Se connecterPartager
3
Date de publication:
2026-05-03 13:19:12“ครับ จะว่าไปเวลาผ่านไปเร็วมากนะครับ เหมือนเพิ่งดูข่าวว่าน้ำท่วมไม่กี่วันก่อน” ณรัฐเปรย
อีกฝ่ายหัวเราะแบบคนอารมณ์ดี “ทำงานแข่งกับเวลาก็แบบนี้ครับหมอ แต่ก็เป็นสิ่งที่ทำให้เรารู้ว่าคนไทยยังมีน้ำใจกันเยอะมาก” อัศวินมองอีกฝ่ายอย่างพิจารณา
“ผมดีใจนะที่ได้เจออาสาดีๆ แบบหมอ เอาไว้วันไหนผมได้ขึ้นไปกรุงเทพฯ ผมขอนัดหมอไปเลี้ยงขอบคุณนะครับ”
เขารู้ดีว่าณรัฐช่วยงานเขาได้มาก แม้ว่าชายหนุ่มจะมีงานตัวเองในรพ. แต่เมื่อมีเวลาว่าง เขาก็ช่วยลงพื้นที่ไปประเมินคนป่วยเท่าที่จะทำได้
ณรัฐหัวเราะ “ไม่ต้องเลี้ยงขอบคุณอะไรหรอกครับ เราต่างก็ทำหน้าที่ของเรา แต่ผมยินดีมากนะถ้าได้เจอคุณกับทีมที่กรุงเทพฯ”
“หรือไม่ก็ที่ภัยพิบัติครั้งหน้า” อัศวินพูดต่อปนหัวเราะ
“แต่ไม่มีจะดีกว่านะครับ”
สามชั่วโมงต่อมาณรัฐเดินทางไปถึงสนามบินหาดใหญ่ เที่ยวบินของเขาคือหาดใหญ่-กรุงเทพ เวลาหกนาฬิกาสิบห้านาที ชายหนุ่มมองตั๋วในมือหลังจากผ่านด่านเอ็กซเรย์มาแล้วและได้เข้ามานั่งรอที่หน้าเกท
หากเครื่องไม่ดีเลย์ เขาคงไปถึงกทม.สักเจ็ดโมงเช้าไม่เกินแปดโมง ชายหนุ่มมีกำหนดกลับไปทำงานในอีกสองวันข้างหน้า เท่ากับเขามีเวลาส่วนตัวเกือบสองวันที่จะได้ทำธุระส่วนตัว
ตอนนั้นเองที่ใบหน้าเล็กๆ ของเด็กหญิงก็ผุดขึ้นมาความคิด ตามด้วยแม่ของเธอ นีนนารา อดีตหญิงสาวที่เขาเคยใช้ชีวิตด้วยนานสี่ปีก่อนจะไปเรียนต่อเมื่อสองปีที่แล้ว
ณรัฐลุกจากเก้าอี้เมื่อได้ยินเสียงประกาศเรียกขึ้นเครื่อง เขาตัดสินใจแล้วว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาจะเดินหน้าค้นหาความจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้ ลูกสาวและแม่ของลูก เขาจะไม่หนีปัญหาอีกแล้ว
เที่ยงวันเดียวกัน เขาไปถึงคอนโดที่เขาเคยอยู่กับนีนนาราและยกให้เธอในวันที่เขาขอแยกทาง ตั้งแต่วันที่เขาเดินออกจากที่นี่เขาไม่เคยย้อนกลับมาอีกเลย
ไม่ใช่ว่าเขาหมดเยื่อใยกับเธอ แต่เขากลัวตัวเองว่าหากกลับมาที่นี่ หรือได้เจอนีนนาราอีกสักครั้ง เขาจะไม่สามารถไปทำในสิ่งที่ตั้งใจได้เลย ภายใต้ท่าทางเย็นชา บอกเลิกเธอเหมือนคนไม่รู้สึกอะไร ไม่มีใครรู้ดีเท่าตัวเขาอีกแล้วว่าเขาคิดอย่างไร
“ขอพบคุณนีนนารา ห้อง 1509 ครับ” แพทย์หนุ่มแจ้งความประสงค์กับพนักงานที่ส่วนต้อนรับ ซึ่งพวกเธอก็จำเขาได้ทันที
“คุณหมอณรัฐใช่ไหมคะ ไม่มานานเลยนะคะ”
ชายหนุ่มเพียงแต่ยิ้มให้ แต่ไม่ได้อธิบายอะไรแต่ก็ต้องสะดุดหูเมื่อพนักงานถามซ้ำ
“คุณหมอแจ้งว่าขอพบคุณหนิง ห้อง 1509 เหรอคะ”
“ครับ” เขาตอบเสียงสูงเป็นเชิงแปลกใจ ทำไมพวกเธอต้องงงในเมื่อเขาแน่ใจว่าพนักงานรู้จักทั้งเขาและนีนนาราดี
พนักงานหลายคนมองหน้ากันด้วยท่าทางงงๆ
“คือว่าห้อง 1509 ไม่ใช่ห้องของคุณหมอแล้วนี่คะ” พนักงานคนหนึ่งเหมือนจะทวนความจำให้เขา
ณรัฐพยักหน้า เรื่องนี้เขารู้ดีเพราะเขายกกรรมสิทธิ์ห้องนี้ให้นีนนาราไปแล้ว
“ใช่ครับ ผมยกห้องนี้ให้หนิงแล้ว ผมก็เลยมาหาเธอไง”
คราวนี้พนักงานสีหน้าเปลี่ยนเป็นความลำบากใจ “ไม่ใช่ค่ะคุณหมอคือว่าไม่ใช่ของคุณหนิงด้วย ก็คุณหมอเป็นคนสั่งให้นิติติดประกาศขายเมื่อสองปีก่อนนะคะ”
ชายหนุ่มขมวดคิ้ว “พูดอะไรของพวกคุณ เหลวไหลมากผมไม่เคยประกาศขาย”
“จริงๆ นะคะ ทางเราได้รับเอกสารจากตัวแทนของคุณหมอ มีการมอบอำนาจลงลายมือชื่อชัดเจนว่าคุณหมอเป็นคนสั่งให้ขาย รอสักครู่ค่ะ” พวกเธอรีบเปิดคอมค้นหาเอกสารครู่หนึ่ง ก่อนจะเรียกสำเนาเอกสารชุดนี้ขึ้นมาดูอีกครั้ง
ณรัฐดูผ่านหน้าจอด้วยความงุนงง มันจะเป็นไปได้อย่างไร “ขายวันที่........” เขาพึมพำ วันเดือนปีที่ปรากฎในเอกสารเป็นเวลาหลังจากที่เขาเดินทางไปได้ประมาณแปดเดือน
“แล้วหนิงย้ายออกไปเมื่อไหร่ครับ พวกคุณจำได้ไหม” เขาถามด้วยใบหน้าซีดเผือด
คราวนี้พนักงานมองหน้ากันและคนหนึ่งที่ท่าทางเป็นผู้ใหญ่สุด ตัดสินใจกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า
“คุณหนิงขนของย้ายออกไป หลังจากที่เธอคลอดลูกได้หนึ่งเดือนค่ะและได้รับโนติสให้ย้ายออกค่ะ”
Dernier chapitre
กลับมาเถอะความรัก 79
สุดท้ายหลังดูห้องอยู่พักใหญ่ ณรัฐก็มาหยุดอยู่ที่ห้อง Duplex Premium สองห้องนอน ตึก 5 ห้องนี้เพดานสูง โปร่ง กระจกบานใหญ่ มองเห็นวิวมหาวิทยาลัยชั้นล่างมี living room ขนาดใหญ่ ครัวเล็ก โต๊ะอาหาร และห้องนอนอีกหนึ่งห้องชั้นบนเป็น master bedroom พร้อมมุมทำงานและระเบียงเล็ก ๆนาเนียร์เดินดูอยู่ครู่หนึ่งก่อนหันมามองพ่อ “มันใหญ่ไปไหมคะ”“ไม่หรอก” ณรัฐตอบทันที “เผื่อน้องมาค้าง”“ใช่ หนูจะมาแน่ๆ” นีซรีบยกมือ“ผมด้วย” เนโอพูดบ้าง “ถ้าผมสอบเข้าสาธิตเจพีได้ จะมาอยู่เป็นเพื่อนพี่” เนโอพูดถึงการสอบในอีกไม่กี่วันข้างหน้า แต่เขาก็ค่อนข้างมั่นใจว่าผ่านแน่นาเนียร์หัวเราะ“ยังไม่ทันย้ายเลย จะมากันแล้วเหรอ”“ก็หนูกลัวพี่นาอยู่คนเดียวแล้วจะเหงานี่” นีซพูดเสียงอ้อนนีนนารามองห้องอย่างชอบใจ “พี่หมอ ห้องนี้ดูโอเคดีนะคะ”ณรัฐพยักหน้าจริง ๆ เขาตัดสินใจตั้งแต่เห็นระบบรักษาความปลอดภัยแล้ว ที่สำคัญไม่ใช่ penthouse ที่อยู่ชั้นเดียวกับกลุ่มบ้านโชติภิวรรธ และเย็นวันนั้นทุกอย่างก็ถูกจัดการอย่างรวดเร็วเมื่อท่านนายพลวัฒนารู้เรื่อง ก็สั่งให้คนช่วยจัดการเรื่องเอกสารทันที ส่วนคุณหญิงเรไรกำชับคนดูแลเรื่องเฟอร์นิเจอร
กลับมาเถอะความรัก 78
“หนูว่าไม่เห็นต้องดูหลายห้องขนาดนี้เลยค่ะพ่อ”เสียงของณราภัทรหรือ “นาเนียร์” ดังขึ้น หลังจากที่เธอเดินตามพ่อกับแม่ขึ้นลงคอนโดของมหาวิทยาลัยเจพีมาเป็นชั่วโมงแล้ววันนี้เป็นวันดูห้องพักก่อนเปิดภาคเรียนของนักศึกษาชั้นปีหนึ่ง คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเจพีอินเตอร์ฯณรัฐในฐานะพ่อผู้ปกติเป็นคนใจเย็นอย่างมาก หากวันนี้กลับอยู่ในโหมดจริงจังอย่างประหลาดในความรู้สึกของทุกคน“ห้องที่จะให้ลูกอยู่ พ่อเขาก็ต้องเลือกดี ๆ สิลูก” นีนนาราพูดพลางยิ้มไปด้วยแต่สายตาก็มองสามีอย่างรู้ทัน ในฐานะแม่และภรรยาเธอเข้าใจทั้งนาเนียร์และสามีตัวเองตั้งแต่มาถึงเธอเห็นเขาถามทุกอย่าง จนเจ้าหน้าที่โครงการแทบตอบไม่ทัน ตั้งแต่ระบบคีย์การ์ด กล้องวงจรปิด ระเบียบการเข้าออกของบุคคลภายนอก ระยะทางจากคอนโดถึงคณะจุดรับส่ง ระบบการจัดการยามฉุกเฉินหรือโรงพยาบาลใกล้เคียงจนสุดท้ายเจ้าหน้าที่เผลอถามอย่างเกรงใจ “คุณหมอทำงานด้านความปลอดภัยด้วยเหรอครับ”ณรัฐนิ่งไปครู่หนึ่ง “เปล่าครับ แต่ผมเป็นพ่อ”ทำเอาทุกคนหลุดหัวเราะทันที“พ่อคะ หนูมาเรียนมหาลัยนะคะ ไม่ได้ไปอยู่ต่างประเทศคนเดียว” นาเนียร์อดบ่นไม่ได้“ก็เหมือนกันนั่นล่ะ” ณรัฐ
กลับมาเถอะความรัก 77
เนโอที่นั่งกินข้าวเงียบ ๆ มาตลอดพูดขึ้นบ้าง “จริง ๆ ผมว่าเด็กทำงานก็ไม่ดีนะ มันกระทบพัฒนาการ”ทุกคนหันไปมองด้วยสีหน้าเหมือนถูกช็อตฟิลด์“ลูกอ่านอะไรมาน่ะ” ณรัฐถามขำ ๆ“paper ครับ” เนโอยังคงท่าทางจริงจัง“กินข้าวให้หมดก่อนนักวิจัย” นีซรีบแซวพี่ชาย “แล้วอย่าลืมว่าวันนี้เวรพี่ล้างจานแล้วค่อยไปอ่านเปเปอร์ต่อ” จากนั้นเสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วโต๊ะอาหารเมื่อถึงโรงพยาบาลโชติภิวรรธ โดยรอบมีบรรยากาศคึกคักกว่าปกติ เจ้าหน้าที่หลายคนที่ทำงานมาตั้งแต่สมัยนาเนียร์ยังเป็นพรีเซนเตอร์และ Brand Ambassador พวกเขาต่างเข้ามาทักทายครอบครัวณรัติกุลอย่างอบอุ่น“นาเนียร์โตเป็นสาวแล้วนะ”“สวยเหมือนคุณแม่เลย”“สูงมากลูก”เด็กสาวยกมือไหว้ยิ้มหวานอย่างมีมารยาท ณรัฐยืนมองอยู่ไม่ไกลแล้วรู้สึกแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูก เมื่อก่อนลูกยังเป็นเด็กหญิงตัวเล็กวิ่งกอดขาเขาอยู่เลยแต่วันนี้… ลูกสาวเขาเริ่มแต่งหน้าอ่อนๆ เริ่มมีคนมอง เริ่มมีคนชมว่าสวย และสิ่งเหล่านี้มันทำให้เขาไม่สบายใจอย่างประหลาด“คุณพ่อ”เสียงเรียกทำให้เขาหันกลับมา นาเนียร์ยืนอยู่ตรงหน้าในชุดเดรสสีขาวเรียบหรูสำหรับออกงาน “วันนี้หนูโอเคไหมคะ”ณรัฐนิ่
กลับมาเถอะความรัก 76
“แม่… วันนี้หนูไปด้วยได้ไหม”เสียงของนีนนลินหรือ “นีซ” ดังขึ้นตั้งแต่ยังไม่ทันนั่งกินข้าวเช้า เด็กหญิงวัยสิบสองยืนกอดแขนแม่อยู่ข้างโต๊ะอาหารพลางทำตาเป็นประกาย“จะไปไหนคะลูก” นีนนาราถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว“งานโรงพยาบาลไงคะ งานที่พี่นาเนียร์ไปเป็นพรีเซนเตอร์”วันนี้โรงพยาบาลโชติภิวรรธจัดกิจกรรมครบรอบปีขององค์กร และในฐานะพรีเซนเตอร์รุ่นแรกของโรงพยาบาล นาเนียร์ หรือ ณราภัทร ได้รับเชิญกลับไปร่วมงานอีกครั้งเด็กสาววัยสิบห้าปี ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเด็กตัวเล็กในชุดคนไข้โฆษณาโรงพยาบาล วันนี้กลายเป็นวัยรุ่นหน้าตาสะสวย สูงโปร่งและมีความมั่นใจในตัวเองจนเริ่มเป็นที่จับตามอง“ไปได้ค่ะ” นีนนาราพยักหน้า “แต่ห้ามดื้อ ห้ามซน ห้ามเดินไปไหนๆ เองนะคะ”“เย้...” นีซหันไปกอดพี่สาวทันที “พี่นาเนียร์ วันนี้หนูจะไปดูคอนโดพี่ด้วยนะ”นาเนียร์เงยหน้าจากโทรศัพท์สีหน้ายังงงๆ “คอนโดอะไรนีซ”“คอนโดที่แม่เล่าไง ว่าพี่ได้มาตั้งแต่เด็ก”ณรัฐที่กำลังอ่านเอกสารคนไข้อยู่เงยหน้าขึ้นทันที“อ๋อ…” นีนนาราหัวเราะ “ห้องของพี่น่ะเหรอ” นาเนียร์พอจำได้ราง ๆ เพราะสมัยเด็กเธอเคยอยู่ที่นั่นอยู่พักหนึ่ง ในความทรงจำจึงยังมีภาพ
กลับมาเถอะความรัก 75
นีนนารามองภาพตรงหน้าอย่างเผลอยิ้ม เด็กสามคนโตขึ้นเร็วมากจริง ๆ จากวันที่นาเนียร์ยังตัวเล็กวิ่งกอดขาเธอ วันนี้ลูกสาวคนโตกำลังเข้าเรียนมัธยมปีที่หนึ่ง ส่วนลูกแฝดก็เริ่มมีโลกของตัวเองชัดเจนขึ้นทุกวันเนโอเป็นเด็กช่างสงสัย ชอบถาม ชอบทดลอง และมักใช้เวลาหลายชั่วโมงอยู่กับหนังสือสารานุกรมหรือคลิปวิทยาศาสตร์ส่วนนีซตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง เด็กหญิงชอบร้องเพลง ชอบเต้น ชอบเล่าเรื่อง และมักเป็นคนพาพี่ชายออกจากโลกส่วนตัวเสมอ“แล้วถ้ามันกลายเป็นผีเสื้อแล้วล่ะ” นีซถามทั้งที่ยังยืนห่าง ๆ“ผมจะปล่อยมันครับ” เนโอตอบทันที “สัตว์มันต้องอยู่ในธรรมชาติ”คำตอบนั้นทำให้ณรัฐเลิกคิ้วนิดหนึ่งก่อนมองลูกชาย “ใจดีเหมือนแม่นะเรา”“ผมว่าผมเหมือนพ่อมากกว่า” เด็กชายตอบทันที“ตรงไหนครับ” คนเป็นพ่อถามต่อ“ชอบวิทยาศาสตร์”ณรัฐหัวเราะออกมาเต็มเสียง “อันนี้จริง”นีนนาราหันมามองพ่อลูกแล้วยิ้ม “งั้นวันนี้คุณนักวิทยาศาสตร์ช่วยแม่รดน้ำผักด้วยนะคะ”“ได้ครับ”“แล้วหนูล่ะ” นีซถาม“นีซช่วยแม่เก็บพริกไหม”“ได้ค่ะ” เด็กหญิงยิ้มกว้างทันที “แต่หนูไม่จับหนอนนะ”“ไม่มีใครบังคับเธอหรอกจ้ะ”นาเนียร์พูดขำๆ ก่อนเดินไปเปิดสายยางเพื่อ
กลับมาเถอะความรัก 74
“เนโอ ตัวทำอะไรน่ะ” เสียงของเด็กหญิงนีนนลินหรือ “นีซ” ถามคู่แฝดของตัวเอง เด็กชายณพรรธน์ หรือ “เนโอ” หันมามองคู่แฝดตัวเองแล้วทำสัญญาณให้อีกฝ่ายเงียบ “อย่าเสียงดังสินีซ เราต้องการสมาธิ” ว่าแล้วเด็กชายวัยเก้าขวบก็หันไปก้มหน้าก้มตาสนใจสิ่งตรงหน้าต่อ ในขณะที่นีซเดินมาใกล้ๆ แล้วก็ร้องเสียงดัง“อี๋... ตัวอะไรอะ”บนโต๊ะไม้เล็ก ๆ ริมสวนผัก มีกล่องพลาสติกใสถูกเจาะรูไว้เรียบร้อย ด้านในเต็มไปด้วยใบแก้วสด และหนอนสีเขียวอ้วนป้อมหลายตัวกำลังกินใบไม้อย่างเอร็ดอร่อย“หนอนผีเสื้อ” เนโอตอบเรียบ ๆ ราวกับเป็นเรื่องปกติ “อีกไม่กี่วันมันก็จะเข้าดักแด้แล้ว”“แล้วทำไมต้องเอามาไว้ในบ้าน”“เราไม่ได้เอาเข้าบ้าน” เด็กชายเถียงทันที “นี่ห้องวิจัย”“มันคือระเบียงแม่ต่างหาก” “แม่อนุญาตแล้ว” เนโอยืนยันเริ่มโมโหนิดๆ“แม่” นีซหันไปตะโกนลั่นบ้านทันที“พ่อ... เนโอจับหนอนเข้าบ้านค่ะ”นีนนาราที่เพิ่งเดินออกจากครัว ได้ยินเสียงลูกสาวคนเล็กโวยวายเวลาเดียวกับที่ณรัฐและนาเนียร์กลับเข้ามาพอดี“อะไรกันลูก นีซตะโกนทำไม” หญิงสาวถาม“เนโอจับหนอนเข้าบ้านค่ะแม่ ตัวเบ่อเริ่มเลย” นีซฟ้องณรัฐก้าวเข้ามามือก
กลับมาเถอะความรัก 32
เจ้าสัวมองภาพนั้นเงียบ ๆ ก่อนจะหันไปหานีนนารา“เรื่องของหนูกับลูกไม่ต้องเป็นห่วงอะไรนะ ปู่ให้ความยุติธรรมกับหลานๆ เสมอ เราไม่ได้ทำอะไรผิดหรือไม่เหมาะสม”น้ำเสียงท่านยังคงหนักแน่นเช่นเดิม “และในเมื่อผลตรวจออกมาแล้วจะไม่มีใครค้านได้ เจ้ารัฐก็ต้องทำหน้าที่พ่อส่วนเธอก็ทำหน้าที่แม่”ท่านหยุดเล็กน้อย
กลับมาเถอะความรัก 40
ณรัฐตัดสินใจที่จะเลิกรับบทคนช่วยเหลือนีนนารา และเป็นคนที่ยืนข้างเธอแทน เขาเลิกพูดเรื่องจะให้อะไรเธอแต่เปลี่ยนเป็นการช่วยดูแล ช่วยเลี้ยงลูก ช่วยเล่นเป็นเพื่อนลูกในตอนที่เขาเลิกงานเพื่อให้หญิงสาวมีเวลาส่วนตัวบ้าง“ผมช่วยไหม หนิงจะตัดมาทำอะไร” เขาถามเมื่อเห็นเธอหยิบกรรไกรมาตัดใบเคลจากหลายกระถางที
กลับมาเถอะความรัก 39
นีนนาราไม่ได้พูดเรื่องนี้กับณรัฐอีก แต่เขารู้สึกว่าความสัมพันธ์ที่น่าจะมีแนวโน้มดีขึ้นกลับแย่ลง และเธอก็ยิ่งกันตัวเองออกห่างไปมากกว่าเดิม ในเวลาที่เขามาหาลูก หญิงสาวจะปลีกตัวไปทำงานหรือทำอะไรของเธอตามลำพัง โดยที่มันทำลายภาพบรรยากาศครอบครัวที่เขาเคยหวังไว้พังจนแทบไม่กล้าคิดต่อ
กลับมาเถอะความรัก 34
ในห้องกิจกรรมของเด็กวัย 2-4 ขวบ เสียงเด็กเล็กคุยกันจ้อกแจ้กดังอยู่ในห้องกิจกรรมของสโมสร โต๊ะเตี้ย ๆ ถูกจัดเรียงเป็นแถว แต่ละโต๊ะมีถาดพลาสติกใส่หญ้าแห้ง ดอกไม้เล็ก ๆ และเศษใบไม้สีเขียวอ่อนวางอยู่ กลิ่นหอมจาง ๆ ของธรรมชาติลอยปะปนกับกลิ่นกาว“วันนี้เราจะทำงานศิลปะติดปะนะคะเด็ก ๆ วาดหน้าคนที่เรารัก แ
Vous vous intéresseriez aussi à
ราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน307.7K Vuesภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์279.8K Vuesรอยร้าวรัก
Sitha64.9K Vuesงานแต่งสายฟ้าแลบ：สามีลึกลับเป็นมหาเศษรฐี！
หลั่วหลิ่วหยิง62.9K Vuesของเล่นหมอเถื่อน(nc35+)
ณิการ์626 Vuesเพื่อนสนิทติด(เอา) Nc18+
KhunRaFah77 Vuesคุณหนูครับถ้าร้ายต้องโดนฟาด
เย้ายวน27 Vuesรักร้าย ลูกสาวมาเฟีย (เอริน..รักฝังใจ)
Melyssa141 Vues
