บทนำ

“หนิง…?” ชื่อของเธอหลุดออกจากปากเขาอย่างไม่ตั้งใจและนั่นไม่ใช่คำเรียกขานระหว่างหมอและผู้มารับบริการ แต่เป็นสรรพนามที่บอกว่าพวกเขารู้จักกัน

นีนนาราชะงักเธอราวจะช็อกไปแล้ว  เธอมองเขานิ่งแต่ภาวะที่เจอแต่ปัญหามาสองวันทำให้เธอหมดแรง

“สวัสดีค่ะ… คุณหมอ”

ณรัฐต้องใช้เวลาสองสามวินาทีเพื่อดึงสติกลับมา  เขามองเด็กหญิงในอ้อมแขนเธออีกครั้งแล้วหัวใจก็หล่นวูบ เพราะเขาจำเธอได้ดี

“น้องนาเนียร์” แพทย์หนุ่มขยับตัวรวดเร็ว “ขอผมดูน้องหน่อยนะครับ เป็นไข้รึเปล่า ตากฝนมาไหม”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงแพทย์เต็มรูปแบบ กลบเกลื่อนความรู้สึกในใจ

การตรวจเป็นไปอย่างรวดเร็ว  เด็กหญิงไม่มีไข้ ไม่มีอาการติดเชื้อรุนแรง แต่เห็นชัดว่าอ่อนเพลียขาดน้ำเล็กน้อยและพักผ่อนไม่เพียงพอ

“ช่วงนี้ผมยังไม่แนะนำให้เดินทางนะครับ” ณรัฐพูดหลังตรวจเสร็จ

“เด็กยังเพลียมาก อีกอย่างสภาพอากาศไม่เสถียร เสี่ยงเกินไป”

นีนนาราหน้าเสีย  “แต่หนิงอยากกลับกรุงเทพฯ ให้เร็วที่สุดค่ะหมอ ที่นี่ค่าใช้จ่าย...”

“ค่าใช้จ่ายผมดูแลให้ก่อนก็ได้”  ณรัฐพูดทันที ราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก

เธอส่ายหน้าแรง  “ไม่ค่ะ… หนิงรับไว้ไม่ได้”

บรรยากาศตึงเครียดขึ้นทันที  มาวัชร์ที่มายืนฟังได้สักพักจึงก้าวเข้ามา  “นาเนียร์ได้สิทธิ์รักษาพยาบาลกับโชติภิวรรธตามสัญญาที่เพิ่งเซ็นไปไงคุณหนิง และใช้สิทธิ์นี้ได้กับทุกสาขาของเราครับ”

นีนนาราและณรัฐเงียบ  เขาจึงพูดต่อเสียงเรียบ

“ส่วนเรื่องของใช้ส่วนตัวของคุณ  ผมให้คนไปซื้อมือถือเครื่องใหม่ให้หนึ่งเครื่องแล้วพร้อมเงินสดไว้ใช้ก่อนด้วย  จนกว่าคุณจะใช้แอปธนาคารได้”  เขารู้ว่าในเวลาที่เอกสารหายหมด การใช้แอปธนาคารอีกครั้งไม่ง่าย

นีนนาราหันมามองเขา  แทบไม่รู้จะพูดอะไร

“คุณรุจคะ หนิง...”

“ไม่ใช่เงินให้เปล่าครับ” เขาพูดต่อทันที

“ถือว่าเป็นค่าใช้จ่ายผู้ประสบภัยที่เข้าระบบโรงพยาบาล เดี๋ยวฝ่ายการเงินจะบันทึกให้  หรือถ้าคุณหนิงไม่อยากใช้งบหลวงตรงนี้จะให้ทำบัญชีเป็นเงินจ่ายล่วงหน้าของน้องนาเนียร์ก็ได้ครับ”

มาวัชร์หันไปมองณรัฐ  “คืนนี้ฝากน้องด้วยนะครับหมอ”

ณรัฐพยักหน้า  “ผมจะดูแลเอง”

คืนนั้นนีนนาราเช็ดตัวให้ลูกแทนการอาบน้ำ  จากนั้นเธอฝากพยาบาลดูลูกครู่หนึ่งก่อนจะรีบไปอาบน้ำจัดการตัวเองบ้าง  ถือเป็นการอาบน้ำจริงจังในสองวันที่ผ่านมาก็ว่าได้

หลังจากที่เธอออกจากห้องน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยเสื้อผ้าและชุดชั้นในใหม่ที่มีให้ครบจากในชุดของใช้ที่ได้รับแจกมา  เธอเช็ดผมพอหมาดๆ และรีบเดินกลับไปที่ห้องเด็กที่ฝากลูกไว้

เธอชะงักเมื่อเห็นณรัฐนั่งอยู่ริมเตียงเด็กหญิง  สายตาเขามองนิ่งที่เด็กน้อยราวกับไม่เคยเห็นกันมาก่อน จนกระทั่งเขาหันมาเห็นเธอ

“หนิง” เขาเริ่มต้นก่อน  “เรามีเรื่องต้องคุยกัน  แต่ผมรู้ว่าไม่ใช่ที่นี่” ชายหนุ่มรู้ดีว่าทั้งกาลเทศะและภาระงานในปัจจุบันไม่เอื้อในการคุยเรื่องส่วนตัวเลย

“คุณพาลูกไปพักก่อนเถอะ  ผมต้องไปตรวจต่อแต่ถ้ามีอะไรโทรหาผมได้เลย”  เขายัดโน้ตเล็กๆ ใส่มือเธอ หญิงสาวไม่ได้พูดอะไรนอกจากอุ้มลูกกลับไปห้องพักเงียบๆ

สามสิบนาทีต่อมานีนนารานั่งอยู่บนเตียงในโซนบุคลากร ลูกสาวนอนหลับสนิทหลังได้กินนมไปครึ่งกล่อง   เธอมองใบหน้าลูก  แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาเงียบๆ เป็นครั้งแรกของวัน  ไม่ใช่เพราะอ่อนแอแต่เพราะเธอรู้ว่า… คืนนี้ อย่างน้อย ลูกของเธอปลอดภัย

เธอคิดถึงณรัฐและคำพูดของเขา  ก่อนจะปัดมันไปจากสมอง  “ช่างมันเถอะ”  อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด แต่ตอนนี้เธอต้องพักเอาแรงก่อน