12. เขยแต่งเข้า (2)

เช้าวันรุ่งขึ้น ซิงเยียนก็เข้าประชุมเช้าร่วมกับเหล่าขุนนางเฉกเช่นทุกวัน ทว่าวันนี้ นางกลับตื่นเต้นเป็นพิเศษ คงเพราะห่วงว่าเหล่าขุนนางจะยอมรับเรื่องการให้ราชบุตรเขยดำรงตำแหน่งเป็นองค์รัชทายาทหรือไม่

“ข้าได้ไตร่ตรองเรื่องการแต่งตั้งองค์รัชทายาทแล้ว ด้วยเพราะข้าอายุมาก แต่ยังไม่มีโอรสไว้สืบราชสมบัติ หากจะให้ทำการคัดเลือกสนมและรอให้มีการประสูติพระโอรส อาจทำให้ระหว่างนี้เกิดความไม่มั่นคงของราชสำนักขึ้นได้”

“เช่นนั้นฝ่าบาทตัดสินพระทัยเรื่องนี้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าคิดจะแต่งตั้งราชบุตรเขยเป็นองค์รัชทายาท” กล่าวเพียงเท่านั้น เสียงฮือฮาของเหล่าขุนนางก็ดังขึ้น จนฮ่องเต้จวิ้นหลงไท่ต้องเอ่ยปราม และกล่าวข้อกำหนดของราชบุตรเขยที่มีคุณสมบัติที่จะได้รับเลือกต่อ

การคัดเลือกองค์รัชทายาทที่ฮ่องเต้จวิ้นหลงไท่คิดขึ้น จะใช้วิธีการแข่งขันเพื่อชิงตำแหน่งองค์รัชทายาท ราชบุตรเขยที่มีสิทธิ์เข้าร่วมการคัดเลือก จะต้องไม่เป็นเชื้อพระวงศ์ของแคว้นอื่น และมีความสามารถ เชี่ยวชาญในด้านต่างๆ ทั้งนี้เหล่าองค์หญิงเองก็ต้องฉลาดหลักแหลม ให้สมกับตำแหน่งพระชายาเอก และว่าที่ฮองเฮาของแคว้นจวิ้น

หลังจากที่มีราชบุตรเขยคนใดคนหนึ่งได้รับเลือกเป็นองค์รัชทายาทแล้ว เขาจะต้องเปลี่ยนมาใช้สกุลจวิ้น เพื่อขึ้นเป็นองค์กษัตริย์ของแคว้น และต้องแต่งตั้งองค์หญิงที่มีสายเลือดของราชวงศ์จวิ้นขึ้นเป็นฮองเฮา ในส่วนผู้ที่จะสืบราชสมบัติในภายภาคหน้าก็ต้องเป็นโอรสหรือธิดาที่ประสูติจากฮองเฮาและมีสายเลือดของราชวงศ์จวิ้นเท่านั้น

“หากจะให้พูดกันตามตรง คือข้าต้องการให้สายเลือดของข้าได้สืบต่อราชสมบัติต่อไป”

“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ในอดีตมิเคยมีกษัตริย์พระองค์ใดกระทำการเช่นนี้มาก่อน” เสนาบดีฮั่วเอ่ยค้าน

“ข้าจะเป็นกษัตริย์องค์แรกที่ทำเช่นนี้ และข้าคิดว่าเหล่าบรรพชนของราชวงศ์จวิ้น ก็คงต้องการให้สายเลือดของเราสืบต่อราชสมบัติและดูแลไพร่ฟ้าต่อไป หรือพวกท่านคิดว่าข้าควรลงจากบัลลังก์ แล้วให้พวกท่านคนใดคนหนึ่งขึ้นมาแทนที่”

“หามิได้พ่ะย่ะค่ะ” / “หามิได้พ่ะย่ะค่ะ” เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ต่างพากันคุกเข่า หมอบกราบลงกับพื้น นายเหนือหัวเตรียมโยนข้อหากบฏมาให้เช่นนี้ ผู้ใดจะกล้าคัดค้านเรื่องเขยแต่งเข้าอีกเล่า

“ดี ในเมื่อไม่มีผู้ใดคัดค้าน ก็ให้เป็นไปตามนี้” ซิงเยียนลอบสบตากับหวังป๋อเหวิน แววตาซุกซนแฝงไปด้วยความมั่นใจของหลานสาว ทำเอาป๋อเหวินถึงกับส่ายหน้าอย่างปลงตก

ช่างเหมือนเฟยหย่าเสียจริง

หลังจากประชุมเช้าเสร็จสิ้น ซิงเยียนจะต้องเข้าไปพูดคุยกับสกุลจง ตามที่พระบิดาได้นัดหมายเอาไว้ก่อนหน้า ร่างบางจึงให้เสี่ยวหงและเสี่ยวเฟินกลับตำหนักพระสนมหวังไปก่อน แล้วตนเองจึงเข้าไปรอพบแขกที่เสด็จพ่อเชื้อเชิญมา

“ถวายพระพรฝ่าบาท ถวายพระพรองค์หญิง” บุรุษทั้งสองก้มคำนับลงกับพื้นตามขนมประเพณีการเข้าพบเชื้อพระวงศ์ ก่อนจะลุกขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ตามที่องค์เหนือหัวเชื้อเชิญ

“ฝ่าบาทเรียกพบกระหม่อมและบุตรชาย มีสิ่งใดให้รับใช้หรือพ่ะย่ะค่ะ” จงห่าวอู๋ อดีตแม่ทัพใหญ่ของแคว้นจวิ้นที่ได้ปลดระวางตนเอง และให้บุตรชายคนรองอย่างจงห่าวหราน ขึ้นรับตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ของแคว้นแทน

“มิได้ ข้าเพียงอยากสอบถาม ว่าจงห่าวหรานมีฮูหยินเอกแล้วหรือยัง” จงห่าวหรานได้ฟังดังนั้น ก็หันไปมองสตรีเพียงหนึ่งเดียวในห้องด้วยสายตาที่ซิงเยียนอ่านไม่ออก

“บุตรชายของกระหม่อมยังไม่ตบแต่งผู้ใดพ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วท่านจะว่าอย่างไร หากว่าข้าจะให้สมรสพระราชทานแก่ห่าวหราน” จงห่าวอู๋เบิกตากว้างด้วยความมิคาดคิด เขารู้มาว่าฝ่าบาทจะให้ราชบุตรเขยขึ้นเป็นองค์รัชทายาท มาตอนนี้ฝ่าบาทจะมอบสมรสพระราชทานให้กับบุตรชายของเขา มิใช่ว่าพระองค์อยากให้ห่าวหรานขึ้นเป็นองค์รัชทายาทหรือ

ดี! ดียิ่ง

“ย่อมเป็นเรื่องยินดีของสกุลจงพ่ะย่ะค่ะ” จงห่าวอู๋ดีใจออกนอกหน้า

“แล้วท่านแม่ทัพเล่า คิดเห็นอย่างไร” เป็นซิงเยียนที่หันมาเอ่ยถามแม่ทัพหนุ่ม เพราะนางอยากรู้ความคิดของชายตรงหน้า

“เป็นพระมหากรุณาธิคุณพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมยินดีสนองรับสั่งของฝ่าบาท”