1

          นีนนาราย้ายเข้าที่พักใหม่ตามที่มัทรีแนะนำ  ซึ่งที่นี่เป็นคอนโดโชติภิวรรธเอสเตท  และถือเป็นสวัสดิการที่ นาเนียร์ หรือ เด็กหญิงณราภัทร ลูกสาวของเธอได้รับจากการเซ็นสัญญากับทางโรงพยาบาลเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้กับแผนกเด็กนั่นเอง

          ส่วนที่เก่าเธอมีแผนจะปล่อยเช่าหลังจากรีโนเวทเสร็จแล้ว  ซึ่งคงไม่ได้ทำอะไรมากเพราะเธอก็ค่อนข้างดูแลห้องอย่างดี

นีนนารากวาดสายตามองห้องพักพรีเมี่ยมที่ยังจัดของเข้าที่ไม่หมด ที่มุมหนึ่งมีกระเป๋าเของใช้ส่วนตัวไม่กี่ใบ  และกล่องของเล่นของลูกที่วางอยู่กลางห้อง  แม้ที่นี่จะหรูหราและเพียบพร้อมกว่าคอนโดของตัวเองที่เธอกัดฟันซื้อ  แต่มันกลับย้ำเตือนให้รู้ว่าเธอเติบโตมาได้ไกลแค่ไหนจากหยดน้ำตาในวันนั้น

เธอจดจำสัมผัสของจดหมายเตือนจากทนายฉบับนั้นได้แม่นยำ  มันบาดลึกยิ่งกว่าคมมีดของศัลย์ที่ณรัฐใช้  เพราะมันตัดขาดเยื่อใยสุดท้ายที่เธอเคยหลงเหลือไว้ให้เขาจนหมดสิ้น

มือบางลูบไล้ไปตามขอบหน้าต่างกระจกบานใหญ่  ไกลออกไปเป็นเมืองใหญ่ที่มีอาคารมากมาย  ด้านล่างเต็มไปด้วยผู้คนตัวเล็กราวกับมดเมื่อมองจากตรงนี้  

เธอสัญญากับเงาสะท้อนของตัวเองว่า ต่อจากนี้พื้นที่หกสิบห้าตารางเมตรนี้จะเป็นสัญลักษณ์ของชีวิตที่มีคุณภาพ  ที่เธอจะสร้างมันขึ้นเพื่อนาเนียร์  และจะไม่มีคำสัญญาลอยลมของผู้ชายคนไหนมาทำให้รากฐานชีวิตของเธอกับลูกสั่นคลอนได้อีกเป็นหนที่สอง

เสียงนาเนียร์ขยับตัวทำให้หญิงสาวหันไปมองเด็กหญิงวัยสองขวบที่พลิกตัวแล้วหลับต่อบนโซฟา  นีนนารานั่งลงบนพื้นพรมเอื้อมมือไปปัดปอยผมเล็กๆ ของลูกอย่างอ่อนโยน 

การย้ายวันนี้เป็นการย้ายครั้งที่สองที่มีนาเนียร์มาด้วยกัน  เธอคิดย้อนไปถึงเรื่องเก่าๆ  ยอมรับว่าการที่จู่ๆ ก็ได้เจอพ่อของลูกทำให้เธอคิดมาก  ความคิดของเธอลอยไปถึงเมื่อเกือบสองปีที่แล้ว

ณรัฐบอกเลิกเธอแต่เขาบอกว่าเธอจะอยู่ที่คอนโดเดิมต่อก็ได้  เขายกให้แล้วจะให้ทนายทำเรื่องโอนให้ทีหลัง  ในตอนนั้นภาวะของผู้หญิงที่กำลังจะเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวทำให้เธอตัดสินใจประหยัดค่าใช้จ่ายจึงไม่ได้คิดจะย้ายไปไหน  และไม่คิดว่าเขาจะไม่รักษาคำพูดเรื่องที่ว่ายกคอนโดให้ 

เธอค่อนข้างเก็บตัว หลังจากสอบผ่านวิชาสุดท้ายของการเรียนปริญญาโทได้เธอก็แทบไม่ออกไปไหน  โชคดีที่เป็นคนตัวเล็กและเสื้อผ้าโอเวอร์ไซซ์ทำให้คนแทบไม่รู้ว่าเธอตั้งครรภ์ 

ตอนก่อนคลอดเธอต้องไปนอนรอคลอดที่รพ.  เพราะเกรงว่าจะเจ็บท้องตอนดึกและไม่รู้จะหันหน้าไปขอความช่วยเหลือจากใคร  ส่วนของใช้เด็กอ่อนเธอสั่งซื้อจากทางออนไลน์จนพร้อมในระดับนึง

แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากเธอคลอดนาเนียร์ไม่กี่เดือน  นอกจากภาวะซึมเศร้าหลังคลอด  เธอยังได้รับจดหมายจากทนายของณรัฐแจ้งให้เธอย้ายออกจากคอนโดเพราะเขาต้องการขายมัน

คืนนั้นเธอก็นั่งมองลูกที่กำลังหลับแบบนี้  ต่างกันที่วันนั้นเธอร้องไห้อย่างหนัก  มากที่สุดตั้งแต่วันที่เขาจากไปก็ว่าได้ 

ตั้งแต่นั้นเธอตัดสินใจที่จะมีที่อยู่ของตัวเองให้ได้  นีนนาราตัดสินใจเอาเงินที่ณรัฐให้มาแบ่งไปซื้อคอนโดฯ ห้องหนึ่งในราคาดีเป็นพิเศษเพราะเจ้าของเอ็นดูที่เธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว 

เธออยู่ที่นั่นในฐานะเจ้าของห้อง โดยที่ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกใครไล่  แต่คราวนี้เธอเลือกทำตามคำแนะนำของมัทรีโดยการย้ายมาที่นี่  เพราะว่ามีการทำสัญญาชัดเจน เธอและลูกมีสิทธิ์อยู่ที่นี่อย่างถูกต้อง  และเป็นการเพิ่มรายได้โดยการปล่อยเช่าห้องเดิมด้วย

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ทำให้นีนนาราเช็ดน้ำตาที่ไม่รู้ว่าไหลมาตอนไหน   ปรับเสียงให้เป็นปกติและกดรับทันที

“ลิลเหรอ”  เธอถามทันทีด้วยน้ำเสียงสดใส

‘ฮื่อ  ลิลว่าจะถามว่าหนิงย้ายห้องเสร็จหรือยัง  มีอะไรให้ช่วยไหม’  ปลายสายตอบและถามกลับอย่างกระตือรือร้น 

“เสร็จแล้วจ้า  คนท้องแก่ไม่ต้องมาช่วยเดี๋ยวลูกหลุดนะ”  นีนนาราตอบพลางหัวเราะและถามต่อ  “ตอนนี้อยู่ไหนลิล” 

‘ว่าจะออกไปหาขนมกินที่สโมสร  หนิงไปไหมไปเจอกันสิ ดีจังมาอยู่ใกล้ๆ แบบนี้เราจะได้เจอกันบ่อยๆ แบบเมื่อก่อน’ ลลินาชวน

“สโมสรเหรอ  ได้สิรอเจ้าตัวแสบตื่นแล้วเดี๋ยวพาไปนะ  นาเนียร์นอนสักพักใกล้จะได้เวลาตื่นแล้วล่ะ” 

เธอปรายตามองลูกสาวแล้วก็ต้องอมยิ้มเมื่อเห็นเด็กหญิงเริ่มตื่นจริงๆ

“ตื่นแล้ว  เดี๋ยวหนิงพาลูกอาบน้ำก่อนนะลิล อีกครึ่งชั่วโมงเจอกันที่สโมสรค่ะ”