13.ตาสีขนเป็ด (1)

“ในเมื่อไม่มีผู้ใดขัดข้อง พวกเจ้าทั้งสองคนก็ทำความรู้จักกันไว้เถิด” นั้นเป็นคำพูดขององค์ฮ่องเต้

ได้ฟังดังนั้น แม่ทัพใหญ่จงห่าวหรานจึงขอประทานอนุญาตพาองค์หญิงสี่ของแคว้นออกมาเที่ยวชมตลาด จึงเป็นเหตุให้วันนี้ ซิงเยียนต้องออกจากวังพร้อมกับเสี่ยวหงและองครักษ์ ส่วนเสี่ยวเฟินอยู่ดูแลหนิงเซียนในวังเช่นเคย

“มิทราบว่าองค์หญิงชอบเสวยสิ่งใดเป็นพิเศษหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“ข้ามิได้มีสิ่งใดที่ชมชอบเป็นพิเศษ โรงครัวทำสิ่งใดมาให้ ข้าก็ทานได้ทั้งหมด” ซิงเยียนมิเคยได้พูดคุยกับบุรุษเชิงชู้สาวเช่นนี้มาก่อน จึงทำตัวออดอ้อนอย่างที่ป้าสะใภ้สอนไม่ถูก

“เอ่อ องค์หญิงมักชอบเสวยอาหารรสหวาน และชอบขนมมากกว่าข้าวปลาอาหารเจ้าค่ะ” เสี่ยวหงเอ่ยตอบแทน

“เช่นนั้นกระหม่อมจะพาพระองค์ไปเสวยขนมของชาวบ้าน รับรองว่ารสดีเทียบเท่าขนมจากในวังแน่พ่ะย่ะค่ะ” ซิงเยียนพยักหน้ารับ ก่อนจะตามชายหนุ่มไป

เมื่อลองสังเกตดูแล้ว จงห่าวหรานเป็นบุรุษที่รักหยก ถนอมบุปผายิ่งนัก ทั้งพูดจาดี นิ่ง สุขุม แต่กลับมีแววตาที่เฉียบคม กล้าคิดกล้าตัดสินใจ มิแปลกที่อดีตแม่ทัพจงยกตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ให้บุตรชายคนรอง แทนที่จะเป็นบุตรชายคนโตที่เกิดจากฮูหยินเอก

เหล่าคนสนิทและขันทีกำนัล ต่างเว้นระยะห่างให้ผู้เป็นนายเดินนำไปกับแม่ทัพใหญ่ก่อน เพื่อมิให้ถูกจับจ้องและให้ความเป็นส่วนตัวกับชายหญิง แต่กระนั้นซิงเยียนและห่าวหรานก็ยังตกเป็นที่สนใจของชาวบ้านในตลาดอยู่ดี ด้วยรูปร่างหน้าตา เสื้อผ้าอาภรณ์ที่หรูหรา และกลิ่นอายสูงส่ง

เมื่อถูกจับจ้องมากเข้า ทั้งคู่จึงปลีกตัวออกมาเดินเที่ยวในที่ที่คนไม่พลุกพล่าน

“รสดีอย่างที่กระหม่อมได้บอกไว้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“อืม รสดีไม่น้อย เมื่อก่อนข้ากับน้องก็เคยแอบออกมาซื้อขนมในตลาดอยู่บ่อยครั้ง แต่พอข้าเข้าไปช่วยงานเสด็จพ่อ ก็มิมีเวลาพาหนิงเซียนมาเที่ยวเล่นนอกวังอีกเลย” ห่าวหรานถึงกับชะงัก เมื่อเห็นสายตาที่อ่อนแสงลงขององค์หญิงสี่ ก่อนหน้านี้ เขามักเห็นองค์หญิงมีใบหน้าที่เรียบนิ่ง แววตาเชือดเฉือนยามขุนนางกล่าวขัดหู มิคิดว่าวันนี้จะได้เห็นพระองค์ในอีกมุม

“องค์หญิงคงจะรักและเอ็นดูองค์หญิงเจ็ดมาก”

“หึๆ เป็นดังท่านว่า…จริงสิ ข้ามีเรื่องอยากสอบถามท่าน” ซิงเยียนหันหน้ามามองชายหนุ่มด้วยท่าทีจริงจัง

“เรื่องใดพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านมีคนรัก หรือคนที่พึงใจแล้วหรือยัง”

“…”

“จากที่พูดคุยกับเสด็จพ่อครานั้น ท่านคงจะรับรู้แล้ว ว่าพระองค์ต้องการให้ท่านสมรสกับข้า แน่นอนว่าข้ามิอยากพรากคนรักของผู้ใด หากว่าท่านมีคนที่พึงใจ หรือมีคนรักอยู่แล้ว ข้าจะปฏิเสธกับเสด็จพ่อเอง”

“เรื่องสมรสพระราชทานเป็นพระประสงค์ของฝ่าบาทหรอกหรือ กระหม่อมคิดว่าเป็นความต้องการขององค์หญิงเสียอีก”

“หากจะว่ากันตามตรง…ที่ท่านคิดก็ถูก เพราะเสด็จพ่อถามว่าข้าพึงใจบุรุษใดในแคว้น ข้าตอบว่าเป็นท่าน แต่ข้าต้องกล่าวกับท่านตามตรง ว่าที่ข้าบอก พึงใจ ข้าหมายความถึงตำแหน่งหน้าที่ของท่าน ข้าพอใจที่สกุลท่านภักดีต่อราชสำนัก ข้าชมชอบที่ท่านเป็นแม่ทัพคุมทหารนับแสน” ซิงเยียนตัดใจเอ่ยความจริงออกไป เพราะนางมิอยากให้เรื่องนี้เป็นชนวน ทำให้พวกเขาต้องบาดหมางกันหลังจากที่สมรสกันไปแล้ว สู้บอกไปตั้งแต่แรกว่านางชอบเขา เพราะอำนาจที่เขามีจะดีกว่า

ดูเหมือนการตัดสินใจของซิงเยียนจะเป็นสิ่งที่ถูกต้อง เพราะมุมปากของแม่ทัพใหญ่กระตุกยิ้มอย่างพอใจ

“กระหม่อมชอบที่พระองค์จริงใจต่อกระหม่อม เริ่มต้นอย่างไรมิสำคัญ เพราะกระหม่อมมั่นใจ ว่าเมื่อแต่งกันไปก็จะรักกันได้เอง ส่วนเรื่องที่พระองค์อยากรู้…กระหม่อมยังไม่มีผู้ใด แต่ตอนนี้เริ่มสนใจสตรีผู้หนึ่งอยู่” สายตาที่เปล่งประกายของห่าวหราน ทำให้ซิงเยียนรับรู้ว่าสตรีผู้นั้นเป็นนาง

“เช่นนั้นก็ดี ข้าจะได้สบายใจ” ยังไม่ทันที่ชายหญิงจะได้พูดคุยกันต่อ ก็มีทหารหนุ่มวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาจงห่าวหราน

“ทะ ท่านแม่ทัพขอรับ เอ่อ เกิดเรื่องขึ้นที่ค่ายขอรับ” ทหารชั้นผู้น้อยก้มคำนับต่อองค์หญิงของแคว้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ ก่อนจะรีบเอ่ยรายงาน

“ข้าจะไปส่งเสด็จองค์หญิงที่พระราชวังเสียก่อน แล้วจะตามไปที่ค่าย”

“แต่-”

“มิเป็นไร ท่านกลับไปจัดการเรื่องในค่ายเถิด ข้าจะซื้อขนมไปฝากหนิงเซียนและเสด็จแม่ก่อนจะกลับ” ซิงเยียนเห็นท่าทีร้อนรนของทหาร ที่นั่งคุกเข่ากับพื้น ก็คิดว่าคงเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ

“องค์หญิง-”

“ไปเถิด ข้าพาองครักษ์มาด้วย ท่านมิจำเป็นต้องห่วง…และนี่คือคำสั่ง มิใช่คำขอร้อง”

“กระหม่อมน้อมรับคำสั่งขององค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ” ห่าวหรานก้มคำนับก่อนจะเงยหน้าสบตาคู่งาม สตรีสูงศักดิ์ตรงหน้าชวนให้เขาสนใจได้อีกแล้ว เห็นทีสมรสพระราชทานครั้งนี้คงมิย่ำแย่อย่างที่คิด