11. เขยแต่งเข้า (1)

“เอ่อ เรื่ององค์รัชทายาทของแคว้น ฝ่าบาทเห็นสมควรว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ ให้มีการจัดการคัดเลือกสนมมาปรนนิบัติดีหรือไม่” เสนาบดีฮั่ว เสนาบดีกรมขุนนางเอ่ยถาม ด้วยเรื่องนี้ถือเป็นเรื่องความมั่นคงของแคว้น ย่อมต้องพูดคุยกันให้กระจ่าง ในฐานะที่เขาอาวุโสที่สุดในที่นี้ จึงต้องออกปากถามกับฝ่าบาท

“เอาไว้ก่อนเถิด สนมข้าก็มีมากมายแล้ว”

“แต่เรื่ององค์รัชทายาท เรามิอาจรอได้นะพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมกลัวว่าต่างแคว้นจะเข้ามาแทรกแซงได้” ฮ่องเต้จวิ้นหลงไท่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปัดไปอีกตามเคย

“เอาเป็นว่าข้าจะไปทบทวนดูก่อน อีกสามวันข้าจะให้คำตอบพวกท่าน”

“ฝ่าบาท-”

“เสนาบดีฮั่วอย่าได้คาดคั้นเสด็จพ่อเลย เรื่องนี้ย่อมมีทางแก้ อีกอย่างทัพหลวงของเราก็ใช่ว่าจะด้อยสามารถ ย่อมทำให้ต่างแคว้นเกรงกลัวอยู่บ้าง พวกท่านรออีกสักสามวันจะเป็นไรไป” ซิงเยียนออกหน้าแทนพระบิดา นางเอ่ยถึงเพียงนี้แล้ว หากเสนาบดีฮั่วยังไม่ยอมรามือ ก็เท่ากับว่ามิให้เกียรติเสด็จพ่อ

“พ่ะย่ะค่ะ” เมื่อสิ้นสุดการพูดคุยเรื่องทายาทสืบบัลลังก์ องค์ฮ่องเต้ก็กลับเข้าตำหนักใหญ่ทันที ซิงเยียนที่ตั้งใจจะสนทนาเรื่องนี้กับพระบิดา จึงได้มาขอเข้าเฝ้าเป็นการส่วนตัว

“หากเจ้าจะมาถามเรื่ององค์รัชทายาท ให้เวลาพ่อสักสามวันเถิด” สีหน้าเคร่งเครียดของพระบิดา ทำให้องค์หญิงสี่มั่นใจว่าต้องเป็นเรื่องน่าหนักใจเป็นแน่

“ลูกมิอาจรู้ได้ว่าเสด็จพ่อกำลังหนักใจเรื่องใดอยู่ ทั้งยังมิอาจเสนอความคิดได้ หากเสด็จพ่อมิยอมเอ่ยเล่าให้ลูกฟัง” สายพระเนตรขององค์กษัตริย์เลื่อนลงมา สบเข้ากับแววตาแห่งความมุ่งมั่นของซิงเยียน พ่อลูกสบตากันอยู่นาน ก่อนฮ่องเต้หลงไท่จะถอดถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“พ่อ พ่อมิอาจมีบุตรได้อีกแล้ว มิรู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด แต่ไม่ว่าจะให้หมอหลวงคนใดมารักษา ก็มิมีผู้ใดรักษาได้” กายใหญ่ทิ้งตัวลงกับพนักพิงเก้าอี้อย่างอ่อนแรง เรื่องนี้เป็นเรื่องที่พระองค์ละอายเกินกว่าจะเอ่ยบอกผู้อื่น พูดออกไปก็รังแต่จะมีคนหัวเราะเยาะ เป็นถึงกษัตริย์ของแผ่นดิน แต่กลับมิมีโอรสไว้สืบราชสมบัติ

“หากทำการรักษาไม่ได้จริงๆ เราต้องไปสืบเสาะหาเชื้อพระวงศ์ชายที่มีสายเลือดของราชวงศ์จวิ้น มารับตำแหน่งองค์รัชทายาทเพคะ” นอกจากซิงเยียนจะไม่ตกใจ นางยังเสนอแนวทางอย่างกับเป็นเรื่องธรรมดาสามัญทั่วไป จนผู้เป็นบิดานึกใจชื้นที่ไม่ถูกหัวเราะเยาะ

“ไม่มีแม้แต่พระองค์เดียว พี่ชายและน้องชายของพ่อ ต่างก็สิ้นใจไปตั้งแต่ยังมิได้ตบแต่งชายา จึงมิมีบุตรสืบสกุล”

“แต่หากเรายืดเยื้อไม่ยอมตัดสินใจเรื่ององค์รัชทายาท อาจมีคนใช้เหตุผลนี้ ก่อกบฏ ได้นะเพคะ” บทสนทนาเป็นไปอย่างเคร่งเครียด

“พ่อเองก็มิไว้ใจเหล่าขุนนางเช่นกัน”

“เอ่อ ท่านพ่อคิดอย่างไรกับการแต่งตั้งองค์หญิงสักพระองค์เป็นรัชทายาทเพคะ” คำถามของซิงเยียนทำให้ฝ่าบาทถึงกับยืดตัว นั่งหลังตรง

“เรื่องนี้ผิดขนมธรรมเนียมเกินกว่าจะทำได้ มิเพียงแต่เหล่าขุนนางจะไม่ยินยอม แต่ราษฎรทั่วทั้งแผ่นดินก็จะมิพอใจที่วันข้างหน้าจะมีกษัตริย์เป็นสตรี”

“เช่นนั้นก็คงเหลือเพียงทางเดียว”

“อันใดหรือ”

“ยกตำแหน่งองค์รัชทายาทให้ราชบุตรเขยเพคะ” ซิงเยียนหมายความว่า จะให้พระบิดาพิจารณาราชบุตรเขยที่มีคุณสมบัติเหมาะแก่การเป็นองค์รัชทายาทของแผ่นดิน

“เจ้าหมายถึงเขยแต่งเข้าหรือ”

“ใช่เพคะ อย่างน้อยลูกหลานที่สืบต่อราชสมบัติก็ยังคงมีเลือดเนื้อเชื้อไขของราชวงศ์จวิ้น และยังใช้แซ่จวิ้นในการสืบราชสมบัติต่อไป” ยิ่งฟังข้อคิดเห็นของบุตรสาว ฮ่องเต้จวิ้นหลงไท่ก็ยิ่งพอใจกับข้อเสนอนี้

“แต่คงยาก ที่บุรุษจะยอมเป็นเขยแต่งเข้า”

“เสด็จพ่ออย่าได้กังวลไปเลยเพคะ ข้ามิคิดว่าผู้ใดจะโง่งม ทิ้งโอกาสนี้หลุดมือไป”

“จริงดังเจ้าว่า แต่การจะทำเช่นนี้ พ่อคงต้องเขียนข้อกำหนดให้ชัดเจน หากไม่แล้วอาจเกิดการโต้แย้งกันภายหลัง” สองพ่อลูกนั่งปรึกษาเรื่องนี้กันอยู่นานจนได้ข้อสรุปที่จะประกาศต่อหน้าเหล่าขุนนางทั้งหลาย

“หากได้ข้อสรุปแล้ว ลูกขอตัวลาก่อนเพคะ”

“ประเดี๋ยวก่อน…เจ้ามีบุรุษที่พึงใจแล้วหรือยัง” คำถามของบิดา ทำให้ซิงเยียนยกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยนามของชายผู้นั้นออกไป

“จงห่าวหราน แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นจวิ้นเพคะ”

“ฮ่าๆ เจ้าฉลาดนัก สมกับเป็นลูกพ่อ” จะมิให้ฮ่องเต้จวิ้นหลงไท่หัวเราะชอบใจได้อย่างไร ในเมื่อธิดาของพระองค์ฉลาดเลือกเช่นนี้

ภริยาเป็นองค์หญิงที่ประสูติจากสนม มีความสามารถปกครองบ้านเมือง ดูแลประชาราษฎร์ให้ร่มเย็น ส่วนสวามีเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ของแคว้น ครอบครองทหารน้อยใหญ่นับแสนนาย แล้วภายหน้า ผู้ใดจะกล้าเอ่ยว่าพวกเขามิเหมาะกับบัลลังก์ทองอีกเล่า

“ขอบพระทัยเสด็จพ่อที่ชมเชยเพคะ”

“เช่นนั้นวันพรุ่งพ่อจะเรียกแม่ทัพใหญ่และบิดาของเขามาพูดคุยเรื่องนี้ เจ้าก็มาร่วมฟังด้วยกันเถิด” ผู้เป็นใหญ่ยกยิ้มให้ซิงเยียน มิใช่ว่าพระองค์ลำเอียง แต่พระธิดาอีกสามพระองค์ มิมีผู้ใดเก่งกล้าสามารถเรื่องการเมืองการปกครอง พระองค์จึงได้เชื่อใจซิงเยียน ว่าจะทำให้ราชวงศ์จวิ้นสืบราชสมบัติต่อไปในภายภาคหน้าได้

“เพคะเสด็จพ่อ” เมื่อทุกอย่างเป็นไปตามที่คิดไว้ ร่างบางจึงรีบกลับไปส่งข่าวให้ท่านลุงและป้าสะใภ้ได้รับรู้ ทั้งยังต้องเตรียมตัวไปพูดคุยกับจงห่าวหรานในวันพรุ่งนี้อีกด้วย