8

“เรารู้จักกันในงานมินิคอนเสิร์ตในรพ. ตอนนั้นหมอรัฐเป็นเรสสิเด้นท์ที่นั่น  ส่วนเราไปเป็นพาร์ตไทม์ของอีเว้นท์  ก็รู้สึกว่าเขาให้เกียรติเราดี  สุภาพ หน้าตาดี  ก็หมออะเนอะใครๆ ก็อยากมีแฟนเป็นหมอ  พอเขาขอคบเราก็เลยตกลง

ต่อมาเขาบอกว่าไม่อยากให้เราทำงานหนัก  จะขอดูแลเรา  ดูแลค่าใช้จ่าย ค่าเทอม เงินใช้ส่วนตัว แต่ขอให้ย้ายมาอยู่ด้วยกัน ดูแลบ้านให้เขา ทำกับข้าว เราจะได้มีเวลาไปเรียนมากขึ้น  เราก็โลกสวยมากตอนนั้นมีแฟน ได้อยู่ด้วยกัน เหมือนเป็นสามีภรรยา โลกนี้เป็นสีชมพู”  นีนนาราหัวเราะแต่แววตาเจ็บช้ำกับอดีต

“พอเราเรียนจบ เขาก็บอกว่าต่อโทก็ดีจะได้หางานง่าย  เขาจะส่งเอง แต่พออยู่ด้วยกันได้สี่ปีเราเรียนโทปีสุดท้ายเราก็เครียด ตัวเขาเองก็คงเครียดเพราะเป็นปีสุดท้ายของหมอศัลย์เหมือนกัน  เราเริ่มทะเลาะกัน  เขาเองก็หงุดหงิด ไม่กลับห้องบ่อยๆ ตอนนั้นเราก็วีนรู้สึกว่าทำไมเอาฉันมาทิ้งไว้ให้อยู่คนเดียวนานๆ  บางทีสองอาทิตย์เราไม่เจอกันเลยนะลิล  แล้วเขาก็ไม่โทรหา พอเราโทรไปก็ไม่รับสายบอกว่ายุ่ง”

นีนนาราหยุดเช็ดน้ำตาที่ไหลไม่รู้ตัว  “ตอนนั้นเราอาจจะท้องด้วย หรืออาจจะนิสัยไม่ดีจริงๆ  สุดท้ายเขาก็บอกเลิกบอกว่าถ้าอยู่ด้วยกันแล้วไม่มีความสุข  เขาก็ไม่อยากรั้งฉันไว้  และตัวเขาเองก็ต้องไปเรียนต่อที่อังกฤษ”

“แล้วเขาไม่รู้จริงๆ เหรอว่าหนิงท้องนาเนียร์”  ลลินาจำได้ว่าเพื่อนเคยบอกว่าไม่ได้พ่อของนาเนียร์เรื่องเธอท้อง  แต่เธอก็อยากถามอีกครั้งให้แน่ใจ  นีนนาราส่ายหน้า

“ไม่รู้จะบอกยังไง  จริงๆ ไม่ใช่เพราะว่าเขาจะไปเรียนต่อหรอกที่เราไม่ได้บอก  แต่มันเป็นเพราะว่าเขาพูดออกมาเองว่าอยู่กับฉันแล้วไม่มีความสุข  เราจะรั้งเขาได้ยังไง”  นีนนาราน้ำตาไหล ยิ่งเช็ดก็ยิ่งเหมือนจะยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ 

ลลินาก็พลอยร้องไห้ไปด้วย  ความที่กำลังท้องแก่เต็มที่ก็ยิ่งอ่อนไหวกว่าปกติ  สองสาวใช้เวลาหลายนาทีในการปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

“มีอะไรมากกว่านี้ไหมหนิง  ลิลเห็นท่าทางของหมอที่เขามาถามลิลเหมือนเขาเสียใจมากๆ เลยนะ” 

นีนนารานิ่งคิด  “ก็ไม่มีนะ  หลังจากนั้นหนิงก็ไม่ได้ติดต่อเขาอีก จนเจอกันที่หาดใหญ่นี่ล่ะ”  สักพักเธอทำท่านึกออก 

“แต่จะว่าไป ก็อาจจะมี” 

เธอเช็ดน้ำตาที่ทำท่าจะไหลแล้วเริ่มพูดต่อ  “วันที่เขาบอกเลิก เขาก็เก็บของออกไปจากคอนโดที่เราอยู่ด้วยกัน  บอกว่าเขาจะยกที่นั่นให้หนิงจะให้ทนายทำเอกสารให้  ตอนนั้นเราตัดสินใจเก็บลูกไว้เลยคิดว่ามีบ้านอยู่ก็ดีเหมือนกัน  อย่างน้อยก็ประหยัดค่าใช้จ่ายได้มาก”

ลลินารู้สึกลุ้นตามจนแทบลืมหายใจ  

“แต่พอเราคลอดนาเนียร์ได้เดือนเดียว  เราได้โนติสจากทนายว่าขอให้เราย้ายออกเพราะเขาจะขายห้องนี้” 

ลลินาตะลึง  เธอแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แล้วหนิงทำยังไง” เธอถามแทบไม่มีเสียง  รู้สึกสะเทือนใจมาก

นีนนาราหัวเราะแต่ไม่มีความรู้สึกขำขันเลย  “จะทำยังไง เจ้าของห้องให้ออกก็ต้องออก  เราก็หาห้องใหม่กัดฟันเอาเงินที่มีมาซื้อ เพราะไม่อยากถูกไล่อีกแล้ว พอดีมีเพื่อนแนะนำว่าพี่สาวเขาจะแต่งงานไปอยู่เมืองนอก  อยากขายคอนโดเราเลยถามไปห้องที่ติดกับห้องลิลที่โน่นนั่นล่ะ  เขาเห็นว่าเราเป็นแม่ลูกอ่อน  เลยขายให้ราคาเท่ากับตอนที่เขาซื้อ ค่ารีโนเวท ค่าเฟอร์ฯ ไม่เอาอะไรเลย  ตอนนี้หนิงก็ยังคิดขอบคุณพี่เขาอยู่เลยนะ”