สึกเป็นห่วงเธอมาก และรู้ว่าเธอพยายามจะให้เขาปล่อยเพื่อจะหลบเขาและเขาจะไม่ยอมปล่อยเธอแน่ถ้ายังไม่ว่ายใจ เพราะฉะนั้นเข้าจึงจัดการอุ้มร่างบางขึ้น และพาเธอเดินเข้าไปในห้องนอน ถึงร่างบางในอ้อมแขนของเขาจะขัดขืนทว่าเขาก็ไม่ยอมปล่อยเธอลงไปเมื่อเดินเข้ามาในห้องแล้วเข้าจึงยอมปล่อยเธอลงในที่สุด“หวายไม่เป็นอะไรจริงๆค่ะ พี่เป้ช่วยออกไปก่อนได้ไหมคะ” ครั้งนี้เธอย้ำกับเขาอย่างใจเย็น“ทำไมล่ะ”“หวายอยากอาบน้ำแล้วไงคะ อยู่แบบนี้มันก็เปียกไปหมดจริงไหม”“นั่นสิ งั้นพี่เองก็ต้องรีบอาบน้ำด้วยเหมือนกัน ดีจะได้อาบพร้อมกันไปเลย” พูดจบเขาก็อุ้มร่างบางไปในห้องน้ำทันที“เราน่ะชุดว่ายน้ำชิ้นบนหลุดทำไมไม่บอกพี่” เขาเอ่ยถามเธอเมื่อวาง เธอลงที่อ่างอาบน้ำขนาดใหญ่และทำการเปิดน้ำใส่ในอ่างให้อย่างเสร็จ สรรพ“พี่เป้รู้ได้ยังไงคะ” คนตัวเล็กกว่าถามขึ้น เธอในตอนนี้นั่งกอดตัวเอง เอาไว้แน่นในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่นี้“ก็เพิ่งรู้แน่ชัดเมื่อกี้แหละ ทำไมอายพี่เหรอ” เขาเย้าต่อ เมื่อครู่ตอน อุ้มเธอเข้ามาเมื่อมองสำรวจทั้งตัวของเธอดีๆจึงได้เห็นว่าสายผูกชุดว่ายน้ำที่ เขาเห็นซึ่งจะมีผูกอยู
รัก รุ่ม เร้า บทที่ 24/1 ห้วงเวลาแห่ง (รัก)
บทที่ 24/1ห้วงเวลาแห่ง (รัก)เวลาล่วงเลยมาถึงสามทุ่มกว่าๆนั่นแหละ หวายกับเป้ถึงได้กลับมาทิ้งตัวนั่งลงที่ห้องนั่งเล่นภายในวิลล่าของตน พร้อมกับข้าวของไม่น้อยที่พวกเขาหอบหิ้วมาจากถนนคนเดิน“ตอนเดินไม่เห็นเป็นไรเลย ทำไมตอนนี้ทำเป็นหมดแรงไปซะแล้ว” เป้เอ่ยแซวแฟนสาวของเขา“พลังแฝงไงคะรู้จักไหม” เธอตอบเชิงขบขัน“เหมือนรู้จักดีเลยด้วยซ้ำ คุณแม่พี่กับยัยแป้งก็มีพลังแบบนี้เหมือนกันนี่”“ไม่เท่านั้นหรอกค่ะ ความจริงแล้วพวกผู้หญิงแบบเรามีพลังอย่างนี้กันทุกคน” หวายเอ่ยพลางหัวเราะขึ้นมา“พี่นี่สงสารผู้ชายทั้งโลกขึ้นมาทันทีเลยครับ” เขาเองก็ทำท่าทางตื่นกลัวรับมุขเธอตอบกลับไป“ก่อนจะสงสารพวกเขา พี่ควรสงสารตัวเองนะคะ เพราะพี่น่ะต้องเจอกับตัวถึงสามคนด้วยกัน ทั้งคุณแม่พี่ ทั้งยัยแป้ง แล้วก็หวายอีก”“ทำไมพี่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนข่มขู่อยู่เลยนะ” เป้ทำทีแกล้งเอา มือแทบไว้ที่อบราวกับเสียขวัญ“ก็กำลังข่มขู่อยู่จริงๆไงคะ เป็นไงเริ่มกลัวขึ้นมาบ้างแล้วใช่ไหม”“กลัวครับ กลัวจังเลย” เป้ทำทีเป็นร้องโวยวายออกมาอย่างตื่นกลัว ก่อนจะคว้าร่างบางมากอดเอาไว้ อีกทั้งยังโวยวายไม่หยุด ทั้งคู่หยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน เป้แก
รัก รุ่ม เร้า บทที่ 11/2 ห้ามใจไม่ได้
ปาร์ตี้ของว่างยามบ่ายในวันนี้ของพวกเธอถูกยกเลิกกะทันหัน เพราะคุณน้าปัทมีแขกมาหาที่บ้านพอดี ปาร์ตี้ของว่างจึงมีเพียงเธอและยัยแป้งสองคนเท่านั้น พวกเธอสองคนปาร์ตี้กันง่ายๆที่มุมพักผ่อนในห้องของแป้งนี่เองพอตกเย็นคุณน้าปัทก็ออกไปทานมื้อค่ำกับแขกที่มาหา แถมยังฝากให้เธอกับพี่เป้อยู่กินข้าวเป็นเพื่อนกับแป
รัก รุ่ม เร้า บทที่ 11/1 ห้ามใจไม่ได้
บทที่ 11/1ห้ามใจไม่ได้"พี่เป้ ช่วยแวะปิดประตูห้องให้แป้งทีนะคะ หวายมันนอนอยู่ค่ะ" น้องสาวของเขาเอ่ยขึ้นตอนที่พวกเขา เดินสวนกันที่บันได แป้งคงกำลังเดินไปหาคุณแม่ที่ห้องรับแขกเมื่อครู่ตอนเขาเข้าบ้านมาทันได้เห็นพอดีว่าเพื่อนคุณแม่คนหนึ่งแวะมาหา น้องสาวตัวดีของเขาก็คงถูกเรียกไปด้วยเหตุ
รัก รุ่ม เร้า บทที่ 10 ไม่อาจปล่อยเธอไป
บทที่ 10ไม่อาจปล่อยเธอไปเมื่อคืนหลังจากที่ดูหนังเสร็จ พี่เป้กับเธอก็ไปส่งแป้งกลับบ้าน พอดีกับที่เจอคุณน้าปัทแม่ของยัยแป้งกับพี่เป้ที่กำลังรออยู่พอดี หวายนั้นย่อมไม่อาจไม่สวัสดีทักทายผู้ใหญ่ น้าปัทเมื่อเห็นเธอก็ยิ้มแย้มต้อนรับเป็นอย่างดี อีกทั้งยังชวนให้เธอค้างคืนที่บ้านอีกด้วย ตั้งแต
รัก รุ่ม เร้า บทที่ 9 ความรู้สึก ยังไงกันแน่
บทที่ 9ความรู้สึก ยังไงกันแน่ ฉันจำต้องขึ้นรถมากับเขาเพราะถูกกดดันจากสายตาคนรอบข้างที่จ้องมองมา เธอนั่งเงียบมาตลอดทาง จนกระทั่งมาถึงคอนโดในที่สุด พี่เป้เองก็ไม่ได้เอ่ยถามหรือชวนคุยอะไร พอถึงแล้วก็เปิดกระโปรงรถช่วยเธอเอาของลง “หวายขึ้นไปหาอะไรมาใส่ของก่อนนะคะ” เธอเอ่ยขึ้นเม
You May Also Like
