3

“ครับ  จะว่าไปเวลาผ่านไปเร็วมากนะครับ  เหมือนเพิ่งดูข่าวว่าน้ำท่วมไม่กี่วันก่อน”  ณรัฐเปรย

อีกฝ่ายหัวเราะแบบคนอารมณ์ดี  “ทำงานแข่งกับเวลาก็แบบนี้ครับหมอ  แต่ก็เป็นสิ่งที่ทำให้เรารู้ว่าคนไทยยังมีน้ำใจกันเยอะมาก”  อัศวินมองอีกฝ่ายอย่างพิจารณา  

“ผมดีใจนะที่ได้เจออาสาดีๆ แบบหมอ  เอาไว้วันไหนผมได้ขึ้นไปกรุงเทพฯ  ผมขอนัดหมอไปเลี้ยงขอบคุณนะครับ” 

เขารู้ดีว่าณรัฐช่วยงานเขาได้มาก  แม้ว่าชายหนุ่มจะมีงานตัวเองในรพ. แต่เมื่อมีเวลาว่าง เขาก็ช่วยลงพื้นที่ไปประเมินคนป่วยเท่าที่จะทำได้ 

ณรัฐหัวเราะ  “ไม่ต้องเลี้ยงขอบคุณอะไรหรอกครับ  เราต่างก็ทำหน้าที่ของเรา  แต่ผมยินดีมากนะถ้าได้เจอคุณกับทีมที่กรุงเทพฯ” 

“หรือไม่ก็ที่ภัยพิบัติครั้งหน้า”  อัศวินพูดต่อปนหัวเราะ 

“แต่ไม่มีจะดีกว่านะครับ”

สามชั่วโมงต่อมาณรัฐเดินทางไปถึงสนามบินหาดใหญ่  เที่ยวบินของเขาคือหาดใหญ่-กรุงเทพ  เวลาหกนาฬิกาสิบห้านาที  ชายหนุ่มมองตั๋วในมือหลังจากผ่านด่านเอ็กซเรย์มาแล้วและได้เข้ามานั่งรอที่หน้าเกท

หากเครื่องไม่ดีเลย์ เขาคงไปถึงกทม.สักเจ็ดโมงเช้าไม่เกินแปดโมง  ชายหนุ่มมีกำหนดกลับไปทำงานในอีกสองวันข้างหน้า  เท่ากับเขามีเวลาส่วนตัวเกือบสองวันที่จะได้ทำธุระส่วนตัว

ตอนนั้นเองที่ใบหน้าเล็กๆ ของเด็กหญิงก็ผุดขึ้นมาความคิด  ตามด้วยแม่ของเธอ  นีนนารา อดีตหญิงสาวที่เขาเคยใช้ชีวิตด้วยนานสี่ปีก่อนจะไปเรียนต่อเมื่อสองปีที่แล้ว

ณรัฐลุกจากเก้าอี้เมื่อได้ยินเสียงประกาศเรียกขึ้นเครื่อง  เขาตัดสินใจแล้วว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น  เขาจะเดินหน้าค้นหาความจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้  ลูกสาวและแม่ของลูก เขาจะไม่หนีปัญหาอีกแล้ว

          เที่ยงวันเดียวกัน  เขาไปถึงคอนโดที่เขาเคยอยู่กับนีนนาราและยกให้เธอในวันที่เขาขอแยกทาง  ตั้งแต่วันที่เขาเดินออกจากที่นี่เขาไม่เคยย้อนกลับมาอีกเลย

          ไม่ใช่ว่าเขาหมดเยื่อใยกับเธอ  แต่เขากลัวตัวเองว่าหากกลับมาที่นี่ หรือได้เจอนีนนาราอีกสักครั้ง  เขาจะไม่สามารถไปทำในสิ่งที่ตั้งใจได้เลย  ภายใต้ท่าทางเย็นชา บอกเลิกเธอเหมือนคนไม่รู้สึกอะไร  ไม่มีใครรู้ดีเท่าตัวเขาอีกแล้วว่าเขาคิดอย่างไร 

          “ขอพบคุณนีนนารา ห้อง 1509 ครับ”  แพทย์หนุ่มแจ้งความประสงค์กับพนักงานที่ส่วนต้อนรับ  ซึ่งพวกเธอก็จำเขาได้ทันที

“คุณหมอณรัฐใช่ไหมคะ  ไม่มานานเลยนะคะ”

ชายหนุ่มเพียงแต่ยิ้มให้ แต่ไม่ได้อธิบายอะไรแต่ก็ต้องสะดุดหูเมื่อพนักงานถามซ้ำ

“คุณหมอแจ้งว่าขอพบคุณหนิง ห้อง 1509 เหรอคะ” 

“ครับ”  เขาตอบเสียงสูงเป็นเชิงแปลกใจ  ทำไมพวกเธอต้องงงในเมื่อเขาแน่ใจว่าพนักงานรู้จักทั้งเขาและนีนนาราดี

พนักงานหลายคนมองหน้ากันด้วยท่าทางงงๆ 

“คือว่าห้อง 1509 ไม่ใช่ห้องของคุณหมอแล้วนี่คะ”  พนักงานคนหนึ่งเหมือนจะทวนความจำให้เขา 

ณรัฐพยักหน้า เรื่องนี้เขารู้ดีเพราะเขายกกรรมสิทธิ์ห้องนี้ให้นีนนาราไปแล้ว

“ใช่ครับ  ผมยกห้องนี้ให้หนิงแล้ว ผมก็เลยมาหาเธอไง” 

คราวนี้พนักงานสีหน้าเปลี่ยนเป็นความลำบากใจ  “ไม่ใช่ค่ะคุณหมอคือว่าไม่ใช่ของคุณหนิงด้วย  ก็คุณหมอเป็นคนสั่งให้นิติติดประกาศขายเมื่อสองปีก่อนนะคะ”   

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว  “พูดอะไรของพวกคุณ เหลวไหลมากผมไม่เคยประกาศขาย” 

“จริงๆ นะคะ  ทางเราได้รับเอกสารจากตัวแทนของคุณหมอ มีการมอบอำนาจลงลายมือชื่อชัดเจนว่าคุณหมอเป็นคนสั่งให้ขาย  รอสักครู่ค่ะ”  พวกเธอรีบเปิดคอมค้นหาเอกสารครู่หนึ่ง ก่อนจะเรียกสำเนาเอกสารชุดนี้ขึ้นมาดูอีกครั้ง

ณรัฐดูผ่านหน้าจอด้วยความงุนงง มันจะเป็นไปได้อย่างไร  “ขายวันที่........”  เขาพึมพำ  วันเดือนปีที่ปรากฎในเอกสารเป็นเวลาหลังจากที่เขาเดินทางไปได้ประมาณแปดเดือน 

“แล้วหนิงย้ายออกไปเมื่อไหร่ครับ  พวกคุณจำได้ไหม”  เขาถามด้วยใบหน้าซีดเผือด

คราวนี้พนักงานมองหน้ากันและคนหนึ่งที่ท่าทางเป็นผู้ใหญ่สุด  ตัดสินใจกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า

“คุณหนิงขนของย้ายออกไป  หลังจากที่เธอคลอดลูกได้หนึ่งเดือนค่ะและได้รับโนติสให้ย้ายออกค่ะ”