7

          ณรัฐเองก็อึ้งเมื่อได้เห็นว่าแม่ตัวเองกำลังนั่งข้างๆ ลูกสาวของเขา โดยที่ทั้งสองฝ่ายไม่เคยรู้สถานะที่แท้จริงของกันและกัน 

“ครับแม่”  ชายหนุ่มพูดได้เพียงแค่นั้น  เขาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ นีนนาราซึ่งแม่ของเขาก็ไม่ได้สงสัยอะไร  เพราะเหลือที่ว่างเพียงแค่ตรงนั้น

โต๊ะรับประทานอาหารว่างเป็นโต๊ะกลม  มัทรีนั่งฝั่งหนึ่งตามด้วยวันวิสาข์และนีนนารา  ส่วนอีกด้านของนางคือนาเนียร์และคุณหญิงเรไร  เท่ากับเด็กหญิงถูกขนาบข้างด้วยผู้ใหญ่ทั้งสองท่าน

“คุณลุง”  นาเนียร์ทักทำให้ชายหนุ่มยิ้มตอบ

“ครับนาเนียร์  ชอบวุ้นเหรออร่อยไหมครับ” 

เด็กหญิงพยักหน้าเร็วๆ พลางใช้ส้อมของเด็กจิ้มวุ้นในจานส่งให้เขา  ณรัฐน้ำตาคลอเมื่อลูกมีน้ำใจแบ่งให้ทันที  ส่วนเขาไม่เคยให้อะไรลูกเลยตั้งแต่แกเกิดมา  นอกจากไม่เคยให้แถมยังไม่เคยรู้อีกต่างหาก

“หนูกินเถอะครับ”  เขาตอบได้แค่นั้น  คุณหญิงเรไรก็แทรกขึ้น 

“หนูกินเถอะลูก  แม่คุณตัวเล็กตัวน้อยก็รู้จักแบ่งปัน”  ท่านมายิ้มให้นีนนารา  “หนูเลี้ยงลูกมาดีมากเลยนะ  ป้าชื่นชมจ้ะ” 

นีนนารายกมือไหว้รับคำชม  “ขอบคุณคุณป้ามากค่ะ” 

“ว่าแต่... น้องหน้าตาน่ารักมาก  แม่ก็สวยคุณพ่อน้องก็คงหล่อมากใช่ไหมจ้ะ  แล้ววันนี้คุณพ่อน้องมาด้วยไหมลูก”  ท่านชวนคุย

“เอ่อ... ไม่ได้มาค่ะ”  นีนนาราตอบเพียงแค่นั้น  วันวิสาข์ที่รู้ดีว่าสาวรุ่นน้องเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวจึงเปลี่ยนเรื่อง

“ว่าแต่วันก่อนเห็นข่าวคุณป้าในโทรทัศน์ด้วยค่ะ  เปิดตัวธุรกิจใช่ไหมคะ” 

“จ้ะ”  นางหันมาตอบวันวิสาข์และยิ้มกว้างอย่างภูมิใจ  “เป็นร้านเพชรน่ะจ้ะวันใหม่  ร้านของยายณดาเขาจะได้มีงานมีการทำเสียที”  ท่านพูดถึงลูกสาวคนเล็กที่ท่านรักหนักหนาและเพิ่งลงทุนเงินหลายสิบล้านเปิดร้านจิวเวลลี่ให้  มีพิธีเปิดใหญ่โตและเป็นข่าวในทุกสำนักข่าวและเพจข่าวต่างๆ

“น่าสนใจจังค่ะ  ลงทุนเยอะไหมคะ หนูเห็นข่าวผ่านๆ ร้านสวยมากเหมือนปราสาทยุคกลางเลยค่ะ  ถึงเก้าหลักไหมคะ”  วันวิสาข์ถามทำให้คุณหญิงหัวเราะชอบใจ

“อุ๊ย... หนูวันใหม่ตาถึงมากลูก  ก็ประมาณนั้นล่ะจ้ะ” 

นีนนาราฟังแล้วสะท้อนใจ  ชีวิตคนรวยกับคนจนที่ต้องปากกัดตีนถีบต่างกันเหลือเกิน  เธอฟังแล้วจึงเข้าใจว่าทำไมอนาคตของณรัฐจึงไม่เคยมีเธออยู่ตรงนั้นเลย

เพราะเราต่างกันเกินไป

วันต่อมานีนนาราพาลูกมาที่สโมสรเพราะเธอนัดกับลลินาไว้   เธอฟังเรื่องที่เพื่อนเล่าว่าณรัฐมาถามเรื่องเธอเมื่อวันก่อนอย่างสงบ

“เขาบอกว่าเขาคิดว่านาเนียร์เป็นลูกเขา”  ลลินาพูดแล้วหยุดมองสีหน้าเพื่อนและพูดต่อ  “แต่ลิลไม่ได้บอกอะไรเขามากหรอกนะหนิง”

นีนนาราสบตาเพื่อน  “ขอบใจมากนะลิล”  เธอนิ่งคิดไปพักหนึ่ง  “เมื่อวานหนิงพานาเนียร์ไปถ่ายแบบที่รพ. ก็เจอเขาน่ะ” 

เธอทอดสายตามองลูกสาวที่หัวเราะกับพนักงานสโมสรที่อาสาดูแลให้  ภาพเด็กหญิงที่กำลังหัวเราะอย่างร่าเริงนั้นทำให้เธอถอนใจยาว 

“ส่วนเรื่องที่เขาสงสัย...  มันก็ใช่”  เธอพูดอย่างขมขื่น  “แต่คนจะเป็นพ่อ  มันไม่ใช่แค่ทำให้เกิดหรอกนะลิล” 

ลลินาบีบมือเพื่อนอย่างให้กำลังใจ  ขณะที่ฟังเงียบๆ 

“หนิงรู้จักเขาตั้งแต่ตอนเรียนปีสาม  ตอนนั้นเราเป็นพริตตี้ เป็นเอ็มซี เป็นพนักงานเชียร์เบียร์ อะไรที่ทำแล้วได้เงินเราก็ทำหมด  เราส่งตัวเองเรียนน่ะ”  เธอเล่าแล้วทำท่าเหมือนกำลังคิดเรื่องเก่าๆ