4

หากการได้รู้ว่าตัวเองมีลูกแบบไม่ทันตั้งตัวนั่นเหมือนเขาถูกชกจนเห็นดาว  แต่วันนี้เขาเพิ่งรู้ว่าเรื่องมันหนักหนากว่านั้นมาก  นีนนาราต้องหอบลูกน้อยที่อายุได้เดือนเดียวย้ายออกไป  หลังจากถูกไล่ออกจากห้องที่เขาสัญญาว่าจะยกมันให้เธอ 

ความรู้สึกใจสลายเป็นอย่างไร  เขาก็ได้รู้จักมันวันนี้เอง

วันรุ่งขึ้นเขาตัดสินใจไปทำงาน และได้รู้ว่าตอนนี้ลลินาแอดมิทอยู่ที่โรงพยาบาลด้วย  จึงตัดสินใจไปเยี่ยมเธอและตั้งใจจะถามเรื่องนีนนารากับเธอ  เพราะจำได้ว่ามาวัชร์เคยบอกว่าภรรยาเป็นเพื่อนบ้านกับนีนนารา

ลลินาถามตรงๆ ว่าเหตุใดเขาจึงถามถึงเรื่องของนีนนารา  เขาจึงต้องบอกตรงๆ ว่า เขาคิดว่านาเนียร์เป็นลูกของเขา  และนั่นก็ทำให้หญิงสาวตวัดสายตามองราวจะโกรธเคืองแทนเพื่อน  แต่ในที่สุดเธอก็ยอมให้ข้อมูลมาบ้าง

“ลิลคงบอกอะไรมากไม่ได้ค่ะ  ถ้าเรื่องส่วนตัวของหนิงยังไงลิลก็ต้องถามเธอก่อนว่าสะดวกให้คุณหมอทราบไหม”  เธอพูดตรงไปตรงมา  “แต่รวมๆ ลิลบอกได้ว่าปกติหนิงอยู่กับนาเนียร์สองคนค่ะ”

ณรัฐหน้าเผือดลง  ล‍ลิ‍นาพูดต่อ “ตอนลิลแพ้ท้องหนักๆ เขาก็เข้ามาช่วยหลายอย่าง ช่วยพาไปโรงพยาบาล ช่วยเตรียมของกินให้ บางทีก็ทำอาหารแล้วแบ่งกันหรือมากินด้วยกันค่ะ”

ล‍ลิ‍นาเล่าต่ออย่างเรียบๆ เหมือนแค่เล่าชีวิตประจำวัน แต่ทุกคำมันคือเข็มทิ่มเข้าไปในใจของอีกฝ่ายโดยไม่ตั้งใจ

“เราเริ่มสนิทกันเพราะตอนนั้นลิลท้องแล้วลาออก มีเวลาอยู่บ้านมากขึ้น ก็เจอกันบ่อยค่ะ บางทีก็ไปเที่ยวด้วยกันบ้างแต่ส่วนมากก็อยู่แถวบ้านนี่แหละค่ะ”

 “ลิลไม่เคยเห็นหนิงมีเพื่อนคนอื่นๆ หรือญาติมาหาค่ะ”

 “ถ้าจะมีก็มีพี่เลี้ยงที่เขาจ้างมาดูน้องนาเนียร์เวลาหนิงไปทำงาน”

อากาศในห้องเหมือนอยู่ในเดดแอร์  ณรัฐไม่เคยคิดเลยว่าการตัดสินใจกลับมาเผชิญกับความจริง  จะเหมือนการเอามีดมากรีดแผลให้เจ็บหนักมากขึ้นเรื่อยๆ  และเขาก็ตัดสินใจถามเรื่องที่อยากรู้ที่สุด

“เธอ… ไม่เคยเล่าอะไรให้คุณลิลฟังเกี่ยวกับพ่อของลูกเลยเหรอครับ”

ล‍ลิ‍นาส่ายหน้า “ไม่เลยค่ะหมอ หนิงไม่ค่อยเล่าเรื่องส่วนตัว…

ลิลเองก็ไม่กล้าถาม”

          นีนนาราพาลูกมาถ่ายภาพนิ่งตามตารางที่ทีมงานส่งให้  ในสัปดาห์ต่อมาหลังจัดการเรื่องห้องเสร็จทั้งหมดแล้ว  เธอรู้สึกว่าคิดถูกที่ย้ายมาเพราะว่าเดินทางง่ายมาก ตัวรพ.กับคอนโดฯ อยู่ไม่ไกลกันมาก  เดินไปได้เลยหากแดดหรืออากาศไม่ร้อนเกินไป

          เธอช่วยดูเรื่องเสื้อผ้าของลูกให้เรียบร้อยแล้วพานาเนียร์ไปนั่งกลางฉากที่ถูกเซ็ทเป็นห้องพักคนไข้เด็กเล็ก  บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยสีสันที่เหมาะกับเด็ก  ภาพวาดตัวการ์ตูนที่ผนังหรือแม้แต่ของใช้จุกจิกที่ดึงดูดความสนใจของเด็กได้ดี

โค้ชเด็กทำหน้าที่หลอกล่อให้นาเนียร์มองตามของเล่น ให้ตรงกับมุมกล้องที่ผู้กำกับต้องการ  เด็กหญิงยืดตัวสูงเพื่อจะไขว่คว้าของเล่นที่ลอยสูงขึ้น  ทำให้ช่างภาพรีบกดถ่ายรัวๆ ก่อนที่เธอจะรู้ตัว 

การถ่ายทำเป็นไปอย่างรวดเร็ว  และเด็กหญิงก็ได้ของเล่นมาไว้ในอ้อมกอดสมใจ  เสียงปรบมือดังขึ้นทำให้เธอหันไปมองและยิ้มให้

"น้องนาเนียร์เก่งที่สุดเลยค่ะลูก ของเล่นชิ้นนี้พี่แถมให้ไปเล่นที่บ้านเลยนะคะ"