5

โค้ชสาวใจดีส่งตุ๊กตากระต่ายหูยาวที่เป็นอุปกรณ์ประกอบฉากชิ้นสำคัญให้นาเนียร์ เด็กหญิงตัวน้อยรับมาโอบกอดไว้แน่น แววตาเป็นประกายสดใสจนนีนนาราต้องรีบยกมือไหว้ขอบคุณทีมงาน

"ขอบคุณมากนะคะ จริงๆ ไม่ต้องลำบากก็ได้ค่ะ" นีนนาราบอกอย่างเกรงใจ

"ไม่ลำบากเลยค่ะคุณแม่ น้องนาเนียร์ทำงานเก่งมาก ครั้งหน้าเรายังต้องใช้ของเล่นล่อทิศทางกล้องอีกเยอะ ถ้าให้แกไปเลย แกจะจำได้ว่าการมาหาพี่ๆ คือเรื่องสนุก ครั้งหน้าจะได้ไม่กลัวกล้องไงคะ"   

นีนนารายิ้มบางๆ เธอเข้าใจในเหตุผลนั้นดี เพราะเธอเลี้ยงลูกมาด้วยความจริงใจเสมอ...   แต่คนที่ยืนฟังอยู่ไม่ไกลอย่างณรัฐกลับรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าเบาๆ

เขามองดูตุ๊กตาราคาไม่กี่ร้อยบาทในอ้อมกอดลูกสาว... ของเล่นที่คนแปลกหน้าหยิบยื่นให้ด้วยความเอ็นดูและหวังผลในงาน แต่มันกลับเป็นของชิ้นแรกที่เขาเห็นว่ามันทำให้ลูกสาวเขามีความสุขได้ขนาดนั้น ในขณะที่เขามีเงินในบัญชีมหาศาล แต่กลับไม่เคยมีโอกาสแม้แต่จะเลือกซื้อตุ๊กตาสักตัวให้ลูกด้วยตัวเอง

“หนูเก่งจังค่ะ  เหนื่อยไหมคะ” ณรัฐก้าวเข้ามาท่ามกลางสายตาตกใจของนีนนารา  ส่วนทีมงานคนอื่นดูไม่ได้แปลกใจที่หมอศัลย์เด็กแบบเขาจะมาดูการทำงานในวันนี้

“คุณลุง”  นาเนียร์ยิ้มให้ชายหนุ่มเนื่องจากเจอกันหลายครั้งแล้วก่อนหน้านี้  “ซาหวัดดีค่า”

“สวัสดีค่ะ  หิวไหมลูก เอ้อ... ลุงมาชวนหนูกับคุณแม่ไปกินขนมกันค่ะ”  ณรัฐใช้สรรพนามแทนตัวเองว่าลุง  เพราะเขาไม่แน่ใจว่านีนนาราจะมีปฏิกิริยาต่อต้านเขาแค่ไหน

“วันนี้ไม่สะดวกค่ะ”  นีนนาราตอบแทนแทบไม่ต้องคิดเธอหันไปพูดกับลูกสาว  “นาเนียร์ธุคุณลุงสิคะ  วันนี้เราต้องไปกันแล้วลูก” 

เด็กหญิงหันมามองมารดา  นีนนาราพยักหน้าเป็นเชิงยืนยันเธอจึงยกมือธุเป็นการไหว้ลาแบบเด็กๆ  “ธุค่า  บ๊ายบายนะคะ” 

นีนนาราก้มลงอุ้มลูกไว้ในอ้อมแขน  แต่เธอยังไม่ทันจะได้ก้าวไปไหนก็ต้องนิ่งไปเมื่อณรัฐขยับเข้ามาใกล้ๆ

“ผมมีเรื่องอยากคุยกับหนิง  พอจะมีเวลาให้ผมได้ไหม”

นีนนาราสบตาเขาเห็นแววดื้อดึงในนั้น  และการที่เคยได้ใช้ชีวิตร่วมกันมาสี่ปีก่อนที่จะเลิกรากันไป  ทำให้เธอรู้ว่าเขาจะไม่เปลี่ยนใจหรือขยับไปไหนจนกว่าจะได้คำตอบที่เขาพอใจ

จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าเสียงรอบตัวเงียบลง  เหมือนทุกคนตรงนั้นก็คอยเงี่ยหูฟังว่าเธอจะตอบอะไร  แม้ว่าจะไม่มีใครหันมามองเขาและเธอเลย  หญิงสาวกัดริมฝีปากก่อนจะตัดสินใจพูดออกไป

“ก็... เอาไว้ค่อยนัดเวลาวันหลังแล้วค่ะคุณหมอ  วันนี้ดิฉันมีนัดต้องรีบไปจริงๆ” 

“ครับ  ผมรอได้” ณรัฐตอบเรียบๆ ก่อนจะพูดต่อช้าๆ “ผมจะรอจนกว่าหนิงจะว่าง” 

นีนนาราสบตาเขาด้วยดวงตาว่างเปล่า เหมือนผู้ชายคนนี้ไม่ได้มีความหมายอะไรกับชีวิตเธออีกแล้ว   เธอไม่พูดอะไรอีกก่อนจะหันจะไปลาทีมงานที่เริ่มเก็บของและเดินออกมาจากตรงนั้น 

หญิงสาวตรงไปยังห้องรับรองของฝ่ายบริหารชั้นบน  เพราะว่าเธอมีนัดรับประทานอาหารว่างกับวันวิสาข์และ[1]มัทรี  ผู้บริหารโรงพยาบาลซึ่งเธอเคยรู้จักตั้งแต่ครั้งที่เธอเป็นนางแบบให้กับรพ.สัตว์โชติภิวรรธ  และเมื่อคุณมัทรีได้พบนาเนียร์  หญิงวัยกลางคนก็ชอบเด็กหญิงมากจนทาบทามมาเป็นพรีเซนเตอร์เด็กด้วยอีกคน 

[1] มัทรี ภรรยาของราม  นางเอกจากเรื่องรักเธอเสมอแมว