Teilen

1

last update Veröffentlichungsdatum: 03.05.2026 13:17:19

          นีนนาราย้ายเข้าที่พักใหม่ตามที่มัทรีแนะนำ  ซึ่งที่นี่เป็นคอนโดโชติภิวรรธเอสเตท  และถือเป็นสวัสดิการที่ นาเนียร์ หรือ เด็กหญิงณราภัทร ลูกสาวของเธอได้รับจากการเซ็นสัญญากับทางโรงพยาบาลเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้กับแผนกเด็กนั่นเอง

          ส่วนที่เก่าเธอมีแผนจะปล่อยเช่าหลังจากรีโนเวทเสร็จแล้ว  ซึ่งคงไม่ได้ทำอะไรมากเพราะเธอก็ค่อนข้างดูแลห้องอย่างดี

นีนนารากวาดสายตามองห้องพักพรีเมี่ยมที่ยังจัดของเข้าที่ไม่หมด ที่มุมหนึ่งมีกระเป๋าเของใช้ส่วนตัวไม่กี่ใบ  และกล่องของเล่นของลูกที่วางอยู่กลางห้อง  แม้ที่นี่จะหรูหราและเพียบพร้อมกว่าคอนโดของตัวเองที่เธอกัดฟันซื้อ  แต่มันกลับย้ำเตือนให้รู้ว่าเธอเติบโตมาได้ไกลแค่ไหนจากหยดน้ำตาในวันนั้น

เธอจดจำสัมผัสของจดหมายเตือนจากทนายฉบับนั้นได้แม่นยำ  มันบาดลึกยิ่งกว่าคมมีดของศัลย์ที่ณรัฐใช้  เพราะมันตัดขาดเยื่อใยสุดท้ายที่เธอเคยหลงเหลือไว้ให้เขาจนหมดสิ้น

มือบางลูบไล้ไปตามขอบหน้าต่างกระจกบานใหญ่  ไกลออกไปเป็นเมืองใหญ่ที่มีอาคารมากมาย  ด้านล่างเต็มไปด้วยผู้คนตัวเล็กราวกับมดเมื่อมองจากตรงนี้  

เธอสัญญากับเงาสะท้อนของตัวเองว่า ต่อจากนี้พื้นที่หกสิบห้าตารางเมตรนี้จะเป็นสัญลักษณ์ของชีวิตที่มีคุณภาพ  ที่เธอจะสร้างมันขึ้นเพื่อนาเนียร์  และจะไม่มีคำสัญญาลอยลมของผู้ชายคนไหนมาทำให้รากฐานชีวิตของเธอกับลูกสั่นคลอนได้อีกเป็นหนที่สอง

เสียงนาเนียร์ขยับตัวทำให้หญิงสาวหันไปมองเด็กหญิงวัยสองขวบที่พลิกตัวแล้วหลับต่อบนโซฟา  นีนนารานั่งลงบนพื้นพรมเอื้อมมือไปปัดปอยผมเล็กๆ ของลูกอย่างอ่อนโยน 

การย้ายวันนี้เป็นการย้ายครั้งที่สองที่มีนาเนียร์มาด้วยกัน  เธอคิดย้อนไปถึงเรื่องเก่าๆ  ยอมรับว่าการที่จู่ๆ ก็ได้เจอพ่อของลูกทำให้เธอคิดมาก  ความคิดของเธอลอยไปถึงเมื่อเกือบสองปีที่แล้ว

ณรัฐบอกเลิกเธอแต่เขาบอกว่าเธอจะอยู่ที่คอนโดเดิมต่อก็ได้  เขายกให้แล้วจะให้ทนายทำเรื่องโอนให้ทีหลัง  ในตอนนั้นภาวะของผู้หญิงที่กำลังจะเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวทำให้เธอตัดสินใจประหยัดค่าใช้จ่ายจึงไม่ได้คิดจะย้ายไปไหน  และไม่คิดว่าเขาจะไม่รักษาคำพูดเรื่องที่ว่ายกคอนโดให้ 

เธอค่อนข้างเก็บตัว หลังจากสอบผ่านวิชาสุดท้ายของการเรียนปริญญาโทได้เธอก็แทบไม่ออกไปไหน  โชคดีที่เป็นคนตัวเล็กและเสื้อผ้าโอเวอร์ไซซ์ทำให้คนแทบไม่รู้ว่าเธอตั้งครรภ์ 

ตอนก่อนคลอดเธอต้องไปนอนรอคลอดที่รพ.  เพราะเกรงว่าจะเจ็บท้องตอนดึกและไม่รู้จะหันหน้าไปขอความช่วยเหลือจากใคร  ส่วนของใช้เด็กอ่อนเธอสั่งซื้อจากทางออนไลน์จนพร้อมในระดับนึง

แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากเธอคลอดนาเนียร์ไม่กี่เดือน  นอกจากภาวะซึมเศร้าหลังคลอด  เธอยังได้รับจดหมายจากทนายของณรัฐแจ้งให้เธอย้ายออกจากคอนโดเพราะเขาต้องการขายมัน

คืนนั้นเธอก็นั่งมองลูกที่กำลังหลับแบบนี้  ต่างกันที่วันนั้นเธอร้องไห้อย่างหนัก  มากที่สุดตั้งแต่วันที่เขาจากไปก็ว่าได้ 

ตั้งแต่นั้นเธอตัดสินใจที่จะมีที่อยู่ของตัวเองให้ได้  นีนนาราตัดสินใจเอาเงินที่ณรัฐให้มาแบ่งไปซื้อคอนโดฯ ห้องหนึ่งในราคาดีเป็นพิเศษเพราะเจ้าของเอ็นดูที่เธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว 

เธออยู่ที่นั่นในฐานะเจ้าของห้อง โดยที่ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกใครไล่  แต่คราวนี้เธอเลือกทำตามคำแนะนำของมัทรีโดยการย้ายมาที่นี่  เพราะว่ามีการทำสัญญาชัดเจน เธอและลูกมีสิทธิ์อยู่ที่นี่อย่างถูกต้อง  และเป็นการเพิ่มรายได้โดยการปล่อยเช่าห้องเดิมด้วย

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ทำให้นีนนาราเช็ดน้ำตาที่ไม่รู้ว่าไหลมาตอนไหน   ปรับเสียงให้เป็นปกติและกดรับทันที

“ลิลเหรอ”  เธอถามทันทีด้วยน้ำเสียงสดใส

‘ฮื่อ  ลิลว่าจะถามว่าหนิงย้ายห้องเสร็จหรือยัง  มีอะไรให้ช่วยไหม’  ปลายสายตอบและถามกลับอย่างกระตือรือร้น 

“เสร็จแล้วจ้า  คนท้องแก่ไม่ต้องมาช่วยเดี๋ยวลูกหลุดนะ”  นีนนาราตอบพลางหัวเราะและถามต่อ  “ตอนนี้อยู่ไหนลิล” 

‘ว่าจะออกไปหาขนมกินที่สโมสร  หนิงไปไหมไปเจอกันสิ ดีจังมาอยู่ใกล้ๆ แบบนี้เราจะได้เจอกันบ่อยๆ แบบเมื่อก่อน’ ลลินาชวน

“สโมสรเหรอ  ได้สิรอเจ้าตัวแสบตื่นแล้วเดี๋ยวพาไปนะ  นาเนียร์นอนสักพักใกล้จะได้เวลาตื่นแล้วล่ะ” 

เธอปรายตามองลูกสาวแล้วก็ต้องอมยิ้มเมื่อเห็นเด็กหญิงเริ่มตื่นจริงๆ

“ตื่นแล้ว  เดี๋ยวหนิงพาลูกอาบน้ำก่อนนะลิล อีกครึ่งชั่วโมงเจอกันที่สโมสรค่ะ”  

Lies dieses Buch weiterhin kostenlos
Code scannen, um die App herunterzuladen

Aktuellstes Kapitel

  • กลับมาเถอะความรัก   79

    สุดท้ายหลังดูห้องอยู่พักใหญ่ ณรัฐก็มาหยุดอยู่ที่ห้อง Duplex Premium สองห้องนอน ตึก 5 ห้องนี้เพดานสูง โปร่ง กระจกบานใหญ่ มองเห็นวิวมหาวิทยาลัยชั้นล่างมี living room ขนาดใหญ่ ครัวเล็ก โต๊ะอาหาร และห้องนอนอีกหนึ่งห้องชั้นบนเป็น master bedroom พร้อมมุมทำงานและระเบียงเล็ก ๆนาเนียร์เดินดูอยู่ครู่หนึ่งก่อนหันมามองพ่อ “มันใหญ่ไปไหมคะ”“ไม่หรอก” ณรัฐตอบทันที “เผื่อน้องมาค้าง”“ใช่ หนูจะมาแน่ๆ” นีซรีบยกมือ“ผมด้วย” เนโอพูดบ้าง “ถ้าผมสอบเข้าสาธิตเจพีได้ จะมาอยู่เป็นเพื่อนพี่” เนโอพูดถึงการสอบในอีกไม่กี่วันข้างหน้า แต่เขาก็ค่อนข้างมั่นใจว่าผ่านแน่นาเนียร์หัวเราะ“ยังไม่ทันย้ายเลย จะมากันแล้วเหรอ”“ก็หนูกลัวพี่นาอยู่คนเดียวแล้วจะเหงานี่” นีซพูดเสียงอ้อนนีนนารามองห้องอย่างชอบใจ “พี่หมอ ห้องนี้ดูโอเคดีนะคะ”ณรัฐพยักหน้าจริง ๆ เขาตัดสินใจตั้งแต่เห็นระบบรักษาความปลอดภัยแล้ว ที่สำคัญไม่ใช่ penthouse ที่อยู่ชั้นเดียวกับกลุ่มบ้านโชติภิวรรธ และเย็นวันนั้นทุกอย่างก็ถูกจัดการอย่างรวดเร็วเมื่อท่านนายพลวัฒนารู้เรื่อง ก็สั่งให้คนช่วยจัดการเรื่องเอกสารทันที ส่วนคุณหญิงเรไรกำชับคนดูแลเรื่องเฟอร์นิเจอร

  • กลับมาเถอะความรัก   78

    “หนูว่าไม่เห็นต้องดูหลายห้องขนาดนี้เลยค่ะพ่อ”เสียงของณราภัทรหรือ “นาเนียร์” ดังขึ้น หลังจากที่เธอเดินตามพ่อกับแม่ขึ้นลงคอนโดของมหาวิทยาลัยเจพีมาเป็นชั่วโมงแล้ววันนี้เป็นวันดูห้องพักก่อนเปิดภาคเรียนของนักศึกษาชั้นปีหนึ่ง คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเจพีอินเตอร์ฯณรัฐในฐานะพ่อผู้ปกติเป็นคนใจเย็นอย่างมาก หากวันนี้กลับอยู่ในโหมดจริงจังอย่างประหลาดในความรู้สึกของทุกคน“ห้องที่จะให้ลูกอยู่ พ่อเขาก็ต้องเลือกดี ๆ สิลูก” นีนนาราพูดพลางยิ้มไปด้วยแต่สายตาก็มองสามีอย่างรู้ทัน ในฐานะแม่และภรรยาเธอเข้าใจทั้งนาเนียร์และสามีตัวเองตั้งแต่มาถึงเธอเห็นเขาถามทุกอย่าง จนเจ้าหน้าที่โครงการแทบตอบไม่ทัน ตั้งแต่ระบบคีย์การ์ด กล้องวงจรปิด ระเบียบการเข้าออกของบุคคลภายนอก ระยะทางจากคอนโดถึงคณะจุดรับส่ง ระบบการจัดการยามฉุกเฉินหรือโรงพยาบาลใกล้เคียงจนสุดท้ายเจ้าหน้าที่เผลอถามอย่างเกรงใจ “คุณหมอทำงานด้านความปลอดภัยด้วยเหรอครับ”ณรัฐนิ่งไปครู่หนึ่ง “เปล่าครับ แต่ผมเป็นพ่อ”ทำเอาทุกคนหลุดหัวเราะทันที“พ่อคะ หนูมาเรียนมหาลัยนะคะ ไม่ได้ไปอยู่ต่างประเทศคนเดียว” นาเนียร์อดบ่นไม่ได้“ก็เหมือนกันนั่นล่ะ” ณรัฐ

  • กลับมาเถอะความรัก   77

    เนโอที่นั่งกินข้าวเงียบ ๆ มาตลอดพูดขึ้นบ้าง “จริง ๆ ผมว่าเด็กทำงานก็ไม่ดีนะ มันกระทบพัฒนาการ”ทุกคนหันไปมองด้วยสีหน้าเหมือนถูกช็อตฟิลด์“ลูกอ่านอะไรมาน่ะ” ณรัฐถามขำ ๆ“paper ครับ” เนโอยังคงท่าทางจริงจัง“กินข้าวให้หมดก่อนนักวิจัย” นีซรีบแซวพี่ชาย “แล้วอย่าลืมว่าวันนี้เวรพี่ล้างจานแล้วค่อยไปอ่านเปเปอร์ต่อ” จากนั้นเสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วโต๊ะอาหารเมื่อถึงโรงพยาบาลโชติภิวรรธ โดยรอบมีบรรยากาศคึกคักกว่าปกติ เจ้าหน้าที่หลายคนที่ทำงานมาตั้งแต่สมัยนาเนียร์ยังเป็นพรีเซนเตอร์และ Brand Ambassador พวกเขาต่างเข้ามาทักทายครอบครัวณรัติกุลอย่างอบอุ่น“นาเนียร์โตเป็นสาวแล้วนะ”“สวยเหมือนคุณแม่เลย”“สูงมากลูก”เด็กสาวยกมือไหว้ยิ้มหวานอย่างมีมารยาท ณรัฐยืนมองอยู่ไม่ไกลแล้วรู้สึกแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูก เมื่อก่อนลูกยังเป็นเด็กหญิงตัวเล็กวิ่งกอดขาเขาอยู่เลยแต่วันนี้… ลูกสาวเขาเริ่มแต่งหน้าอ่อนๆ เริ่มมีคนมอง เริ่มมีคนชมว่าสวย และสิ่งเหล่านี้มันทำให้เขาไม่สบายใจอย่างประหลาด“คุณพ่อ”เสียงเรียกทำให้เขาหันกลับมา นาเนียร์ยืนอยู่ตรงหน้าในชุดเดรสสีขาวเรียบหรูสำหรับออกงาน “วันนี้หนูโอเคไหมคะ”ณรัฐนิ่

  • กลับมาเถอะความรัก   76

    “แม่… วันนี้หนูไปด้วยได้ไหม”เสียงของนีนนลินหรือ “นีซ” ดังขึ้นตั้งแต่ยังไม่ทันนั่งกินข้าวเช้า เด็กหญิงวัยสิบสองยืนกอดแขนแม่อยู่ข้างโต๊ะอาหารพลางทำตาเป็นประกาย“จะไปไหนคะลูก” นีนนาราถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว“งานโรงพยาบาลไงคะ งานที่พี่นาเนียร์ไปเป็นพรีเซนเตอร์”วันนี้โรงพยาบาลโชติภิวรรธจัดกิจกรรมครบรอบปีขององค์กร และในฐานะพรีเซนเตอร์รุ่นแรกของโรงพยาบาล นาเนียร์ หรือ ณราภัทร ได้รับเชิญกลับไปร่วมงานอีกครั้งเด็กสาววัยสิบห้าปี ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเด็กตัวเล็กในชุดคนไข้โฆษณาโรงพยาบาล วันนี้กลายเป็นวัยรุ่นหน้าตาสะสวย สูงโปร่งและมีความมั่นใจในตัวเองจนเริ่มเป็นที่จับตามอง“ไปได้ค่ะ” นีนนาราพยักหน้า “แต่ห้ามดื้อ ห้ามซน ห้ามเดินไปไหนๆ เองนะคะ”“เย้...” นีซหันไปกอดพี่สาวทันที “พี่นาเนียร์ วันนี้หนูจะไปดูคอนโดพี่ด้วยนะ”นาเนียร์เงยหน้าจากโทรศัพท์สีหน้ายังงงๆ “คอนโดอะไรนีซ”“คอนโดที่แม่เล่าไง ว่าพี่ได้มาตั้งแต่เด็ก”ณรัฐที่กำลังอ่านเอกสารคนไข้อยู่เงยหน้าขึ้นทันที“อ๋อ…” นีนนาราหัวเราะ “ห้องของพี่น่ะเหรอ” นาเนียร์พอจำได้ราง ๆ เพราะสมัยเด็กเธอเคยอยู่ที่นั่นอยู่พักหนึ่ง ในความทรงจำจึงยังมีภาพ

  • กลับมาเถอะความรัก   75

    นีนนารามองภาพตรงหน้าอย่างเผลอยิ้ม เด็กสามคนโตขึ้นเร็วมากจริง ๆ จากวันที่นาเนียร์ยังตัวเล็กวิ่งกอดขาเธอ วันนี้ลูกสาวคนโตกำลังเข้าเรียนมัธยมปีที่หนึ่ง ส่วนลูกแฝดก็เริ่มมีโลกของตัวเองชัดเจนขึ้นทุกวันเนโอเป็นเด็กช่างสงสัย ชอบถาม ชอบทดลอง และมักใช้เวลาหลายชั่วโมงอยู่กับหนังสือสารานุกรมหรือคลิปวิทยาศาสตร์ส่วนนีซตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง เด็กหญิงชอบร้องเพลง ชอบเต้น ชอบเล่าเรื่อง และมักเป็นคนพาพี่ชายออกจากโลกส่วนตัวเสมอ“แล้วถ้ามันกลายเป็นผีเสื้อแล้วล่ะ” นีซถามทั้งที่ยังยืนห่าง ๆ“ผมจะปล่อยมันครับ” เนโอตอบทันที “สัตว์มันต้องอยู่ในธรรมชาติ”คำตอบนั้นทำให้ณรัฐเลิกคิ้วนิดหนึ่งก่อนมองลูกชาย “ใจดีเหมือนแม่นะเรา”“ผมว่าผมเหมือนพ่อมากกว่า” เด็กชายตอบทันที“ตรงไหนครับ” คนเป็นพ่อถามต่อ“ชอบวิทยาศาสตร์”ณรัฐหัวเราะออกมาเต็มเสียง “อันนี้จริง”นีนนาราหันมามองพ่อลูกแล้วยิ้ม “งั้นวันนี้คุณนักวิทยาศาสตร์ช่วยแม่รดน้ำผักด้วยนะคะ”“ได้ครับ”“แล้วหนูล่ะ” นีซถาม“นีซช่วยแม่เก็บพริกไหม”“ได้ค่ะ” เด็กหญิงยิ้มกว้างทันที “แต่หนูไม่จับหนอนนะ”“ไม่มีใครบังคับเธอหรอกจ้ะ”นาเนียร์พูดขำๆ ก่อนเดินไปเปิดสายยางเพื่อ

  • กลับมาเถอะความรัก   74

    “เนโอ ตัวทำอะไรน่ะ” เสียงของเด็กหญิงนีนนลินหรือ “นีซ” ถามคู่แฝดของตัวเอง เด็กชายณพรรธน์ หรือ “เนโอ” หันมามองคู่แฝดตัวเองแล้วทำสัญญาณให้อีกฝ่ายเงียบ “อย่าเสียงดังสินีซ เราต้องการสมาธิ” ว่าแล้วเด็กชายวัยเก้าขวบก็หันไปก้มหน้าก้มตาสนใจสิ่งตรงหน้าต่อ ในขณะที่นีซเดินมาใกล้ๆ แล้วก็ร้องเสียงดัง“อี๋... ตัวอะไรอะ”บนโต๊ะไม้เล็ก ๆ ริมสวนผัก มีกล่องพลาสติกใสถูกเจาะรูไว้เรียบร้อย ด้านในเต็มไปด้วยใบแก้วสด และหนอนสีเขียวอ้วนป้อมหลายตัวกำลังกินใบไม้อย่างเอร็ดอร่อย“หนอนผีเสื้อ” เนโอตอบเรียบ ๆ ราวกับเป็นเรื่องปกติ “อีกไม่กี่วันมันก็จะเข้าดักแด้แล้ว”“แล้วทำไมต้องเอามาไว้ในบ้าน”“เราไม่ได้เอาเข้าบ้าน” เด็กชายเถียงทันที “นี่ห้องวิจัย”“มันคือระเบียงแม่ต่างหาก” “แม่อนุญาตแล้ว” เนโอยืนยันเริ่มโมโหนิดๆ“แม่” นีซหันไปตะโกนลั่นบ้านทันที“พ่อ... เนโอจับหนอนเข้าบ้านค่ะ”นีนนาราที่เพิ่งเดินออกจากครัว ได้ยินเสียงลูกสาวคนเล็กโวยวายเวลาเดียวกับที่ณรัฐและนาเนียร์กลับเข้ามาพอดี“อะไรกันลูก นีซตะโกนทำไม” หญิงสาวถาม“เนโอจับหนอนเข้าบ้านค่ะแม่ ตัวเบ่อเริ่มเลย” นีซฟ้องณรัฐก้าวเข้ามามือก

  • กลับมาเถอะความรัก   51

    วันต่อมาช่วงบ่ายของบ้านใหญ่เงียบลงกว่าปกติในครัวมีเพียงเสียงไฟอ่อน ๆ และกลิ่นซุปที่กำลังตุ๋นอยู่ในหม้อดิน“ต้องคอยหมั่นช้อนฟองออกนะ อย่าให้น้ำซุปขุ่น”เสียงของคุณหญิงเรไรดังขึ้นเรียบๆแม่ครัวรีบพยักหน้า “ค่ะคุณหญิง”“แล้วก็อย่าใส่พริกไทยเม็ดเยอะไป เดี๋ยวคนป่วยกินไม่ได้” คำสั่งยังคงเป็นค

  • กลับมาเถอะความรัก   3

    “ครับ จะว่าไปเวลาผ่านไปเร็วมากนะครับ เหมือนเพิ่งดูข่าวว่าน้ำท่วมไม่กี่วันก่อน” ณรัฐเปรยอีกฝ่ายหัวเราะแบบคนอารมณ์ดี “ทำงานแข่งกับเวลาก็แบบนี้ครับหมอ แต่ก็เป็นสิ่งที่ทำให้เรารู้ว่าคนไทยยังมีน้ำใจกันเยอะมาก” อัศวินมองอีกฝ่ายอย่างพิจารณา “ผมดีใจนะที่ได้เจออาสาดีๆ แบบหมอ เอาไว้วันไหนผมได้ขึ้นไ

  • กลับมาเถอะความรัก   2

    หญิงสาวบอกอีกฝ่ายและวางสายหันมารับร่างเด็กหญิงที่ลุกมากอดแม่ทันทีที่ลืมตา“แม่จ๋า” “ขาลูก ไปอาบน้ำกันนะคะ แต่งตัวสวยๆ แม่จะพาไปกินขนม” เธอพูดกับลูกอย่างอ่อนโยนคำว่ากินขนมทำให้เด็กหญิงลืมตาหัวเราะร่วน “ไปจ้า ไปไป ไปกินหนมนะค้า” “ได้ยินคำว่าขนมไม่ได้เลย ตาสว่างอารมณ์ดีทันที” นีนนาราจับลูกมาฟ

  • กลับมาเถอะความรัก   บทนำ

    “หนิง…?” ชื่อของเธอหลุดออกจากปากเขาอย่างไม่ตั้งใจและนั่นไม่ใช่คำเรียกขานระหว่างหมอและผู้มารับบริการ แต่เป็นสรรพนามที่บอกว่าพวกเขารู้จักกันนีนนาราชะงักเธอราวจะช็อกไปแล้ว เธอมองเขานิ่งแต่ภาวะที่เจอแต่ปัญหามาสองวันทำให้เธอหมดแรง“สวัสดีค่ะ… คุณหมอ”ณรัฐต้องใช้เวลาสองสามวินาทีเพื่อดึงสติกลับมา เขามอ

Weitere Kapitel
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status